"Cafe Chaos. Fasolowa katastrofa" Catherine Wilkins

Czy pamiętacie jeszcze Hope Kruszonkę? Jej rodzice prowadzą kawiarnie, która mogłaby się nazywać „Cafe Chaos” jak został zatytułowany cykl o ich przygodach. Wszyscy są zaangażowani w prowadzenie lokalu z czego potrafi zrobić się niezłe zamieszanie. Tym razem narozrabiała mama. Co prawda ona raczej nie popełnia błędów i mogłoby się wydawać, że zero to niewiele, ale 1000 zamiast 100 puszek fasoli (z krótkim terminem ważności) robi różnicę. Jak sprzedać taka ilość fasoli? Fasolowa katastrofa, czy fasolowe szaleństwo?

Tym razem na Hope nie ciąży tak duża presja, jak w pierwszym tomie „Rodzinka nie do ogarnięcia”. Wydaje się, że rodzice zrozumieli, że problemy kawiarni nie mogą kierować życiem dzieci. Jednak Hope i tak się angażuje. Kiedy dowiaduje się, że szkołą odwołuje pokaz mody, który organizuje Skyla, widzi w tym okazję do zarobku. Jak pamiętają czytelnicy poprzedniego tomu, dziewczynki nie za bardzo się lubią i to się nie zmienia. Aczkolwiek, w dość napiętej atmosferze, udaje im się sobie pomóc – chociaż one tak tego by nie nazwały.

Do tego Hope odkrywa u siebie nowy talent. Jest to taki typ bohaterki, który nie wierzy w siebie. W „Fasolowej katastrofie” trochę po omacku szuka w czym jest dobra. Instynktownie wyczuwa, co to może być, ale boi się w to brnąć. Po cudownym monologu siostry o wartości porażek, o tym czego nas uczą, Hope nabiera odwagi. Jak wypadnie? Przekonajcie się

W „Fasolowej katastrofie” dokona się też wielkie pojednanie. Nie Hope i Skyli – co to, to nie – ale bardzo ucieszy ono rodzinę. Co jeszcze? Mnóstwo zamieszania i miłości, inteligentny humor i fasola, fasola i fasole, która wyzwala kreatywne instynkty. Nie wiem, czy smaczna, ale „Fasolowa katastrofa” to na pewno energiczna i zabawna lektura.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"To jej wina" Emma Ångström

Byłyśmy uczone, że za błędy trzeba płacić, a Fanny popełniła bardzo kosztowny błąd. Może on kosztować nawet jej życie. Emma Ångström powieść, w której została opisana ta historia nazwała nieco prowokacyjnie „To jej wina”. Pewnie zastanawiacie się, co się wydarzyło. Zacznę od tego, że Fanny to kobieta, która nie ma szczęścia w miłości. Zaraz skończy 30 lat i bardzo ja to martwi. Pewnego samotnego wieczora ogląda program o więźniach, którzy w ramach socjalizacji przygotowują przedstawienie teatralne. Jednym z bohaterów jest Johan. Fanny jest nim zafascynowana i znajduje sposób, aby skontaktować się z więźniem. Ich uczucie kwitnie. Do czasu, aż do dziewczyny dociera, jak niebezpiecznym człowiekiem jest jej ukochany. Czy nie jest już za późno? Johan nie zamierza dać jej spokoju, a sytuacja robi się naprawdę niebezpieczna, kiedy mężczyzna ucieka z więzienia. Fanny zgłasza się po pomoc do organizacji pomagającej kobietom. Czy uda jej się ukryć? Czy Johan o niej zapomni? Czy zapłata za błędy może zostać umorzona?

Czytając powieść „To jej wina” odczułam, co oznacza pojęcie „guilty pleasure”. To jest bardzo zła książka, co pozwolę sobie za chwilę rozwinąć, ale przy tym wciąga i nie pozwala o sobie zapomnieć. Ale przejdźmy do krytyki pamiętając, że czytało mi się ją wybornie, że ściągałam dzieci z placu zabaw, aby „machąć” chociaż kilka stron zanim zasnę.

Właściwie powinnam zacząć od tego, że ta książka jest tak głupia jak jej opis. A może ta historia nie wydawałaby się tak naiwna, gdyby Ångström nie zastosowała w niej całej gamy uproszczeń i manier związanych z literaturą kobiecą, gdyby nadała jej nieco mroku. Gdyby zrobiła coś, żeby Fanny mówiąca o swojej fascynacji Johanem nie brzmiała jak trzpiotka. Wiem, że miłość jest ślepa, ale ta bohaterka zachowuje się, jakby zostawiła mózg w drugiej torebce. Musiałam przewracać oczami. No musiałam.

„To jej wina” to właściwie dwa równolegle rozwijające się wątki. O Fanny już wam opowiedziałam, ale jest jeszcze Edda. Edda wypaliła się zawodowo. Pod wpływem impulsu porzuca pracę w agencji PR i szuka zajęcia z misją. Zostaje zatrudniona w fundacji pomagającej kobietom. Jak możecie się domyślić ścieżki obu bohaterek w pewnym momencie się przetną, ale nie w tym rzecz. Wątek Eddy jest całkiem ciekawy, ale dziwnie poprowadzony. To jest taka bohaterka, która ma wszystko. Wielkie mieszkanie w centrum miasta, śliczną córeczkę i kochającego męża, który co wieczór masuje jej stopy. Kiedy zaczyna spełniać się zawodowo, to wszystko nagle zaczyna się walić. Nie dlatego, że nie ma czasu, czy coś. Rodzina funkcjonuje tak samo, ale jej mąż zaczyna mieć nagle dziwne wąty. Mamy tu decyzję kobiety o zmianie pracy, co na pewno wpłynęło na budżet rodziny i tym można umotywować jego zachowanie, ale – znowu - Ångström opisała je bardzo niewiarygodnie. Rasmus jednego wieczoru chce majstrować drugie dziecko, po czym następnego siedzi jak gradowa chmura i idzie „w długą”. Trochę wygląda to tak, jakby autorka chciała, aby Edda też doświadczyła jakiejś formy przemocy, skoro pomaga kobietom. Być może poznam przyczyny zachowania Rasmusa w kolejnych tomach (bo ten jest pierwszym z cyklu o Eddzie) i wtedy zmienię zdanie.

Śledząc te dwa wątki można mieć wrażenie, że akcja dość wolno się rozwija, że właściwie przed końce zaczyna się coś dziać. Czytając „To jej wina” ciągle czekałam na jakąś bombę. I nie mogę napisać, że byłam tym czekaniem zmęczona, bo autorka całkiem nieźle wypełniła mi czas, a ja byłam nawet cierpliwa. Ale nie ukrywam, że liczyłam na więcej mroku, więcej grozy. Liczyłam na to, że będę drżała z niepokoju o główna bohaterkę. A tego nie było.

Moja reputacja może zostać przez to zszargana, ale polecam. Książka naiwna, niedopracowana, ale wciągająca. Pełna naleciałości z literatury kobiecej niskiego sortu, aczkolwiek z pewną misją. Pomimo tytułu – i tego, że pracownice fundacji nie wydają się szczególnie empatyczne - Ångström podkreśla, że „to nie twoja wina”, że masz prawo się bronić, że jesteś wiele warta. Zmiany może nie są łatwe, ale o te zmiany warto walczyć. Ta książka to też święty „odmóżdżacz”. Ależ ja potrzebowałam poprzewracać oczami. Cudowne. Na prawdę.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Jezioro stworzenia" Rachel Kushner

Sadie Smith to tajna agentka, Jej zadanie to infiltracja tajnej komuny ekologicznych radykałów. Brzmi jak materiał na amerykańską powieść akcji, ale akcja książki Rachel Kushner pt. „Jezioro stworzenia” ma miejsce we Francji, a sama historia jest przyczynkiem do refleksji nad współczesnym światem. Jeden z przywódców grupy, Brunon Lacombe, jest szczególnie zafascynowany neandertalczykami. W swoich esejach i prowadzonych rozmowach oraz korespondencji dowodzi ich wyższości nad innymi człekopodobnymi. I w tym miejscu dochodzimy do pytania, jak współczesna cywilizacja oddaliła się od korzeni. Sadie Smith poznając Lacomba'a będzie miała okazję skonfrontować się ze swoją tożsamością i wartościami.

W „Jeziorze stworzenia” znajdziemy elementy powieści szpiegowskiej. Sadie myśli, że jest cwaniarą. Bystra, ładna. Wydaje jej się, że to „pestka” zmanipulować swoje cele. Jednak sama pada ofiarą manipulacji, a my szybko orientujemy się, że „Jezioro stworzenia” to też powieść zaangażowana społecznie. Kto na kogo będzie bardziej oddziaływał Smith na Lacombe'a czy Lacombe na Smith?

„Jezioro stworzenia” to ciężki kaliber. Kiedyś konsekwentnie odmawiałam czytania książek nagradzanych w prestiżowych konkursach, bo wydawały mi się trudne i niezrozumiałe. Z czasem nabrałam odwagi, aby się z nimi zmierzyć, ale z różnym skutkiem. Czy proza Kushner do mnie przemówiła? Nie do końca. Właściwie od początku miałam problem z tą książką. I to wcale nie przez neandertalczyków, a współczesne postacie. Szczerze mówiąc autorka mocno tę powieść gmatwa, przez co ucieka jej przesłanie. Pomysł powrotu do prehistorii jest nawet dobry. Dla mnie to coś nowego i – pomimo że wczytywanie się maile Lacombe'a nie wydaje się szczególnie ekscytujące – okazało się całkiem ciekawe. Wydawałoby się, że to będzie najtrudniejsze, co nas spotka przy czytaniu tej książki, a wątek sensacyjny ją ożywi. W moim odczuciu jest zgoła inaczej. Neandertalczycy wydaja się uporządkowani przy zagmatwaniu pozostałych elementów powieści.

Czy człowiek jest szkodnikiem? Plusem tej książki jest to, że autorka postarała się o obiektywizm. Nie staje po żadnej ze stron. Co daje czytelnikom przestrzeń do interpretacji. A zerkając jakie wrażenia wywołuje „Jezioro stworzenia”, widzimy, że są skrajne. Albo zachwyt, albo rozczarowanie. I ja chyba to rozumiem. Bo to jest jedna z tych historii, która albo zawładnie twoim myślami, będzie wręcz oczyszczająca, albo mocno się od niej odbijesz.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Królewska misja w Londynie" Pascal Prévot

Mały Sherlock wraz z przyjaciółmi odwiedzają Londyn. Podczas zwiedzania stolicy Anglii dostrzegają kruka i chłopca, który desperacko próbuje go złapać. Ciekawość zwycięża i mali detektywi zastanawiają się, o co może chodzić, a potem jak pomóc nowo poznanemu znajomemu. Okazuje się, że ta misja dotyczy rodziny królewskiej. Że kruki związane są z legendą, która nawiązuje do dziedziczenia tronu. Czy to wiecznie uciekające ptaszysko może mieć wpływ na wybór nowego króla?

W książce „Królewska misja w Londynie” mamy zadanie dla detektywów, a przy okazji trochę zwiedzimy stolicę Anglii. Bo właściwie taki jest plan młodych bohaterów – zwiedzać i poznawać. W książce znajdzie się słówko o Big Benie, jak i o wartach przed pałacem Buckingham. A Pascal Prevot – autor - jeszcze w to wszystko wmieszał rodzinę królewską. Genialne. Przecież oni też są symbolem państwa. Są wyjątkowo popularni. Budzą zaciekawienie i skupiają na sobie uwagę.

Przygody małego Sherlocka zostały wydane w cyklu „Czytam i prowadzę śledztwo”. To zobowiązuje. W tej, jak i w innych książkach wydanych pod tym szyldem, czytelnicy są zachęcani do rozwiązania szeregu zadań związanych ze sprawą. Bardzo fajne i angażujące zagranie.

Zaskoczyło mnie kiedy zobaczyłam z kim młodzi detektywi mają do czynienia w trakcie tej przygody. Myślę, że Pascal Prevot dokonał dobrego wyboru. To najprawdopodobniej na tym członku rodziny królewskiej będzie skupiona uwaga, kiedy nasze dzieci dorosną. Czy przypomną sobie wtedy legendę o kruku?

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Domowe kiszonki" Ewa Sypnik-Pogorzelska, Magdalena Jarzynka-Jendrzejewska

Kochani, słucham jakie przetwory zrobiliście w tym roku. U mnie wśród słoiczków dumne miejsce zajmują ogórki kiszone. Chyba najpopularniejsza, obok kapusty, kiszonka w polskich domach. Co jeszcze można zakisić. Praktycznie każde warzywo, a nawet owoc. Ale jak potem to zjeść? Jak wykorzystać, przykładowo kiszone jabłka czy kalafiory? Sprawdzam, czy odpowiedź na to pytanie znajdę w książce „Domowe kiszonki” autorstwa dwóch dietetyczek , Ewy Sypnik-Pogorzelskiej i Magdaleny Jarzynka-Jendrzejewskiej.

I muszę przyznać, ze dziewczyny trochę nakierowały mnie, jak i z czym jeść kiszonki. Ale od początku. Jak każda szanująca się książka i ta ma wstęp, a w nim o zaletach i technikach kiszenia. Następnie podzielono ją na konkretne produkty: burak, cukinia, cebula, cytryna, dynia, fasolka szparagowa i szparagi, jabłka, kalafior, kapusta, kapusta czerwona, kapusta pekińska, marchew, ogórek, papryka, pomidory, rzodkiewka, seler korzeniowy, śliwki. Na początku dowiadujemy się, jak najlepiej zabrać się za kiszenie danego produktu. Jak mówią autorki wszystko przetestowały same i na swoich kubkach smakowych. Następnie rzecz, która dla mnie jest najcenniejsza, czyli przepisy. Do każdego warzywa lub owocu dodano minimum jeden przepis, jak można wykorzystać go po ukiszeniu. Jest to pewną podpowiedzią, ale też zachętą do eksperymentów. Na pewno pojawiły się w waszej głowie pytania w stylu: „Zrobię taką fasolkę i kto to będzie jadł?”. Jak udowadniają autorki, kiszonki to nie tylko ogóreczki do obiadu. To świetny dodatek do dań różnego typu. A kiedy już je dobrze poznamy, może wymyślimy własne.

„Domowe kiszonki” to i poradnik i książka kucharska w jednym. Obok informacji na temat kiszenia znajdziemy przepisy, które pomogą nam wykorzystać nasze przetwory w kuchni. Taka książka pomoże nam otworzyć wyobraźnię na to jak można jeść i jak inaczej wykorzystać popularne warzywa i owoce. Bo zdrowie jest na wyciągnięcie ręki, czasami po prostu zamknięte w słoiku.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Szyfr Jazona" Agnieszka Stelmaszyk

Jazon to bohater znany z mitologii greckiej, jednak bohaterowie powieści „Szyfr Jazona” (ósmego tomu cyklu „Kroniki Archeo” trafiają do Paryża. Maja ochotę odpocząć po burzliwych przygodach jakie przeżyli. Jednak nie jest im to dane. Wskazówki same pchają się im do rąk i wygląda na to, że są na tropie mitycznego złotego runa.

Francja i Grecja miesza się na kartach tej powieści. Agnieszka Stelmaszyk bryluje między mitycznymi postaciami i zabytkami Paryża. Nawet słowiańska księżniczka zostaje wplątaną w tę aferę. To wspaniale pokazuje, że o historii nie możemy myśleć sterylnie. Że kultury się przenikają, a artefakty wędrują.

Cykl „Kroniki Archeo” słynie z wartkiej akcji i w tej części jej nie brakuje. Natomiast autorka zastosowała całkiem ciekawy zabieg. Mianowicie bohaterowie zaczynają się zastanawiać, czy mogą ufać swoim zmysłom. Komuś bardzo zależy, aby byli mocno skołowani.

Ósmy tom i kolejna wciągająca przygoda. Agnieszka Stelmaszyk udowadnia, że historia jest pełna inspiracji, że jest wspaniałym paliwem dla powieści sensacyjnej, że można ekscytować i uczyć zarazem. Bo takie jest założenie „Kronik Archeo” cyklu powieści opartego na motywach z rożnych mitologii, ale z fabułą osadzoną współcześnie. Cyklu, w którym młodzi bohaterowie ratują dziedzictwo świata.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

Obraz na srebrnym płótnie

Srebrne płótno do malowania – córka dosyć długo zastawiała się, co z zrobić z tym dziwolągiem. Nic jej do srebra nie pasowało. Obraz, który wam pokazuję powstał właściwie z mazania. Najpierw była niebieska plama i nagle pojawiła się koncepcja. Ten niebieski okazał się tak wdzięczny, że córka użyła go na maksa do namalowania chmur i wodospadu. A żeby nie było nudno, żeby podkreślić, co to właściwie jest, doszły zielone i złote detale, kamienie i trawa. Jak uważacie, czy niebieski i srebrny pasują do siebie.

Czytaj więcej »

"Gdy odnajdziemy drogę" Laura Barrow

Mąż odszedł, dzieci podrosły, a ona została sama – tak sobie pomyślałam o Effie, bohaterce powieści Laury Barrow pt. „Gdy odnajdziemy drogę”. Poznajemy ja w momencie, kiedy troch skołowana rozwodem poddaje się operacji plastycznej. Zastawiamy się, czy to jest w końcu ten moment, że Effie zrobiła coś dla siebie. W trakcie zabiegu kobieta przeżywa coś w rodzaju śmierci klinicznej. Można powiedzieć, że ze szpitala wychodzi całkiem odmieniona. Czy sprawdzi się u niej powiedzenie „Nowa ja, nowy początek”?

Patrząc na Effie na początku jest jej trochę żal. Jak na dłoni widać jej poświecenie dla rodziny i zagubienie w obecnej sytuacji. Jednak ta kobieta mi imponuje, bo nie rozpacza, a próbuje coś zmienić. Nie zważa na krytyczne głosy. Zamiast tego mówi: „Może się nie uda, ale jak nie spróbuję to się nie przekonam”. Walczy ze wstydem, z niewiedzą, ale dzielnie prze do przodu.

Co muszę zaznaczyć, „Gdy odnajdziemy drogę” to raczej spokojna książka. Bez lamentów, bez dramy, bez spektakularnych zwrotów akcji. I dlatego wydaje się ona tak życiowa. Ja czy ty nie jesteśmy Effie, ale w takcie czytania Effie staje się nam bliska. Staje się przyjaciółką, której kibicujemy w wyborach jakich dokonuje.

Wspomnieć muszę jeszcze o babci głównej bohaterki, którą poznajemy przez pryzmat jej pamiętnika. Inna, kobieta, inny czas, inne problemy, ale dalej szukanie swojej drogi, dalej konfrontacja z światem, dalej suma małych i dużych decyzji. I pytanie, czy zaprowadzą nas one tam, gdzie chcemy?

Spokojna i cudownie kobieca. Taka jest powieść „Gdy odnajdziemy drogę”. Historia opowiedziany w rytmie przebojów Patsy Cline, która też odgrywa w niej niemałą rolę. Pewnie ci, który w trudnych momentach oddają się muzyce świetnie to poczują. Laura Barrow na pewno czuje to rewelacyjnie. Jeżeli znacie jej poprzednią powieść „Gdy powrócą kanarki” to muszę zaznaczyć, że ta jest spokojniejsza. Jest inna, ale zapewne stanie się bliska wielu kobietom.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Bestia na biwaku" Pascal Prévot

Tata Sherlocka zaprasza dzieciaki na biwak, a jak biwak to straszne opowieści. Tylko, że ta książka przygód Małego Sherlocka i jego przyjaciół zatytułowana jest „Bestia na biwaku”. Czy zobaczą prawdziwego strasznego stwora. Owszem. Ale bohaterowie tego cyklu starają się racjonalnie i praktycznie patrzeć na to co ich spotyka. Czym jest ten stwór, który rzuca dziwny cień? Czy to jakaś pradawna odmiana nosorożca? Zaczyna się tropienie, które też jest jedną z biwakowych aktywności.

Ależ ucieszyła nas kolejna porcja książek z cyklu „Mały Sherlock”. Jest to chyba ulubiony detektyw moich dzieci z serii „Klub detektywów”, która się rozrasta, ale o tym w innym poście. Razem z bohaterami książki dzieci muszą rozwiązać serię zadań, aby rozwikłać zagadkę. W „Bestii na biwaku” jedno jest całkiem ciekawe, bo teoretycznie nie sposób jednoznacznie na nie odpowiedzieć, ale nakierowuje nas ku rozwiązaniu sprawy.

Myślę, że dzieci polubiły te książki, bo to szybkie i angażujące opowieści. Owszem, kryminały. Ale nie trzeba do nich wracać, przypominać sobie i mozolnie składać elementy śledztwa. To jest taka fajna historyjka do przeczytania od razu. A to, że czytelnik aktywnie w niej uczestniczy – rozwiązując kolejne zadania – sprawia, że lepiej zrozumie, co się wydarzyło. Do tego, jest to niezła propozycja do samodzielnego czytania. Większy druk plus ilustracje sprawiają, że wydaje się ona dziecku przyjazna i taka też jest. Polecamy.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Objawienie" Daniel Greps

 Yyyyyyy.... Eeeeeeeeeeee... Zabrakło mi języka w gębie. Chciałam opowiedzieć wam o książce „Objawienie” Daniela Grepsa, ale nie bardzo wiem, jak zacząć. Może najpierw o bohaterze, bo to on jest sercem tej powieści. Facet nazywa się Wiktor Kot i jest nauczycielem. Opisany został jako niezbyt ładny i mocno przytłoczony życiem. Wiktora poznajemy w momencie, kiedy zostawia go partnerka, co wzmaga jeszcze jego rozgoryczenie. Na razie jest normalnie, aczkolwiek dramatycznie. Natomiast zaczyna robić się dziwnie. Wiktor zaczyna dostrzegać dziwne rzeczy. Czy to on oszalał, czy świat? Czy doznał opętania, czy objawienia? Kto tu jest normalny? Może nikt.

„Objawienie” to powieść z pogranicza fantastyki, horroru i dramatu obyczajowego. Autor stawia codzienność, pozę życia na granicy obłędu i paranoi. Czy nie runie do przepaści? Osiąga tym efekt – nie wiem czy go lubicie – „o co tu właściwie chodzi”. Faktycznie jest to jedna z tych książek, które trudno rozgryźć. Zaczyna się intrygująco, aby zapętlić się i długo nie móc się rozplątać. Zaryzykuję stwierdzenie, że jest nawet monotonna, ale zakończenie pozytywnie zaskakuje. Była to dla mnie duża próba cierpliwości i jeszcze do końca nie jestem pewna, czy finał mi ją wynagrodził. Natomiast – co muszę podkreślić – to był bardzo dobry, mocny finał.

Chciałabym wam rzucić jakieś ciekawe przemyślenie związane z „Objawieniem”, ale rozkminianie, o co może tu chodzić przytłumiło wszelkie mądre i niemądre refleksje. Ma ona w sobie coś brudnego, obleśnego co intryguje, ale też coś filozoficznego, co nuży. Dla mnie to jest po prostu książka dziwna i dość długo byłam skonfundowana tą dziwnością. Jestem ciekawa, jak wy ją odbierzecie.

Czytaj więcej »

"Starożytna Grecja" Francisco Llorca

Kto z was był w Grecji? Pewnie zobaczę „las rąk”, bo to jednak popularny kierunek. Ale ja, razem z wydawnictwem To Tamto i Francisco Llorcą, zabiorę was w podróż w czasie. Kierunek starożytna Grecja: kolebka demokracji, ojczyzna bogów i herosów. Bierzemy w ręce nasz wehikuł czasu, czyli książkę pt. „Starożytna Grecja” i ruszamy. Na każdej stronie czeka nas jakaś antyczna ciekawostka.

Dla kogo jest ta książka? Według informacji na okładce dla czytelnika 9+. I ja się przychylam ocenie wydawcy. Po pierwsze historia, jako przedmiot w szkole pojawia się w czwartej klasie, więc zazwyczaj wtedy (choć nie wykluczam wyjątków) kształtuje się ewentualne zainteresowanie tą dziedziną. Po drugie, pomimo że książka jest dość kolorowa to jednak napisana poważnym językiem. „(…) lekarze (…) przestali wierzyć w ingerencję sił nadprzyrodzonych i postawili na racjonalizm, obserwacje i empiryzm.”¹ Umówmy się, że do przedszkolaków tak się nie mówi. Swoją drogą pewnie i dorosły będzie musiał chwilę zastanowić się nad znaczeniem przeczytanych słów (chociaż nie wykluczam wyjątków).

Jest tu co prawda jakiś Hektor, która ma nas oprowadzać po starożytnej Grecji, ale nie wyróżnia się niczym specjalnym. Właściwie o nim zapomniałam, aż na jednaj ze stron rzucił mi się w oczy koleś w okularach. Cofnęłam się i faktycznie, co jakiś czas coś on skomentuje, ale właściwie mogłaby to zrobić dowolna postać.

Generalnie książka jest ładna i poprawna, ale czy zainteresuje dzieciaki przyzwyczajone do ciągłego efektu wow? Nie wyróżnia się ona żadnym oryginalnym konceptem. Czy przy tak dużej ofercie książek dla dzieci powinnam postrzegać to jako wadę? Może nie tak wielką, bo to jednak publikacja dla starszego czytelnika, jednak przyczepie się, że barak w niej jakiegokolwiek wstępu. Hektor nam się przedstawia, ale zaraz o nim zapominamy. A potem żadnego Gracja jest znana z..., Grecja leży tu i tu, nawet żadnej wzmianki o polis, czym zazwyczaj rozpoczyna się wywód na temat starożytnej Grecji. Autor wyskakuje z „Odyseją” i tym, że Grecy dużo żeglowali. Na prawdę nie chcę patrzeć na książki szablonowo, ale cokolwiek.

Trochę się czepiam, bo jednak sięgając po książki dla dzieci – nawet tych starszych – oczekuję ciekawego przedstawienia tematu. Tu jest dobrze, ale brakuje jakiejś iskry. Być może wasza pociecha już ten bakcyl złapała i wie, że historia starożytna jest super i z przyjemnością zerknie jakie hasła są z nią jeszcze związane. Publikacja „Starożytna Grecja” należy do tych ogólnych, ale i takie są przydatne w poszerzaniu wiedzy.

1 Francisco Llorca, „Starożytna Grecja” przeł. Joanna Ostrowska, wyd. To Tamto, Warszawa 2026, s. 18.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Słownik pojęć utraconych" Pip Williams

Czy słowa opisują, czy kształtują rzeczywistość? Z taką refleksją zostawiła mnie powieść „Słownik pojęć utraconych” autorstwa Pip Williams. Właściwie powinny opisywać, ale obserwując fabułę tej książki nie możemy pozbyć się myśli, że ktoś tym słowom nadaje znaczenie i moc. Czy mając władanie nad słowami można utrzymać władzę nad ludźmi?

Anglia, przełom XIX i XX wieku. W toku fabuły obserwujemy, jak dorasta Esme. Dziewczynka wychowana wśród słów. Jej ojciec pracuje nad słownikiem języka angielskieg, a spragniona wiedzy córka chętnie dyskutuje z nim na temat słów właśnie. Pewnego dnia pod stół spada karteczka ze słowem „dziewka”. Od tego momentu Esme zaczyna kolekcjonować porzucone wyrazy, a w tle trwa walka o prawa kobiet. Jaką rolę odegrały w niej słowa?

Opis tej książki wręcz mnie zauroczył. Miałam okazję czytać klika powieści, które na tle różnych obyczajowych historii, prowokowały do zastanowienia się nad mocą słowa. Tu mamy słowa i walkę o prawa kobiet. Słowa, którym znaczenie nadają mężczyźni, którzy tę rolę kobiet przez wieki umniejszali. Liczyłam na to, że ta powieść bardziej mną wstrząśnie. Natomiast Pip Williams napisała coś lirycznego i niemal filozoficznego. Esme pomału wychodzi ze swojej bańki. Ze świata, w którym swobodnie mogła się uczyć i zaspokajać swoją ciekawość. Proces ten przetkany jest ciekawymi rozmowami właśnie na temat słów i ich znaczeń.

Nie zaprzeczę, że „Słownik pojęć utraconych” jest mądrą książką, a jej autorka naprawdę przemyślała to, co chce czytelnikom przekazać. Natomiast jest to książka, która wymaga czasu. Mówiąc o słowach Pip Williams karze nam się na tym słowie skupić. Nie wyobrażam sobie, czytać tę powieść jednym ciągiem. To wydaje mi się zbyt męczące i bezcelowe. Fabuła jest wręcz wolna, a my musimy się do niej dostosować. Musimy dać sobie czas na przemyślenie dyskusji i wydarzeń, których jesteśmy świadkami.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Wielkie przygody jedzonka z buzi do żołądka (i dalej)" Róża Hajkuś

Dziś opowiem wam o książce, która wywołała u moich dzieci ogromne podekscytowanie. Nazywa się „Wielkie przygody jedzonka z buzi do żołądka (i dalej)” i jak sugeruje tytuł tłumaczy, jak działa nasz układ pokarmowy. Bohaterką jest przesympatyczna kanapka, która wygląda jak kotek. Ta postać ma jedną misję. Odżywić komórki ciała. Podczas jej realizacji przydarzą się jej różne przygody i pozna różne cześć ciała. Przy okazji przekona się jakie spełniają funkcję i jak to się właściwie dzieje, że jedzonko wędruje z talerzyka do poszczególnych komórek. Jak wyciąga się z niego to, co odżywcze?

Bardzo podoba mi się koncept tej książki. Wędrujemy przez układ pokarmowy razem z kanapką i przyglądamy się d środka jak to wszytko działa. Rozmawiamy z poszczególnymi jego częściami, które tłumaczą nam jaka pełnią funkcję. Dzieciaki ogromnie ekscytowały się tym, gdzie bohaterka za chwilę trafi i kogo pozna. Szczególnie, że wszyscy wiemy, gdzie wchodzi, a gdzie wychodzi jedzonko. Im bliżej końca, tym emocji nie było końca. Tak, moje dzieci mają niepoprawne poczucie humoru, ale kogo taki żarty nie bawią, niech pierwszy pogrozi palcem. Wracając do tematu, odniosłam wrażenie, że liczyły na bardziej spektakularne zakończenie. Ale, na szczęście Róża Hajkuś (autorka) napisała finał całkiem dyskretnie.

„Wielkie przygody jedzonka” to też wskazówki, jak się zdrowo odżywiać. W żołądku kanapka spotyka znudzone frytki, które siedzą już w nim dosyć długo. Organ ma spore problemy, aby je strawić i przygotowywać do dalszej drogi. To dobra okazja dla żołądka, aby opowiedział czytelnikom, jakie pokarmy są pożądane, a które są trudną materią dla układu pokarmowego. Fantastyczna forma, żeby dotrzeć do młodych ludzi i przystępnie wyjaśnić, że jednak warto jeść owoce i warzywa, ze warto zastanowić się nad swoimi nawykami żywieniowymi. W jelicie grubym natomiast dostaniemy szereg wskazówek nt zdrowej kupki. Jako się okaże, to wcale nie jest taka oczywista sprawa.

„Mamo, kiedy poczytamy przygody jedzonka?” słyszałam przez kilka wieczorów, które spędziliśmy z tą książką. Myślę, że to jest najlepsza rekomendacja. A ja jako rodzić nie ma uwag. Różna Hajkuś miała naprawdę świetny pomysł na przekazanie ważnych treści. Rewelacja.

[Współpraca]

Czytaj więcej »