Obraz na srebrnym płótnie

Srebrne płótno do malowania – córka dosyć długo zastawiała się, co z zrobić z tym dziwolągiem. Nic jej do srebra nie pasowało. Obraz, który wam pokazuję powstał właściwie z mazania. Najpierw była niebieska plama i nagle pojawiła się koncepcja. Ten niebieski okazał się tak wdzięczny, że córka użyła go na maksa do namalowania chmur i wodospadu. A żeby nie było nudno, żeby podkreślić, co to właściwie jest, doszły zielone i złote detale, kamienie i trawa. Jak uważacie, czy niebieski i srebrny pasują do siebie.

Czytaj więcej »

"Gdy odnajdziemy drogę" Laura Barrow

Mąż odszedł, dzieci podrosły, a ona została sama – tak sobie pomyślałam o Effie, bohaterce powieści Laury Barrow pt. „Gdy odnajdziemy drogę”. Poznajemy ja w momencie, kiedy troch skołowana rozwodem poddaje się operacji plastycznej. Zastawiamy się, czy to jest w końcu ten moment, że Effie zrobiła coś dla siebie. W trakcie zabiegu kobieta przeżywa coś w rodzaju śmierci klinicznej. Można powiedzieć, że ze szpitala wychodzi całkiem odmieniona. Czy sprawdzi się u niej powiedzenie „Nowa ja, nowy początek”?

Patrząc na Effie na początku jest jej trochę żal. Jak na dłoni widać jej poświecenie dla rodziny i zagubienie w obecnej sytuacji. Jednak ta kobieta mi imponuje, bo nie rozpacza, a próbuje coś zmienić. Nie zważa na krytyczne głosy. Zamiast tego mówi: „Może się nie uda, ale jak nie spróbuję to się nie przekonam”. Walczy ze wstydem, z niewiedzą, ale dzielnie prze do przodu.

Co muszę zaznaczyć, „Gdy odnajdziemy drogę” to raczej spokojna książka. Bez lamentów, bez dramy, bez spektakularnych zwrotów akcji. I dlatego wydaje się ona tak życiowa. Ja czy ty nie jesteśmy Effie, ale w takcie czytania Effie staje się nam bliska. Staje się przyjaciółką, której kibicujemy w wyborach jakich dokonuje.

Wspomnieć muszę jeszcze o babci głównej bohaterki, którą poznajemy przez pryzmat jej pamiętnika. Inna, kobieta, inny czas, inne problemy, ale dalej szukanie swojej drogi, dalej konfrontacja z światem, dalej suma małych i dużych decyzji. I pytanie, czy zaprowadzą nas one tam, gdzie chcemy?

Spokojna i cudownie kobieca. Taka jest powieść „Gdy odnajdziemy drogę”. Historia opowiedziany w rytmie przebojów Patsy Cline, która też odgrywa w niej niemałą rolę. Pewnie ci, który w trudnych momentach oddają się muzyce świetnie to poczują. Laura Barrow na pewno czuje to rewelacyjnie. Jeżeli znacie jej poprzednią powieść „Gdy powrócą kanarki” to muszę zaznaczyć, że ta jest spokojniejsza. Jest inna, ale zapewne stanie się bliska wielu kobietom.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Bestia na biwaku" Pascal Prévot

Tata Sherlocka zaprasza dzieciaki na biwak, a jak biwak to straszne opowieści. Tylko, że ta książka przygód Małego Sherlocka i jego przyjaciół zatytułowana jest „Bestia na biwaku”. Czy zobaczą prawdziwego strasznego stwora. Owszem. Ale bohaterowie tego cyklu starają się racjonalnie i praktycznie patrzeć na to co ich spotyka. Czym jest ten stwór, który rzuca dziwny cień? Czy to jakaś pradawna odmiana nosorożca? Zaczyna się tropienie, które też jest jedną z biwakowych aktywności.

Ależ ucieszyła nas kolejna porcja książek z cyklu „Mały Sherlock”. Jest to chyba ulubiony detektyw moich dzieci z serii „Klub detektywów”, która się rozrasta, ale o tym w innym poście. Razem z bohaterami książki dzieci muszą rozwiązać serię zadań, aby rozwikłać zagadkę. W „Bestii na biwaku” jedno jest całkiem ciekawe, bo teoretycznie nie sposób jednoznacznie na nie odpowiedzieć, ale nakierowuje nas ku rozwiązaniu sprawy.

Myślę, że dzieci polubiły te książki, bo to szybkie i angażujące opowieści. Owszem, kryminały. Ale nie trzeba do nich wracać, przypominać sobie i mozolnie składać elementy śledztwa. To jest taka fajna historyjka do przeczytania od razu. A to, że czytelnik aktywnie w niej uczestniczy – rozwiązując kolejne zadania – sprawia, że lepiej zrozumie, co się wydarzyło. Do tego, jest to niezła propozycja do samodzielnego czytania. Większy druk plus ilustracje sprawiają, że wydaje się ona dziecku przyjazna i taka też jest. Polecamy.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Objawienie" Daniel Greps

 Yyyyyyy.... Eeeeeeeeeeee... Zabrakło mi języka w gębie. Chciałam opowiedzieć wam o książce „Objawienie” Daniela Grepsa, ale nie bardzo wiem, jak zacząć. Może najpierw o bohaterze, bo to on jest sercem tej powieści. Facet nazywa się Wiktor Kot i jest nauczycielem. Opisany został jako niezbyt ładny i mocno przytłoczony życiem. Wiktora poznajemy w momencie, kiedy zostawia go partnerka, co wzmaga jeszcze jego rozgoryczenie. Na razie jest normalnie, aczkolwiek dramatycznie. Natomiast zaczyna robić się dziwnie. Wiktor zaczyna dostrzegać dziwne rzeczy. Czy to on oszalał, czy świat? Czy doznał opętania, czy objawienia? Kto tu jest normalny? Może nikt.

„Objawienie” to powieść z pogranicza fantastyki, horroru i dramatu obyczajowego. Autor stawia codzienność, pozę życia na granicy obłędu i paranoi. Czy nie runie do przepaści? Osiąga tym efekt – nie wiem czy go lubicie – „o co tu właściwie chodzi”. Faktycznie jest to jedna z tych książek, które trudno rozgryźć. Zaczyna się intrygująco, aby zapętlić się i długo nie móc się rozplątać. Zaryzykuję stwierdzenie, że jest nawet monotonna, ale zakończenie pozytywnie zaskakuje. Była to dla mnie duża próba cierpliwości i jeszcze do końca nie jestem pewna, czy finał mi ją wynagrodził. Natomiast – co muszę podkreślić – to był bardzo dobry, mocny finał.

Chciałabym wam rzucić jakieś ciekawe przemyślenie związane z „Objawieniem”, ale rozkminianie, o co może tu chodzić przytłumiło wszelkie mądre i niemądre refleksje. Ma ona w sobie coś brudnego, obleśnego co intryguje, ale też coś filozoficznego, co nuży. Dla mnie to jest po prostu książka dziwna i dość długo byłam skonfundowana tą dziwnością. Jestem ciekawa, jak wy ją odbierzecie.

Czytaj więcej »

"Starożytna Grecja" Francisco Llorca

Kto z was był w Grecji? Pewnie zobaczę „las rąk”, bo to jednak popularny kierunek. Ale ja, razem z wydawnictwem To Tamto i Francisco Llorcą, zabiorę was w podróż w czasie. Kierunek starożytna Grecja: kolebka demokracji, ojczyzna bogów i herosów. Bierzemy w ręce nasz wehikuł czasu, czyli książkę pt. „Starożytna Grecja” i ruszamy. Na każdej stronie czeka nas jakaś antyczna ciekawostka.

Dla kogo jest ta książka? Według informacji na okładce dla czytelnika 9+. I ja się przychylam ocenie wydawcy. Po pierwsze historia, jako przedmiot w szkole pojawia się w czwartej klasie, więc zazwyczaj wtedy (choć nie wykluczam wyjątków) kształtuje się ewentualne zainteresowanie tą dziedziną. Po drugie, pomimo że książka jest dość kolorowa to jednak napisana poważnym językiem. „(…) lekarze (…) przestali wierzyć w ingerencję sił nadprzyrodzonych i postawili na racjonalizm, obserwacje i empiryzm.”¹ Umówmy się, że do przedszkolaków tak się nie mówi. Swoją drogą pewnie i dorosły będzie musiał chwilę zastanowić się nad znaczeniem przeczytanych słów (chociaż nie wykluczam wyjątków).

Jest tu co prawda jakiś Hektor, która ma nas oprowadzać po starożytnej Grecji, ale nie wyróżnia się niczym specjalnym. Właściwie o nim zapomniałam, aż na jednaj ze stron rzucił mi się w oczy koleś w okularach. Cofnęłam się i faktycznie, co jakiś czas coś on skomentuje, ale właściwie mogłaby to zrobić dowolna postać.

Generalnie książka jest ładna i poprawna, ale czy zainteresuje dzieciaki przyzwyczajone do ciągłego efektu wow? Nie wyróżnia się ona żadnym oryginalnym konceptem. Czy przy tak dużej ofercie książek dla dzieci powinnam postrzegać to jako wadę? Może nie tak wielką, bo to jednak publikacja dla starszego czytelnika, jednak przyczepie się, że barak w niej jakiegokolwiek wstępu. Hektor nam się przedstawia, ale zaraz o nim zapominamy. A potem żadnego Gracja jest znana z..., Grecja leży tu i tu, nawet żadnej wzmianki o polis, czym zazwyczaj rozpoczyna się wywód na temat starożytnej Grecji. Autor wyskakuje z „Odyseją” i tym, że Grecy dużo żeglowali. Na prawdę nie chcę patrzeć na książki szablonowo, ale cokolwiek.

Trochę się czepiam, bo jednak sięgając po książki dla dzieci – nawet tych starszych – oczekuję ciekawego przedstawienia tematu. Tu jest dobrze, ale brakuje jakiejś iskry. Być może wasza pociecha już ten bakcyl złapała i wie, że historia starożytna jest super i z przyjemnością zerknie jakie hasła są z nią jeszcze związane. Publikacja „Starożytna Grecja” należy do tych ogólnych, ale i takie są przydatne w poszerzaniu wiedzy.

1 Francisco Llorca, „Starożytna Grecja” przeł. Joanna Ostrowska, wyd. To Tamto, Warszawa 2026, s. 18.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Słownik pojęć utraconych" Pip Williams

Czy słowa opisują, czy kształtują rzeczywistość? Z taką refleksją zostawiła mnie powieść „Słownik pojęć utraconych” autorstwa Pip Williams. Właściwie powinny opisywać, ale obserwując fabułę tej książki nie możemy pozbyć się myśli, że ktoś tym słowom nadaje znaczenie i moc. Czy mając władanie nad słowami można utrzymać władzę nad ludźmi?

Anglia, przełom XIX i XX wieku. W toku fabuły obserwujemy, jak dorasta Esme. Dziewczynka wychowana wśród słów. Jej ojciec pracuje nad słownikiem języka angielskieg, a spragniona wiedzy córka chętnie dyskutuje z nim na temat słów właśnie. Pewnego dnia pod stół spada karteczka ze słowem „dziewka”. Od tego momentu Esme zaczyna kolekcjonować porzucone wyrazy, a w tle trwa walka o prawa kobiet. Jaką rolę odegrały w niej słowa?

Opis tej książki wręcz mnie zauroczył. Miałam okazję czytać klika powieści, które na tle różnych obyczajowych historii, prowokowały do zastanowienia się nad mocą słowa. Tu mamy słowa i walkę o prawa kobiet. Słowa, którym znaczenie nadają mężczyźni, którzy tę rolę kobiet przez wieki umniejszali. Liczyłam na to, że ta powieść bardziej mną wstrząśnie. Natomiast Pip Williams napisała coś lirycznego i niemal filozoficznego. Esme pomału wychodzi ze swojej bańki. Ze świata, w którym swobodnie mogła się uczyć i zaspokajać swoją ciekawość. Proces ten przetkany jest ciekawymi rozmowami właśnie na temat słów i ich znaczeń.

Nie zaprzeczę, że „Słownik pojęć utraconych” jest mądrą książką, a jej autorka naprawdę przemyślała to, co chce czytelnikom przekazać. Natomiast jest to książka, która wymaga czasu. Mówiąc o słowach Pip Williams karze nam się na tym słowie skupić. Nie wyobrażam sobie, czytać tę powieść jednym ciągiem. To wydaje mi się zbyt męczące i bezcelowe. Fabuła jest wręcz wolna, a my musimy się do niej dostosować. Musimy dać sobie czas na przemyślenie dyskusji i wydarzeń, których jesteśmy świadkami.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Wielkie przygody jedzona z buzi do żołądka (i dalej)" Róża Hajkuś

Dziś opowiem wam o książce, która wywołała u moich dzieci ogromne podekscytowanie. Nazywa się „Wielkie przygody jedzonka z buzi do żołądka (i dalej)” i jak sugeruje tytuł tłumaczy, jak działa nasz układ pokarmowy. Bohaterką jest przesympatyczna kanapka, która wygląda jak kotek. Ta postać ma jedną misję. Odżywić komórki ciała. Podczas jej realizacji przydarzą się jej różne przygody i pozna różne cześć ciała. Przy okazji przekona się jakie spełniają funkcję i jak to się właściwie dzieje, że jedzonko wędruje z talerzyka do poszczególnych komórek. Jak wyciąga się z niego to, co odżywcze?

Bardzo podoba mi się koncept tej książki. Wędrujemy przez układ pokarmowy razem z kanapką i przyglądamy się d środka jak to wszytko działa. Rozmawiamy z poszczególnymi jego częściami, które tłumaczą nam jaka pełnią funkcję. Dzieciaki ogromnie ekscytowały się tym, gdzie bohaterka za chwilę trafi i kogo pozna. Szczególnie, że wszyscy wiemy, gdzie wchodzi, a gdzie wychodzi jedzonko. Im bliżej końca, tym emocji nie było końca. Tak, moje dzieci mają niepoprawne poczucie humoru, ale kogo taki żarty nie bawią, niech pierwszy pogrozi palcem. Wracając do tematu, odniosłam wrażenie, że liczyły na bardziej spektakularne zakończenie. Ale, na szczęście Róża Hajkuś (autorka) napisała finał całkiem dyskretnie.

„Wielkie przygody jedzonka” to też wskazówki, jak się zdrowo odżywiać. W żołądku kanapka spotyka znudzone frytki, które siedzą już w nim dosyć długo. Organ ma spore problemy, aby je strawić i przygotowywać do dalszej drogi. To dobra okazja dla żołądka, aby opowiedział czytelnikom, jakie pokarmy są pożądane, a które są trudną materią dla układu pokarmowego. Fantastyczna forma, żeby dotrzeć do młodych ludzi i przystępnie wyjaśnić, że jednak warto jeść owoce i warzywa, ze warto zastanowić się nad swoimi nawykami żywieniowymi. W jelicie grubym natomiast dostaniemy szereg wskazówek nt zdrowej kupki. Jako się okaże, to wcale nie jest taka oczywista sprawa.

„Mamo, kiedy poczytamy przygody jedzonka?” słyszałam przez kilka wieczorów, które spędziliśmy z tą książką. Myślę, że to jest najlepsza rekomendacja. A ja jako rodzić nie ma uwag. Różna Hajkuś miała naprawdę świetny pomysł na przekazanie ważnych treści. Rewelacja.

[Współpraca]

Czytaj więcej »

"Ludzka przystań" John Ajvide Lindqvist

Ostrzegano go, aby nie szedł na ten spacer. Ktoś miał przeczucie, że stanie się coś złego. I stało się. Jego małą córeczka Maja po prostu wyparowała. Pozostały ślady na śniegu prowadzące do nikąd. Pogrążony w rozpaczy ojciec nigdy nie przestał myśleć o tym dniu. Czy ślady córeczki, które codziennie dostrzega są prawdziwe, czy podsuwa mu je chory ze smutku umysł.

Akcja powieści „Ludzka przystań” Johna Ajvide Lindqvista dzieje się na szwedzkiej wyspie. Jest to surowe i hermetyczne tło. Takie miejsca zawsze dobrze korespondują z samotnością. Potęgują poczucie straty, a obcowanie  naturą – tu dodać muszę w chodnej aurze – sprawia, że bohaterowie wydają nam się bezradni. Dodają jakiś dziki, pierwotny pierwiastek czyniąc człowieka malutkim. W przypadku „Ludzkiej przystani” w grę wchodzą też elementy nadprzyrodzone. Czy człowiek ma w ogóle szansę w takim starciu?

Swego czasu zakochałam się w prozie Lindqvista. „Życzliwość” zachwyciło mnie dawką emocji i przeraziło złą energią, jaka wypływała z fabuły. „Pozwól mi wejść” to w mojej ocenie majstersztyk powieści grozy. Powieść obszerna, a przy tym oszczędna i surowa. Co do „Ludzkiej przystani” mam mieszane uczucia. Z jednej strony straszna sprawa, świetne tło i klimat. Wątek robaka to „kremik na ciasteczku”. Z drugiej właśnie… tło. Szczegółowe spojrzenie na przyrodę. Opisy, które wręcz pozwalają nam odetchnąć miejscem akcji, chyba trochę zabierały uwagę od istoty tej historii. A może właśnie miały być jej częścią? Jednak nie wszyscy czytelnicy to lubią i ja jestem z tych, co raczej trochę nudzą się przy takich fragmentach.

Co do fabuły, jest ciekawa ale chaotyczna. W moim odczuciu autor trochę ją przekombinował. Serwuje nam sporo retrospekcji. Wątków jest dużo. Trudno uchwycić sens tej powieści. Do tego stopnia, że na początku zwątpiłam, czy nie czytam zbioru opowiadań. Ponad to sprawiają one, że powieść jest raczej melancholijna. Elementy grozy, które tak zauroczyły mnie w innych książkach tego autora, schodzą na drugi plan.

Lindqvista zawsze będę ceniła za klimatyczną grozę, jednak „Ludzkiej przystani” nie mogę zaliczyć do grona moich ulubionych książek. Zbyt melancholijnie, zbyt chaotycznie. Nie zaprzeczę, że ma ona rewelacyjne momenty, ale obok nich są też takie, że kompletnie odpływałam myślami. Przy autorze, który miał u mnie tak wysoko postawioną poprzeczkę, nie dziwi, że tę pozycję oceniam średnio.

Czytaj więcej »

"Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematami" Monika Rutkowska-Leśniewska

Czasami na budowanie z klocków, albo na rysowanie mówimy pogardliwie, że to tylko zabawa. Jednak w takiej zabawie może kryć się ogromny potencjał. Jak pokazuje Monika Rutkowska-Leśniewska w książce „Kreatywne dziecko. 70 zabaw uczących myślenia poza schematem” wszelkie prace plastyczne, albo budowanie klockowych miast to bardzo rozwojowe zajęcia, jeśli damy tylko dziecku przestrzeń na eksperymentowanie. Zresztą – jak sugeruje tytuł – publikacja jej autorstwa to więcej takich kreatywnych zabaw. To wyzwania plastyczne i teatralne. Projekty do zrealizowania w domu i na zewnątrz. Kto ma ochotę wyjść poza schematy i zrobić coś kreatywnego?

Kreatywność to cecha, którą szczególnie cenię. Być może często kojarzy się ze sztuką, wyobraźnią, ale kreatywna osoba to też taka, która potrafi improwizować i szukać rozwiązań. We wstępie do „Kreatywnego dziecka” Rutkowska-Leśniewska szerzej opowiada o tym, dlaczego to ważna cecha dlaczego warto w nią inwestować. I ta publikacja jest swego rodzaju inwestycją. Czy 70 propozycji to dużo? Kiedy patrzymy na samą książkę może wydawać się nam niepozorna, jednak kiedy zaczniemy realizować te zabawy, przekonamy się jaki świetny czas z dzieckiem pomogą nam one zrealizować. Ba, przekonamy się, że wiele z tych aktywności można realizować na róże sposoby w zależności od tego, jaki mamy pomysł czy materiały.

Czyli mamy tu trening nieszablonowego myślenia. Owszem. I to trening połączony ze świetna zabawą. „Kreatywne dziecko” to książka pełna inspiracji. Rutkowska-Leśniewska daje nam pomysły, narzędzia pomagające pobudzić naturalną kreatywność. Bo tak, jak mamy mięśnie, tak jesteśmy korektywni. I tylko od nas zależy, co z tym zrobimy. Czy zostaniemy atletami oryginalnych pomysłów? Ćwicząc mamy na to duże szanse.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Mój drogi zabójco" Alicia Gimenez-Bartlett

Jak długo można wypatrywać miłości? Kto jest bardziej zdeterminowany w szukaniu drugiej polówki, kobiety czy mężczyźni? Kto jest bardziej podatny na zranienie? Barcelona. Zostaje znalezione brutalnie okaleczone ciało kobiety. Obok niego leży liścik, który wskazuje na zemstę porzuconego kochanka. W toku śledztwa okazuje się, że ofiara była raczej spokojną samotniczką. Nie ma osoby, która mogłaby powiedzieć za dużo o jej życiu prywatnym. Kiedy zostaje znaleziona kolejna ofiara śledczy – Petra Delicado, jej partner Garzon i Robert Fraile z katalońskiej policji – zaczynają szukać podobieństw. Okaleczone w taki sam sposób zwłoki i pozostawiony liścik wskazują na tego samego sprawcę, ale co łączy ofiary? Obie to samotne kobiety po pięćdziesiątce, w których życiu nagle pojawił się tajemniczy narzeczony. Czy pragnienie miłości przyniosło im śmierć?

„Mój drogi zabójco” czyli niespieszny kryminał autorstwa hiszpańskiej pisarki Alicii Gimenez-Bartlett. Czy znacie mecenas Chyłkę z książek Remigiusza Mroza? Chyba mogę trochę do niej porównać Petrę Delicago. Inteligentna, władcza i sarkastyczna. Aczkolwiek Petra ma w sobie dużo więcej spokoju. Może dlatego, że jest dojrzalsza i wiele rzeczy sobie w głowie poukładała. Taka policjantka świetnie pasuje do sprawy, w której ofiarami są samotne, dojrzałe kobiety. Gimenez-Barlett poniekąd pokazuje, że człowiek nie jest stworzony do samotności. Jako tako sobie z nią radzi, ale będzie podejmował próby, żeby wyjść z tego stanu. Petra, jako kobieta dojrzała, świetnie nadaje się do rozważań, czy jej rówieśniczki są społecznie niewidoczne. Czy nie traktuje się je jako zdziwaczałe, niegroźne ciotki, którym życie się nie ułożyło?

Jak już wypomniałam jest to niespieszna książka. Gimenez Barlett nie epatuje sensacją. Jej śledczy mozolnie prowadzą śledztwo i jest w nim miejsce na prywatę, która całkiem nieźle spina się z fabułą. Tworzy to swoisty literacki mikroklimat, czyli spójną, dopracowaną na wszystkich frontach historię. Aczkolwiek zaznaczyć muszę, że i tematyka i osobowość inspektor Delicado są tak wyraziste, że zawłaszczają fabułę. Jest to o tyle ciekawe, że wzmacnia niewidoczność ofiar, ale też czyni z „Mój drogi zabójco” kryminał społeczny.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Tataman i eksplodująca kupa" Arttu Unkari

Najpierw wyleciała w kosmos ministra edukacji – i to siedząc na sedesie – a potem nastąpiła seria wybuchów. Codziennie jakiś obiekt zostaje wysadzany w powietrze, a sprawca bawi się z władzami w „kotka i myszkę” grożąc, że ostatnia będzie szkoła. Najpierw ministra edukacji, a na końcu szkoła? Co ten łobuziak ma do nauki? Dopaść go próbuje Tataman, niezbyt rozgarnięty policjant. A „po piętach depczą” mu jego córka Olga i jej przyjaciel. W młodych nadzieja. Czy dopadną szalonego naukowca, który sieje spustoszenie w ich mieście?

„Tataman i eksplodująca kupa” to książka dla dzieci 6+, aczkolwiek ja przeczytałam ją najpierw z moim starszakiem-przedszkolakiem, który lubi dłuższe historie. Junior docenił humor tej powieści, a kiedy jego siostra wróciła z wakacji zdecydowanie zachęcał ją, aby sama przeczytała tę książkę. „Zaczyna się spokojnie, ale potem się rozkręca” - pozwolę sobie zacytować syna. Swoja drogą skoro wystrzelenie sedesu w kosmos to dla niego spokojny początek, to chyba powinnam się martwić?

Jest to niepoprawna książka, ale z wartościowym morałem. Ministra edukacji zostaje wystrzelona w kosmos, nie dlatego, ze Arttu Unkari (autor) ma coś do niej personalnie, ale dlatego, że próbuje odpowiedzieć, po co chodzimy do szkoły. Dzieci na pewno często się nad tym zastanawiają, a niektórzy pewnie skrycie marzą, aby ktoś wysadził ich szkołę. W sens edukacji nie wierzy też naczelny złol z tej książki. Czy uda się go złapać i nakierować na dobrą drogę?

Jak już mówiłam: w młodych siła. Unkari postawił na absurd wysyłając w teren niezbyt rozgarniętego policjanta. Dzięki bogu jego córka potrafi „łączyć kropki” i delikatnie popycha śledztwo do przodu. Książka jest też pełna specyficznego, kupkowo-wyzwiskowego, humoru. Jest niepoprawnie – a może czasami niesmacznie – ale dzięki temu zabawnie.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

Łamigłówki, zdrapki i kolorowanki z pojazdami

Czy wasze dzieci też uwielbiają obserwować wielkie pojazdy? Swego czasu, w drodze do przedszkola mijaliśmy z Juniorem plac budowy. Codziennie musieliśmy zatrzymać się na chwilę i popatrzyć, jak postępują prace. Za to nasza znajoma musiała wypatrywać, czy nadjeżdża śmieciarka, bo jej synek musiał osobiście wrzuci do niej swoje śmieci. Myślę, ze większość rodziców może opowiedzieć takie anegdoty, bo wielkie pojazdy mają w sobie coś niesamowitego. Teraz możecie się nimi cieszyć nie wychodząc z domu, bo w ofercie wydawnictwa MD Creativ znajdziecie dwie książeczki, które gwarantują gors zabawy z pojazdami.

Po pierwsze „Supermaszyny” czyli książka z zadaniami i wypychankami dla dzieci. Kolorowanki, labirynty, szukanie różnic i podobieństw, balujących elementów czy ukrytych słów. Mamy tu cały arsenał łamigłówek przedstawionych w ładnej, kolorowej szacie graficznej. Do tego wypychanki, czyli elementy z których można zrobić samochodowe pamiątki np. własny plac budowy, czy oryginalne liściki.

Książeczka numer dwa to „Samochody. Zdrapki i kolorowanki”. Tu muszę napisać, że jest to zabawa dla rodziców, którzy nie boją się bałaganu. Dziecko musi zdrapać warstwę czarnej farby, aby odkryć ukryty obrazek. Jest to bardzo ekscytujące (sama uwielbiam dzieciom w tym pomagać), ale potem trzeba zebrać paprochy, albo poodkurzać. Jak wskazuje tytuł znajdziemy tu też kolorowanki. To plansze A4, gdzie czekają na nas różne pojazdy. Można je pomalować tak, jak na zdrapce, albo według własnego pomysłu.

Ja nie mogłam sobie odpuścić tych książeczek. Wiedziałam, że Junior z przyjemnością zasiądzie do pracy z nimi. Zresztą nie pierwszy raz o tym piszę. Dzieci mają swoje zainteresowania, a my możemy je sprytnie wykorzystać. Jeżeli twoje dziecko też lubi obserwować wielkie maszyny, to wiesz, co mu kupić.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Kurs rysowania dla każdego" Claire Watson Garcia

Czy jesteście z tych, którzy potrafią, czy nie potrafią rysować? A gdybym powiedziałam wam, że wszyscy to potrafimy? Że w każdym drzemie nutka artysty? Czasami trzeba ją tylko wydobyć. W tym chce pomóc nam Claire Watson Garcia i jej „Kurs rysowania dla każdego”. Sprawdzam, co ma do zaoferowania.

Przyznam, że już pierwsza lekcja mnie zaskoczyła. Autorka kazała nam wziąć kawałek drutu, pozginać go i odwzorować na kartce jego kształt. Dziwne, co nie? Ale to właśnie na kształtach każe nam się skupić Watson Garcia podczas pierwszych prób rysowania. Mamy obserwować i próbować przenieść te kształty na papier. Najpierw patrzenie, potem tworzenie. Rysunek to zbiór kształtów, a mamy mamy sobie te kształty wyobrazić i stworzyć z nich kompozycję.

Z czasem przyjdzie czas na doskonalenie techniki. Zresztą jest na to przestrzeń w kolejnych lekcjach. Studium twarzy, obwarowanie martwej natury – znajdziecie tu wskazówki, jak do tego podejść. Rysowanie ołówkiem, długopisem, a może węglem? Jak nadać rysunkowi charakteru poprzez cieniowanie? Ta książka to zbiór wskazówek, jak i praktycznych ćwiczeń.

Co ważne Watson Garcia też nas fantastycznie motywuje. Zachęca do kolejnych prób, wierząc, że każda będzie odrobinę lepsza, aż dojdziemy do wymarzonego poziomu. Dodaje to odwagi. Sprawia, że nie wstydzimy się swoich prac, że chcemy doskonalić swój warsztat.

Myślę, że to wartościowy kurs, który pomoże znaleźć własna drogę twórczą. Ona faktycznie jest dla każdego. Wymaga od nas tylko trochę chęci. A myślę, że skro już przyglądacie się tej książce to te chęci macie.

Czytaj więcej »