"Antek i powrót z Krakowa" Anna Piaszczyńska

Tytułowy Antek, bohater wierszowanej bajki autorstwa Anny Piaszczyńskiej „Antek i powrót z Krakowa”, czeka w domu na tatę. To właśnie on wraca ze wspomnianego Krakowa. Chłopiec tęskni i niepokoi się, jak przebiegnie podróż ojca. Czy pociąg przyjedzie na czas? Czy tata na niego zdąży? Czy nie wydarzy się coś niespodziewanego, co przeszkodzi mu bezpiecznie dotrzeć do domu? Antek tak bardzo chce, żeby tata był już przy nim.

Zachwycił mnie dialog, który prowadzi Antek z mamą. Widać, że dziecięca niecierpliwość, tęsknota za tatą wywołują strach, który podsuwa chłopcu cudaczne wizje. Mama się z nich nie naśmiewa. Zamiast tego próbuje podsunąć rozwiązanie tych problemów. Wyobraźcie sobie na przykład tatę negocjującego z groźnym robotem, albo mknącego przez Polskę na hulajnodze. Rodzicielka uspokaja syna oraz pokazuje, że z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Nauka, która wyziera z książki „Antek z powrót z Krakowa” jest uniwersalna i dla młodszych i starszych. Każdego z nas co innego niepokoi , a tych lęków nie należy bagatelizować. Często powtarzam mojej córce, ze zamiast histeryzować warto pomyśleć nad rozwiązaniem problemu. Nieważne, czy to rysunek nie wyszedł, czy posprzeczała się z koleżanką. Jasne, można dać upust emocjom (np. pokrzyczeć, jeżeli to pomaga), ale potem warto zrobić burzę mózgów i pomyśleć, jak daną sytuację można naprawić.

„Antek i powrót z Krakowa” jest przykładem historyjki o wychowaniu w partnerstwie i zrozumieniu. Zabawny wierszyk, przy którym można się pośmiać, a przy okazji zobaczyć, że nie ma sytuacji bez wyjścia. Niepokój i tęsknota, dzięki zręcznie prowadzonej rozmowie, zostają przekłute w świetną zabawę, a strach staje się wartościową pożywką dla wyobraźni.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Mańka, Monia i zgubiony tata" Anna Piaszczyńska

Gdzieś przeczytałam, że tatusiowie są skłonni do bardziej szalonych zabaw niż mamusie. Jak to jest u was? Kto jest bardziej skłonny do ryzyka? Kto ma bogatszą wyobraźnię? W książce Anny Piaszczyńskiej „Mańka, Monia i zgubiony tata” przeczytamy właśnie o dniu ojca z córką. Ale zaraz. Dlaczego zgubiony? Czyżby zabawa tak ich poniosła, że tata gdzieś przepadł?

„Mańka, Monia i zgubiony tata” to wierszowana historyjka, która rozpoczyna się, kiedy do pokoju wchodzi mama i zastaje córkę brudną jak „nieboski stworzenie”. „Tata miał cię przypilnować, bawić z tobą i rysować. A tu proszę, taki fikus, zrobił tata mamie psikus!”¹ Znacie to kochane mamusie? U mnie jest to standardem, że kiedy zostawiam pociechy z tatą zastaję je umorusane po same czoło.

Wróćmy jednak do bajki. Mama myje Mańkę, a ta opowiada, jak spędziła z tatą dzień. Nie wchodząc w szczegóły powiem wam, że jest szaleństwo i to szaleństwo udziela się dzieciakom. Przynajmniej moje maluchy szybko wyłapały z tekstu, w co bawiła się dziewczynka z książki i zaczęli naśladować te zabawy robiąc przy tym ogromny harmider. Serio. Na książce powinno być ostrzeżenie: „Nie czytać przed snem!”.

Cudowny był ten wybuch energii, jaki wywołała „Mańka...”. To była kwintesencja radości z czytania i fantastyczny przykład na to, iż aby rozumieć tekst nie trzeba cicho siedzieć. Dzieciaki latały mi po pokoju reagując na fabułę i wcielając się w kolejne role. Do tego Anna Piaszczyńska wspaniale pogodziła różnice wieku moich brzdąców. Dwulatek i sześciolatka razem wesoło dokazywali udając zwierzątka, samoloty itp.

Zapytacie się: „A gdzie jest zgubiony tata z bajki?” Wspólna zabawa bywa męcząca, więc niech sobie trochę odpocznie. Ciiii.

Kocham takie spontaniczne wybuchy radości u swoich dzieci. Cudownie patrzyło się, ile szczęścia dało im czytanie „Mańki...”. Chyba może ona dostać miano jednej z najweselszych książek w naszej biblioteczce.

1 Anna Piaszczyńska, "Mańka, Monia i zgubiony tata", wyd. Book ojciec, Warszawa 2021, s. 6.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »