"Nieustraszeni łowcy strachów. Powrót Wielkiej Stopy" Maciej Jasiński, Piotr Nowacki
Tzw. Wielka Stopa to jedna z istot, które rozpalają wyobraźnię. Wielki, człekopodobny stwór jest tropiony przez różnych łowców potworów, czy tez swoich fanów – jeżeli można tak ich nazwać. Pies Dylan i jego kompan tchórz Piotruś odwiedzają muzeum Wielkiej Stopy, kiedy przerażany głoś krzyczy: „ON PORÓCIŁ”1. Świadkowie opowiadają o incydentach z udziałem legendarnego stwora, a wśród mieszkańców zaczynają pojawiać się głosy, ze należy wyciąć las i pozbawić go schronienia, a nawet wypędzić. Dla bezpieczeństwa, naturalnie. Agentom z BUDA (skrót jest rozwinięty w komiksie „Nieustraszeni łowcy strachów”), czyli Dylanowi i Piotrusiowi, coś nie pasuje. Na własną rękę zaczynają szukać śladów Wielkiej Stopy. Czy jest on przerażającym potworem, a może miłym gościem?
Co za intryga kryje się w drugim zeszycie „Nieustraszonych łowców strachów” pt. „Powrót Wielkiej Stopy”. Mamy tu stwora, który jest ogromny, który fascynuje, rozpala wyobraźnię i przeraża. Ale też który żyje sobie spokojnie po swojemu. I mamy ludzi (a właściwie zwierzaki), które mają swoje pomysły, interesy, intrygi. Czy taki samotnik, ale też lokalna sława, jak Wielka Stopa może być ich ofiarą? Co odkryją agenci BUDA? Czy będą musieli zmierzyć się z potworem, który straszy miasteczko? Jaki jest Wielka Stopa widziany oczami autorów komiksu – Macieja Jasińskiego i Piotra Nowackiego?
Ten duet znany jest z zabawnych i kolorowych komiksów, więc od razu was uspokajam, że „Powrót Wielkiej Stopy” straszny nie jest. Generalnie ten cykl to niejako odwrócenie ról, a przykład właśnie Wielkiej Stopy świetnie pokazuje, że nie taki potwór straszny, jak o nim gadają. Mamy tu kogoś, kto obrósł legendą, bo duży, bo włochaty, bo mieszka gdzieś głęboko w lesie więc na pewno dziwny i nieobliczalny. Na pewno potwór, a potworami łatwo straszyć. A strach jest fantastycznym narzędziem, które może pomóc w realizacji pewnych celów.
Zakochaliśmy się z Juniorem w tym, jak duet Jasiński i Nowacki opowiada o potworach. Przede wszystkimi robią to w kolorze. Bo potwory nie potrzebują mgły i ciemności. Wychodzą z nor i zachwycają tym jakie są niesamowite. Ciąży na nich brzmię bycia strasznym. Bo od legendy do prawdy droga daleka. I nie zawsze ten dziwny jest zły. Pamiętajcie o tym.
1 Maciej Jasiński, Piotr Nowacki, „Powrót Wielkiej Stopy”, wyd. Ongrys, Szczecin 2023, s. 4.
[Współpraca]





















