"Jezioro stworzenia" Rachel Kushner

Sadie Smith to tajna agentka, Jej zadanie to infiltracja tajnej komuny ekologicznych radykałów. Brzmi jak materiał na amerykańską powieść akcji, ale akcja książki Rachel Kushner pt. „Jezioro stworzenia” ma miejsce we Francji, a sama historia jest przyczynkiem do refleksji nad współczesnym światem. Jeden z przywódców grupy, Brunon Lacombe, jest szczególnie zafascynowany neandertalczykami. W swoich esejach i prowadzonych rozmowach oraz korespondencji dowodzi ich wyższości nad innymi człekopodobnymi. I w tym miejscu dochodzimy do pytania, jak współczesna cywilizacja oddaliła się od korzeni. Sadie Smith poznając Lacomba'a będzie miała okazję skonfrontować się ze swoją tożsamością i wartościami.

W „Jeziorze stworzenia” znajdziemy elementy powieści szpiegowskiej. Sadie myśli, że jest cwaniarą. Bystra, ładna. Wydaje jej się, że to „pestka” zmanipulować swoje cele. Jednak sama pada ofiarą manipulacji, a my szybko orientujemy się, że „Jezioro stworzenia” to też powieść zaangażowana społecznie. Kto na kogo będzie bardziej oddziaływał Smith na Lacombe'a czy Lacombe na Smith?

„Jezioro stworzenia” to ciężki kaliber. Kiedyś konsekwentnie odmawiałam czytania książek nagradzanych w prestiżowych konkursach, bo wydawały mi się trudne i niezrozumiałe. Z czasem nabrałam odwagi, aby się z nimi zmierzyć, ale z różnym skutkiem. Czy proza Kushner do mnie przemówiła? Nie do końca. Właściwie od początku miałam problem z tą książką. I to wcale nie przez neandertalczyków, a współczesne postacie. Szczerze mówiąc autorka mocno tę powieść gmatwa, przez co ucieka jej przesłanie. Pomysł powrotu do prehistorii jest nawet dobry. Dla mnie to coś nowego i – pomimo że wczytywanie się maile Lacombe'a nie wydaje się szczególnie ekscytujące – okazało się całkiem ciekawe. Wydawałoby się, że to będzie najtrudniejsze, co nas spotka przy czytaniu tej książki, a wątek sensacyjny ją ożywi. W moim odczuciu jest zgoła inaczej. Neandertalczycy wydaja się uporządkowani przy zagmatwaniu pozostałych elementów powieści.

Czy człowiek jest szkodnikiem? Plusem tej książki jest to, że autorka postarała się o obiektywizm. Nie staje po żadnej ze stron. Co daje czytelnikom przestrzeń do interpretacji. A zerkając jakie wrażenia wywołuje „Jezioro stworzenia”, widzimy, że są skrajne. Albo zachwyt, albo rozczarowanie. I ja chyba to rozumiem. Bo to jest jedna z tych historii, która albo zawładnie twoim myślami, będzie wręcz oczyszczająca, albo mocno się od niej odbijesz.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Królewska misja w Londynie" Pascal Prévot

Mały Sherlock wraz z przyjaciółmi odwiedzają Londyn. Podczas zwiedzania stolicy Anglii dostrzegają kruka i chłopca, który desperacko próbuje go złapać. Ciekawość zwycięża i mali detektywi zastanawiają się, o co może chodzić, a potem jak pomóc nowo poznanemu znajomemu. Okazuje się, że ta misja dotyczy rodziny królewskiej. Że kruki związane są z legendą, która nawiązuje do dziedziczenia tronu. Czy to wiecznie uciekające ptaszysko może mieć wpływ na wybór nowego króla?

W książce „Królewska misja w Londynie” mamy zadanie dla detektywów, a przy okazji trochę zwiedzimy stolicę Anglii. Bo właściwie taki jest plan młodych bohaterów – zwiedzać i poznawać. W książce znajdzie się słówko o Big Benie, jak i o wartach przed pałacem Buckingham. A Pascal Prevot – autor - jeszcze w to wszystko wmieszał rodzinę królewską. Genialne. Przecież oni też są symbolem państwa. Są wyjątkowo popularni. Budzą zaciekawienie i skupiają na sobie uwagę.

Przygody małego Sherlocka zostały wydane w cyklu „Czytam i prowadzę śledztwo”. To zobowiązuje. W tej, jak i w innych książkach wydanych pod tym szyldem, czytelnicy są zachęcani do rozwiązania szeregu zadań związanych ze sprawą. Bardzo fajne i angażujące zagranie.

Zaskoczyło mnie kiedy zobaczyłam z kim młodzi detektywi mają do czynienia w trakcie tej przygody. Myślę, że Pascal Prevot dokonał dobrego wyboru. To najprawdopodobniej na tym członku rodziny królewskiej będzie skupiona uwaga, kiedy nasze dzieci dorosną. Czy przypomną sobie wtedy legendę o kruku?

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Domowe kiszonki" Ewa Sypnik-Pogorzelska, Magdalena Jarzynka-Jendrzejewska

Kochani, słucham jakie przetwory zrobiliście w tym roku. U mnie wśród słoiczków dumne miejsce zajmują ogórki kiszone. Chyba najpopularniejsza, obok kapusty, kiszonka w polskich domach. Co jeszcze można zakisić. Praktycznie każde warzywo, a nawet owoc. Ale jak potem to zjeść? Jak wykorzystać, przykładowo kiszone jabłka czy kalafiory? Sprawdzam, czy odpowiedź na to pytanie znajdę w książce „Domowe kiszonki” autorstwa dwóch dietetyczek , Ewy Sypnik-Pogorzelskiej i Magdaleny Jarzynka-Jendrzejewskiej.

I muszę przyznać, ze dziewczyny trochę nakierowały mnie, jak i z czym jeść kiszonki. Ale od początku. Jak każda szanująca się książka i ta ma wstęp, a w nim o zaletach i technikach kiszenia. Następnie podzielono ją na konkretne produkty: burak, cukinia, cebula, cytryna, dynia, fasolka szparagowa i szparagi, jabłka, kalafior, kapusta, kapusta czerwona, kapusta pekińska, marchew, ogórek, papryka, pomidory, rzodkiewka, seler korzeniowy, śliwki. Na początku dowiadujemy się, jak najlepiej zabrać się za kiszenie danego produktu. Jak mówią autorki wszystko przetestowały same i na swoich kubkach smakowych. Następnie rzecz, która dla mnie jest najcenniejsza, czyli przepisy. Do każdego warzywa lub owocu dodano minimum jeden przepis, jak można wykorzystać go po ukiszeniu. Jest to pewną podpowiedzią, ale też zachętą do eksperymentów. Na pewno pojawiły się w waszej głowie pytania w stylu: „Zrobię taką fasolkę i kto to będzie jadł?”. Jak udowadniają autorki, kiszonki to nie tylko ogóreczki do obiadu. To świetny dodatek do dań różnego typu. A kiedy już je dobrze poznamy, może wymyślimy własne.

„Domowe kiszonki” to i poradnik i książka kucharska w jednym. Obok informacji na temat kiszenia znajdziemy przepisy, które pomogą nam wykorzystać nasze przetwory w kuchni. Taka książka pomoże nam otworzyć wyobraźnię na to jak można jeść i jak inaczej wykorzystać popularne warzywa i owoce. Bo zdrowie jest na wyciągnięcie ręki, czasami po prostu zamknięte w słoiku.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Szyfr Jazona" Agnieszka Stelmaszyk

Jazon to bohater znany z mitologii greckiej, jednak bohaterowie powieści „Szyfr Jazona” (ósmego tomu cyklu „Kroniki Archeo” trafiają do Paryża. Maja ochotę odpocząć po burzliwych przygodach jakie przeżyli. Jednak nie jest im to dane. Wskazówki same pchają się im do rąk i wygląda na to, że są na tropie mitycznego złotego runa.

Francja i Grecja miesza się na kartach tej powieści. Agnieszka Stelmaszyk bryluje między mitycznymi postaciami i zabytkami Paryża. Nawet słowiańska księżniczka zostaje wplątaną w tę aferę. To wspaniale pokazuje, że o historii nie możemy myśleć sterylnie. Że kultury się przenikają, a artefakty wędrują.

Cykl „Kroniki Archeo” słynie z wartkiej akcji i w tej części jej nie brakuje. Natomiast autorka zastosowała całkiem ciekawy zabieg. Mianowicie bohaterowie zaczynają się zastanawiać, czy mogą ufać swoim zmysłom. Komuś bardzo zależy, aby byli mocno skołowani.

Ósmy tom i kolejna wciągająca przygoda. Agnieszka Stelmaszyk udowadnia, że historia jest pełna inspiracji, że jest wspaniałym paliwem dla powieści sensacyjnej, że można ekscytować i uczyć zarazem. Bo takie jest założenie „Kronik Archeo” cyklu powieści opartego na motywach z rożnych mitologii, ale z fabułą osadzoną współcześnie. Cyklu, w którym młodzi bohaterowie ratują dziedzictwo świata.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

Obraz na srebrnym płótnie

Srebrne płótno do malowania – córka dosyć długo zastawiała się, co z zrobić z tym dziwolągiem. Nic jej do srebra nie pasowało. Obraz, który wam pokazuję powstał właściwie z mazania. Najpierw była niebieska plama i nagle pojawiła się koncepcja. Ten niebieski okazał się tak wdzięczny, że córka użyła go na maksa do namalowania chmur i wodospadu. A żeby nie było nudno, żeby podkreślić, co to właściwie jest, doszły zielone i złote detale, kamienie i trawa. Jak uważacie, czy niebieski i srebrny pasują do siebie.

Czytaj więcej »

"Gdy odnajdziemy drogę" Laura Barrow

Mąż odszedł, dzieci podrosły, a ona została sama – tak sobie pomyślałam o Effie, bohaterce powieści Laury Barrow pt. „Gdy odnajdziemy drogę”. Poznajemy ja w momencie, kiedy troch skołowana rozwodem poddaje się operacji plastycznej. Zastawiamy się, czy to jest w końcu ten moment, że Effie zrobiła coś dla siebie. W trakcie zabiegu kobieta przeżywa coś w rodzaju śmierci klinicznej. Można powiedzieć, że ze szpitala wychodzi całkiem odmieniona. Czy sprawdzi się u niej powiedzenie „Nowa ja, nowy początek”?

Patrząc na Effie na początku jest jej trochę żal. Jak na dłoni widać jej poświecenie dla rodziny i zagubienie w obecnej sytuacji. Jednak ta kobieta mi imponuje, bo nie rozpacza, a próbuje coś zmienić. Nie zważa na krytyczne głosy. Zamiast tego mówi: „Może się nie uda, ale jak nie spróbuję to się nie przekonam”. Walczy ze wstydem, z niewiedzą, ale dzielnie prze do przodu.

Co muszę zaznaczyć, „Gdy odnajdziemy drogę” to raczej spokojna książka. Bez lamentów, bez dramy, bez spektakularnych zwrotów akcji. I dlatego wydaje się ona tak życiowa. Ja czy ty nie jesteśmy Effie, ale w takcie czytania Effie staje się nam bliska. Staje się przyjaciółką, której kibicujemy w wyborach jakich dokonuje.

Wspomnieć muszę jeszcze o babci głównej bohaterki, którą poznajemy przez pryzmat jej pamiętnika. Inna, kobieta, inny czas, inne problemy, ale dalej szukanie swojej drogi, dalej konfrontacja z światem, dalej suma małych i dużych decyzji. I pytanie, czy zaprowadzą nas one tam, gdzie chcemy?

Spokojna i cudownie kobieca. Taka jest powieść „Gdy odnajdziemy drogę”. Historia opowiedziany w rytmie przebojów Patsy Cline, która też odgrywa w niej niemałą rolę. Pewnie ci, który w trudnych momentach oddają się muzyce świetnie to poczują. Laura Barrow na pewno czuje to rewelacyjnie. Jeżeli znacie jej poprzednią powieść „Gdy powrócą kanarki” to muszę zaznaczyć, że ta jest spokojniejsza. Jest inna, ale zapewne stanie się bliska wielu kobietom.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Bestia na biwaku" Pascal Prévot

Tata Sherlocka zaprasza dzieciaki na biwak, a jak biwak to straszne opowieści. Tylko, że ta książka przygód Małego Sherlocka i jego przyjaciół zatytułowana jest „Bestia na biwaku”. Czy zobaczą prawdziwego strasznego stwora. Owszem. Ale bohaterowie tego cyklu starają się racjonalnie i praktycznie patrzeć na to co ich spotyka. Czym jest ten stwór, który rzuca dziwny cień? Czy to jakaś pradawna odmiana nosorożca? Zaczyna się tropienie, które też jest jedną z biwakowych aktywności.

Ależ ucieszyła nas kolejna porcja książek z cyklu „Mały Sherlock”. Jest to chyba ulubiony detektyw moich dzieci z serii „Klub detektywów”, która się rozrasta, ale o tym w innym poście. Razem z bohaterami książki dzieci muszą rozwiązać serię zadań, aby rozwikłać zagadkę. W „Bestii na biwaku” jedno jest całkiem ciekawe, bo teoretycznie nie sposób jednoznacznie na nie odpowiedzieć, ale nakierowuje nas ku rozwiązaniu sprawy.

Myślę, że dzieci polubiły te książki, bo to szybkie i angażujące opowieści. Owszem, kryminały. Ale nie trzeba do nich wracać, przypominać sobie i mozolnie składać elementy śledztwa. To jest taka fajna historyjka do przeczytania od razu. A to, że czytelnik aktywnie w niej uczestniczy – rozwiązując kolejne zadania – sprawia, że lepiej zrozumie, co się wydarzyło. Do tego, jest to niezła propozycja do samodzielnego czytania. Większy druk plus ilustracje sprawiają, że wydaje się ona dziecku przyjazna i taka też jest. Polecamy.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Objawienie" Daniel Greps

 Yyyyyyy.... Eeeeeeeeeeee... Zabrakło mi języka w gębie. Chciałam opowiedzieć wam o książce „Objawienie” Daniela Grepsa, ale nie bardzo wiem, jak zacząć. Może najpierw o bohaterze, bo to on jest sercem tej powieści. Facet nazywa się Wiktor Kot i jest nauczycielem. Opisany został jako niezbyt ładny i mocno przytłoczony życiem. Wiktora poznajemy w momencie, kiedy zostawia go partnerka, co wzmaga jeszcze jego rozgoryczenie. Na razie jest normalnie, aczkolwiek dramatycznie. Natomiast zaczyna robić się dziwnie. Wiktor zaczyna dostrzegać dziwne rzeczy. Czy to on oszalał, czy świat? Czy doznał opętania, czy objawienia? Kto tu jest normalny? Może nikt.

„Objawienie” to powieść z pogranicza fantastyki, horroru i dramatu obyczajowego. Autor stawia codzienność, pozę życia na granicy obłędu i paranoi. Czy nie runie do przepaści? Osiąga tym efekt – nie wiem czy go lubicie – „o co tu właściwie chodzi”. Faktycznie jest to jedna z tych książek, które trudno rozgryźć. Zaczyna się intrygująco, aby zapętlić się i długo nie móc się rozplątać. Zaryzykuję stwierdzenie, że jest nawet monotonna, ale zakończenie pozytywnie zaskakuje. Była to dla mnie duża próba cierpliwości i jeszcze do końca nie jestem pewna, czy finał mi ją wynagrodził. Natomiast – co muszę podkreślić – to był bardzo dobry, mocny finał.

Chciałabym wam rzucić jakieś ciekawe przemyślenie związane z „Objawieniem”, ale rozkminianie, o co może tu chodzić przytłumiło wszelkie mądre i niemądre refleksje. Ma ona w sobie coś brudnego, obleśnego co intryguje, ale też coś filozoficznego, co nuży. Dla mnie to jest po prostu książka dziwna i dość długo byłam skonfundowana tą dziwnością. Jestem ciekawa, jak wy ją odbierzecie.

Czytaj więcej »

"Starożytna Grecja" Francisco Llorca

Kto z was był w Grecji? Pewnie zobaczę „las rąk”, bo to jednak popularny kierunek. Ale ja, razem z wydawnictwem To Tamto i Francisco Llorcą, zabiorę was w podróż w czasie. Kierunek starożytna Grecja: kolebka demokracji, ojczyzna bogów i herosów. Bierzemy w ręce nasz wehikuł czasu, czyli książkę pt. „Starożytna Grecja” i ruszamy. Na każdej stronie czeka nas jakaś antyczna ciekawostka.

Dla kogo jest ta książka? Według informacji na okładce dla czytelnika 9+. I ja się przychylam ocenie wydawcy. Po pierwsze historia, jako przedmiot w szkole pojawia się w czwartej klasie, więc zazwyczaj wtedy (choć nie wykluczam wyjątków) kształtuje się ewentualne zainteresowanie tą dziedziną. Po drugie, pomimo że książka jest dość kolorowa to jednak napisana poważnym językiem. „(…) lekarze (…) przestali wierzyć w ingerencję sił nadprzyrodzonych i postawili na racjonalizm, obserwacje i empiryzm.”¹ Umówmy się, że do przedszkolaków tak się nie mówi. Swoją drogą pewnie i dorosły będzie musiał chwilę zastanowić się nad znaczeniem przeczytanych słów (chociaż nie wykluczam wyjątków).

Jest tu co prawda jakiś Hektor, która ma nas oprowadzać po starożytnej Grecji, ale nie wyróżnia się niczym specjalnym. Właściwie o nim zapomniałam, aż na jednaj ze stron rzucił mi się w oczy koleś w okularach. Cofnęłam się i faktycznie, co jakiś czas coś on skomentuje, ale właściwie mogłaby to zrobić dowolna postać.

Generalnie książka jest ładna i poprawna, ale czy zainteresuje dzieciaki przyzwyczajone do ciągłego efektu wow? Nie wyróżnia się ona żadnym oryginalnym konceptem. Czy przy tak dużej ofercie książek dla dzieci powinnam postrzegać to jako wadę? Może nie tak wielką, bo to jednak publikacja dla starszego czytelnika, jednak przyczepie się, że barak w niej jakiegokolwiek wstępu. Hektor nam się przedstawia, ale zaraz o nim zapominamy. A potem żadnego Gracja jest znana z..., Grecja leży tu i tu, nawet żadnej wzmianki o polis, czym zazwyczaj rozpoczyna się wywód na temat starożytnej Grecji. Autor wyskakuje z „Odyseją” i tym, że Grecy dużo żeglowali. Na prawdę nie chcę patrzeć na książki szablonowo, ale cokolwiek.

Trochę się czepiam, bo jednak sięgając po książki dla dzieci – nawet tych starszych – oczekuję ciekawego przedstawienia tematu. Tu jest dobrze, ale brakuje jakiejś iskry. Być może wasza pociecha już ten bakcyl złapała i wie, że historia starożytna jest super i z przyjemnością zerknie jakie hasła są z nią jeszcze związane. Publikacja „Starożytna Grecja” należy do tych ogólnych, ale i takie są przydatne w poszerzaniu wiedzy.

1 Francisco Llorca, „Starożytna Grecja” przeł. Joanna Ostrowska, wyd. To Tamto, Warszawa 2026, s. 18.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Słownik pojęć utraconych" Pip Williams

Czy słowa opisują, czy kształtują rzeczywistość? Z taką refleksją zostawiła mnie powieść „Słownik pojęć utraconych” autorstwa Pip Williams. Właściwie powinny opisywać, ale obserwując fabułę tej książki nie możemy pozbyć się myśli, że ktoś tym słowom nadaje znaczenie i moc. Czy mając władanie nad słowami można utrzymać władzę nad ludźmi?

Anglia, przełom XIX i XX wieku. W toku fabuły obserwujemy, jak dorasta Esme. Dziewczynka wychowana wśród słów. Jej ojciec pracuje nad słownikiem języka angielskieg, a spragniona wiedzy córka chętnie dyskutuje z nim na temat słów właśnie. Pewnego dnia pod stół spada karteczka ze słowem „dziewka”. Od tego momentu Esme zaczyna kolekcjonować porzucone wyrazy, a w tle trwa walka o prawa kobiet. Jaką rolę odegrały w niej słowa?

Opis tej książki wręcz mnie zauroczył. Miałam okazję czytać klika powieści, które na tle różnych obyczajowych historii, prowokowały do zastanowienia się nad mocą słowa. Tu mamy słowa i walkę o prawa kobiet. Słowa, którym znaczenie nadają mężczyźni, którzy tę rolę kobiet przez wieki umniejszali. Liczyłam na to, że ta powieść bardziej mną wstrząśnie. Natomiast Pip Williams napisała coś lirycznego i niemal filozoficznego. Esme pomału wychodzi ze swojej bańki. Ze świata, w którym swobodnie mogła się uczyć i zaspokajać swoją ciekawość. Proces ten przetkany jest ciekawymi rozmowami właśnie na temat słów i ich znaczeń.

Nie zaprzeczę, że „Słownik pojęć utraconych” jest mądrą książką, a jej autorka naprawdę przemyślała to, co chce czytelnikom przekazać. Natomiast jest to książka, która wymaga czasu. Mówiąc o słowach Pip Williams karze nam się na tym słowie skupić. Nie wyobrażam sobie, czytać tę powieść jednym ciągiem. To wydaje mi się zbyt męczące i bezcelowe. Fabuła jest wręcz wolna, a my musimy się do niej dostosować. Musimy dać sobie czas na przemyślenie dyskusji i wydarzeń, których jesteśmy świadkami.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Wielkie przygody jedzonka z buzi do żołądka (i dalej)" Róża Hajkuś

Dziś opowiem wam o książce, która wywołała u moich dzieci ogromne podekscytowanie. Nazywa się „Wielkie przygody jedzonka z buzi do żołądka (i dalej)” i jak sugeruje tytuł tłumaczy, jak działa nasz układ pokarmowy. Bohaterką jest przesympatyczna kanapka, która wygląda jak kotek. Ta postać ma jedną misję. Odżywić komórki ciała. Podczas jej realizacji przydarzą się jej różne przygody i pozna różne cześć ciała. Przy okazji przekona się jakie spełniają funkcję i jak to się właściwie dzieje, że jedzonko wędruje z talerzyka do poszczególnych komórek. Jak wyciąga się z niego to, co odżywcze?

Bardzo podoba mi się koncept tej książki. Wędrujemy przez układ pokarmowy razem z kanapką i przyglądamy się d środka jak to wszytko działa. Rozmawiamy z poszczególnymi jego częściami, które tłumaczą nam jaka pełnią funkcję. Dzieciaki ogromnie ekscytowały się tym, gdzie bohaterka za chwilę trafi i kogo pozna. Szczególnie, że wszyscy wiemy, gdzie wchodzi, a gdzie wychodzi jedzonko. Im bliżej końca, tym emocji nie było końca. Tak, moje dzieci mają niepoprawne poczucie humoru, ale kogo taki żarty nie bawią, niech pierwszy pogrozi palcem. Wracając do tematu, odniosłam wrażenie, że liczyły na bardziej spektakularne zakończenie. Ale, na szczęście Róża Hajkuś (autorka) napisała finał całkiem dyskretnie.

„Wielkie przygody jedzonka” to też wskazówki, jak się zdrowo odżywiać. W żołądku kanapka spotyka znudzone frytki, które siedzą już w nim dosyć długo. Organ ma spore problemy, aby je strawić i przygotowywać do dalszej drogi. To dobra okazja dla żołądka, aby opowiedział czytelnikom, jakie pokarmy są pożądane, a które są trudną materią dla układu pokarmowego. Fantastyczna forma, żeby dotrzeć do młodych ludzi i przystępnie wyjaśnić, że jednak warto jeść owoce i warzywa, ze warto zastanowić się nad swoimi nawykami żywieniowymi. W jelicie grubym natomiast dostaniemy szereg wskazówek nt zdrowej kupki. Jako się okaże, to wcale nie jest taka oczywista sprawa.

„Mamo, kiedy poczytamy przygody jedzonka?” słyszałam przez kilka wieczorów, które spędziliśmy z tą książką. Myślę, że to jest najlepsza rekomendacja. A ja jako rodzić nie ma uwag. Różna Hajkuś miała naprawdę świetny pomysł na przekazanie ważnych treści. Rewelacja.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Ludzka przystań" John Ajvide Lindqvist

Ostrzegano go, aby nie szedł na ten spacer. Ktoś miał przeczucie, że stanie się coś złego. I stało się. Jego małą córeczka Maja po prostu wyparowała. Pozostały ślady na śniegu prowadzące do nikąd. Pogrążony w rozpaczy ojciec nigdy nie przestał myśleć o tym dniu. Czy ślady córeczki, które codziennie dostrzega są prawdziwe, czy podsuwa mu je chory ze smutku umysł.

Akcja powieści „Ludzka przystań” Johna Ajvide Lindqvista dzieje się na szwedzkiej wyspie. Jest to surowe i hermetyczne tło. Takie miejsca zawsze dobrze korespondują z samotnością. Potęgują poczucie straty, a obcowanie  naturą – tu dodać muszę w chodnej aurze – sprawia, że bohaterowie wydają nam się bezradni. Dodają jakiś dziki, pierwotny pierwiastek czyniąc człowieka malutkim. W przypadku „Ludzkiej przystani” w grę wchodzą też elementy nadprzyrodzone. Czy człowiek ma w ogóle szansę w takim starciu?

Swego czasu zakochałam się w prozie Lindqvista. „Życzliwość” zachwyciło mnie dawką emocji i przeraziło złą energią, jaka wypływała z fabuły. „Pozwól mi wejść” to w mojej ocenie majstersztyk powieści grozy. Powieść obszerna, a przy tym oszczędna i surowa. Co do „Ludzkiej przystani” mam mieszane uczucia. Z jednej strony straszna sprawa, świetne tło i klimat. Wątek robaka to „kremik na ciasteczku”. Z drugiej właśnie… tło. Szczegółowe spojrzenie na przyrodę. Opisy, które wręcz pozwalają nam odetchnąć miejscem akcji, chyba trochę zabierały uwagę od istoty tej historii. A może właśnie miały być jej częścią? Jednak nie wszyscy czytelnicy to lubią i ja jestem z tych, co raczej trochę nudzą się przy takich fragmentach.

Co do fabuły, jest ciekawa ale chaotyczna. W moim odczuciu autor trochę ją przekombinował. Serwuje nam sporo retrospekcji. Wątków jest dużo. Trudno uchwycić sens tej powieści. Do tego stopnia, że na początku zwątpiłam, czy nie czytam zbioru opowiadań. Ponad to sprawiają one, że powieść jest raczej melancholijna. Elementy grozy, które tak zauroczyły mnie w innych książkach tego autora, schodzą na drugi plan.

Lindqvista zawsze będę ceniła za klimatyczną grozę, jednak „Ludzkiej przystani” nie mogę zaliczyć do grona moich ulubionych książek. Zbyt melancholijnie, zbyt chaotycznie. Nie zaprzeczę, że ma ona rewelacyjne momenty, ale obok nich są też takie, że kompletnie odpływałam myślami. Przy autorze, który miał u mnie tak wysoko postawioną poprzeczkę, nie dziwi, że tę pozycję oceniam średnio.

Czytaj więcej »

"Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematami" Monika Rutkowska-Leśniewska

Czasami na budowanie z klocków, albo na rysowanie mówimy pogardliwie, że to tylko zabawa. Jednak w takiej zabawie może kryć się ogromny potencjał. Jak pokazuje Monika Rutkowska-Leśniewska w książce „Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematem” wszelkie prace plastyczne, albo budowanie klockowych miast to bardzo rozwojowe zajęcia, jeśli damy tylko dziecku przestrzeń na eksperymentowanie. Zresztą – jak sugeruje tytuł – publikacja jej autorstwa to więcej takich kreatywnych zabaw. To wyzwania plastyczne i teatralne. Projekty do zrealizowania w domu i na zewnątrz. Kto ma ochotę wyjść poza schematy i zrobić coś kreatywnego?

Kreatywność to cecha, którą szczególnie cenię. Być może często kojarzy się ze sztuką, wyobraźnią, ale kreatywna osoba to też taka, która potrafi improwizować i szukać rozwiązań. We wstępie do „Kreatywnego dziecka” Rutkowska-Leśniewska szerzej opowiada o tym, dlaczego to ważna cecha dlaczego warto w nią inwestować. I ta publikacja jest swego rodzaju inwestycją. Czy 70 propozycji to dużo? Kiedy patrzymy na samą książkę może wydawać się nam niepozorna, jednak kiedy zaczniemy realizować te zabawy, przekonamy się jaki świetny czas z dzieckiem pomogą nam one zrealizować. Ba, przekonamy się, że wiele z tych aktywności można realizować na róże sposoby w zależności od tego, jaki mamy pomysł czy materiały.

Czyli mamy tu trening nieszablonowego myślenia. Owszem. I to trening połączony ze świetna zabawą. „Kreatywne dziecko” to książka pełna inspiracji. Rutkowska-Leśniewska daje nam pomysły, narzędzia pomagające pobudzić naturalną kreatywność. Bo tak, jak mamy mięśnie, tak jesteśmy korektywni. I tylko od nas zależy, co z tym zrobimy. Czy zostaniemy atletami oryginalnych pomysłów? Ćwicząc mamy na to duże szanse.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »