"Po deszczu" Chiara Mezzalama

Pewnego dnia Elena nie wytrzymała. Wyszła z domu i musiała ochłonąć. Wiadomość o zdradzie męża wydawała się dla niej końcem świta. Dlaczego wybrał młodszą kobietę? Dlaczego już nie pragnie Eleny? Do tego niedługo przyszedł niemal prawdziwy koniec świata. Najpierw suche lato, a potem nagła ulewa. Tyber nie jest w stanie przyjąć ilości wody, którą oferują mu chmury. Występuje z brzegów. Zalewa Rzym i okoliczne miasteczka. Zmagając się z żywiołem rodzina próbuje się odnaleźć. Jedno jest pewne. Nic już nie będzie takie samo.

Czytając opis powieści „Po deszczu” Chiary Mezzalama zaintrygowało mnie połączenie międzyludzkich relacji z katastrofą klimatyczną. Muszę przyznać, że autorka miała całkiem ciekawe skojarzenie. Trafiamy w sytuację, w której nic nie jest stabilne. Właściwie walą się dwa światy. Ten prawdziwy i ten prywatny. Najpierw kobieta nie jest w stanie poradzić sobie z tym tego, co przyniósł jej los, potem rzeka. Chcą unieść ten ciężar, ale nie dają rady. Wychodzą z siebie. Co prawda Mezzalama nie traktuje powodzi wyłącznie symbolicznie. W tej książce młode pokolenie jasno wytyka starszemu błędy i zaniedbania. Pojawiają się postacie, które chcą żyć inaczej i zbliżyć się ku naturze. Są swego rodzaju kierunkowskazami. Natomiast dla mnie i tak najciekawsze było ukazanie dynamiki relacji międzyludzkich z całą gamą emocji, wątpliwości i wyrzutów. A analogia między rzeką i kobietą, stała się aż nadto oczywista.

Właściwie „Po deszczu” to nie jest ciężka historia, pomimo poruszanej tematyki. Mezzalama potrafi pisać z lekkością. Nie mylić z błahością. To jest proza poważna i przemyślana. Natomiast też proza bardzo przystępna. Ja co prawda wskazuję na pewną symbolikę, ale ktoś inny wcale nie musi jej widzieć. Tę książkę można czytać lirycznie, ale też przyziemnie, „na serio”. Każda opcja jest dobra, każdy odbiór wartościowy.

[Współpraca]