Zabawza z naklejkami: "W wiejskiej zagrodzie", "Zwierzęta świata"

Komu, komu naklejki ze zwierzętami? Chyba widzę kilku chętnych. Super, bo i naklejki i zwierzaki to dobry materiał do zabawy, Chciałam pokazać wam dziś dwie publikacje od wydawnictwa MD Creative: „Zwierzęta świata” i „W wiejskiej zagrodzie”. W obu wydawca obiecuje ponad 100 naklejek zabawy. W każdej z nich czekają na dzieci plansze, które należy wypełnić zwierzakami. Brzmi dobrze, prawda?

Są to takie publikacje , które cenię za „wolność”. Tu nie ma poleceń, nikt nam nie narzuca, co i jak mamy zrobić. Można dać się ponieść szaleństwu, mieć gdzieś zasady fizyki i sprawić, że owce będą latały, albo podejść do zadania metodycznie i ustawić je spokojnie skubiące trawę. Dobrym przykładem będzie tu karata z zepsutym traktorem. Najpierw synek spokojnie przyklejał urwane elementy, po czym nagle stwierdził, że on musi zrobić supermaszynę i go wzmocnić. Nie zaprzeczę, że powstał dziwny twór, ale z jakim entuzjazmem został on wykreowany.

Powyższa historia pokazuje też, że zaangażowanie rodzica można stopniować w zależności od potrzeby i zasobów. Książkę „Dzikie zwierzęta” można fantastycznie wykorzystać do rozmowy o różnych środowiskach, ale to ty – nie wydawca – jesteście moderatorami tej lekcji. Dajecie z siebie tyle, ile czujcie.

Na koniec jeszcze chciałabym przypomnieć, że naklejki to zarówno rozwój motoryki, ale też rozwój mowy. Mowa rodzi się w mózgu, a wszelkie logiczne wyzwania ten mózg pomagają rozwijać. Prezentowane publikacje dają nam i takie możliwości. Zaprośmy dzieci, aby zasadziły warzywa na odpowiednie grządki, albo przyporządkowały maluchy do swoich mam.

Znacie to, kiedy dziecko koniecznie chce się z wami bawić po powrocie z przedszkola, a w wy marzycie tylko o spokojnym wypiciu herbaty? Ja w takich chwilach wspomagam się właśnie podobnymi książeczkami. Rozkładamy się na kanapie, gadamy sobie i naklejamy, To są bardzo fajne momenty.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Pas Szahida" Wojciech Kulawski

„Pas Szahida” to trzeci tom trylogii „Cienie w mroku” autorstwa Wojciecha Kulawskiego (poprzednie dwa to „Rzeźbiarz kości” i „Projekt 1002”). Trylogii, w której autor zaczyna od makabrycznych wydarzeń II wojny światowej, aby przez czasy PRL dotrzeć do współczesności. Trylogii, w której nic nie ginie, która prezentuje zaskakujący ciąg wydarzeń, w której przeszłość stała się projektantem teraźniejszości. Trylogii wyjątkowo mocnej i intensywnej. „Pas Szahida” rozpoczyna się od ataku bronią chemiczną, a to dopiero zapowiedź tego, co będzie się w tej książce działo.

Kulawki zaczął tę opowieść intrygującym wątkiem zagadek matematycznych ukrytych w domu Tomka Wetlińskiego oraz makabrycznych „dzieł sztuki”, co mogliśmy śledzić w powieści „Rzeźbiarz kości”. „Projekt 1002” to bezwzględna historia eksperymentów na ludziach. Natomiast „Pas Szahida” to doskonałe zwieńczenie trylogii.

Dafner i Weltiński, bohaterowie książki, są już bardzo zmęczeni, a wręcz „przetyrani” tym, co ich spotkało. Jednaka ciągle są w grze. Tym razem akcja przybiera międzynarodowy wymiar, a bohaterowie muszą jechać do Manchesteru, a tam poddać się zasadom gry. Czy w ogóle maja szansę ja wygrać? To pytanie nie jest przypadkowe, bo jeden z antagonistów jest zafascynowany teorią gier. Kreuje rzeczywistość, ale ceni dobre wybory. Być może zostawi chłopakom jakąś furtkę?

„Pas Szahida” to powieść sensacyjna w najlepszym wydaniu. Nie przesadzę, jak napiszę, że jest to moja ulubiona część tego cyklu. Jest wyjątkowo dynamiczna i intensywna., a przy tym nieco surowa, co doskonale wpisuje się w mój gust. Widać ogrom pomysłów, jakie miał autor i jak doskonale wplótł je w fabułę. Widać też doskonały plan. Ba, bardzo dobrze zaplanowany cykl książkowy. Każda z części jest nieco inna, ale w „Pasie Szahida” widzimy, do czego Kulawski zmierzał. Tu zostają uzupełnione wszystkie luki. Przy niektórych wątkach Kulawski nieco przetrzymał czytelników, ale skro zaprasza na tak spektakularny finał, było warto.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Drżąca ręka fałszerza" Patricia Highsmith

Zanim przedstawię wam fabułę książki, o której chciałam dziś opowiedzieć. Porozmawiajmy chwilę o etykietach. Buszując po portalach książkowych zwracamy uwagę na tzw. gatunek (pewna redaktorka poprawiła mnie kiedyś, że nie jest to poprawne określanie, ale tak utarło się w „branży”, że pozwolę sobie go użyć). Patrzymy, czy dana książka jest thrillerem, romansem, a może powieścią obyczajową. Czasami przylepiamy tez etykiety autorom, bo kojarzą nam się z konkretnym gatunkiem. I tak Patricia Highsmith często nazywana jest mistrzynią thrillera psychologicznego, bo właśnie na takie aspekty zwraca uwagę w swoich powieściach. Chociaż na skrzydełku okładki „Drżącej reki fałszerza” [wyd. 2026] wydawca słusznie i zachowawczo napisał, że jest mistrzynią powieści psychologicznej z wątkiem kryminalnym. I to chyba dużo bardziej pasuje do tego, co autorka w tej powieści zawarła.

Bohaterem książki jest Howard Ingham, pisarz. Spędza on czas w Tunezji, gdzie ma pracować nad scenariuszem. Czeka na przybycie znajomego i producenta, jednak ten nie daje znaków życia. Również narzeczona Howarda nie pisze pomimo obietnic. Pisarz próbuje oddać się pracy i poczuć atmosferę Tunezji. Umila sobie czas spędzając czas z ekscentrycznym Amerykaninem Adamsem i duńskim malarzem Jensenem. A to co się dzieje wokół niego jest coraz bardziej niepokojące i prowokuje pytanie o zasady.

Sięgając po „Drżącą rękę fałszerza” nie powinniśmy się nastawiać na nic. Zostawić za sobą wszelkie etykiety, pozbyć się oczekiwań i oddać się klimatowi książki. Patricia Highsmith nie kreuje burzliwej fabuły, za to dba o klimat. I to nie jest tak, że w książce mało się dzieje. Raczej chodzi o to, że wydaje się nam, iż wydarzenia same w sobie są drugorzędne. Że tu bardziej chodzi o myśli, reakcje, interpretacje. Każde słowo, każdy gest mają znaczenie. Albo inaczej: mogą je mieć, ale też mogą być kompletnie bezwartościowe bądź dwuznaczne. To czytelnik musi drążyć, uważać, rozliczać bohaterów.

Ów niepokój wzmaga zawieszenie bohatera na styku kultur – być może jeszcze bardziej znamienne teraz niż kiedy książka powstawała. Highsmith subtelnie wykorzystuje różnice kulturowe, podkreślając je, ale też kreując pewną dwulicowość i u turystów, i u gospodarzy. Jedni patrzą na drugich, jak na sługi, ale przy rym czują, że nie są u siebie i są na ich łasce i niełasce.

Mam wrażenie, że współczesny czytelnik trochę inaczej patrzy na świat niż bohaterowie książki. Szczególnie polityczno-kulturowe tło się zmieniło. Mówiąc prosto żyjemy czymś innym, przez co trochę trudno jest analizować, tak ważną w tej powieści, psychologie postaci. Czy to znaczy, że „Drżąca ręka fałszerza” się zestarzała? Na pewno wymaga więcej, na pewno jest trudniejsza w odbiorze. Musimy spojrzeć na postacie, ich postawy moralne szerzej, ogólniej. Czy jesteśmy gotowi wznieść się ponad fabułę?

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Tabliczka mnożenia z naklejkami i plakatem"

Ostatnio często słyszę pytanie: „Jak M. radzi sobie z tabliczką mnożenia?”. Faktycznie jest to jakieś wyzwanie dla drugoklasistów. Dopiero co nauczyli się dodawać, a tu nowy typ działań matematycznych. Jeszcze wspominam, jak sama obliczałam tzw. słupki, aby zapamiętać kolejne działania, a teraz odpytuję własną córkę. Jak umilić sobie naukę tabliczki mnożenia? Wydawnictwo MD Creative zaproponowało zeszyt z naklejkami.

Nie bez powodu użyłam słowa „umilić”, bo raczej nie znajdziemy tu jakichś cudownych patentów na naukę tabliczki mnożenia. To raczej pomysłowe utrwalanie sobie przerobionego materiału. Można na chwilę odłożyć długopis i zeszyt, zamiast tego będą kurczaczki, świnki, kropki, truskawki, cyferki i inne naklejki. Coś tam autorzy tej publikacji próbują nam podpowiedzieć, a raczej podkreślić pewne prawidłowości, jednak to my musimy odwalić robotę z liczeniem. Natomiast w tak uroczym wydaniu jest ona na pewno przyjemniejsza.

Świetnym dodatkiem jest plakat. Ja, jako wzrokowiec, często obklejałam sobie pokój podobnymi materiałami i widziałam, że przynosi to efekty. Do tej pory nad biurkiem córki wisiała kartka z liczbami rzymskimi, ale te już opanowała, więc zamienię ją właśnie na ten plakat i będę M. zachęcać, aby na niego zerkała.

Czy tabliczka mnożenia jest taka straszna? Moim zdaniem nie. Przecież, jak się dobrze zrozumie, na czym ona polega zawsze można dobie dodać kolejną wartość, jeżeli mamy wątpliwości. Oczywiście dążymy do biegłego operowania nią w zakresie 100. A skoro możemy tę naukę uatrakcyjnić, dlaczego z tego nie skorzystać.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Pola i Lili. Sukces" Olivia Tuffin

Pola dostaje wspaniałą propozycję. Ma reprezentować w zawodach znaną stajnię. Dziewczyna jest zachwycona, szczególnie że na letni okres może zabrać ze sobą Lili i jej źrebaka Sekreta. Na miejscu dowiaduje się, że w stajni Jonesów wydarzyło się coś tragicznego. Córka właścicielki nie chce się zbliżać do koni, a obsługa instruuje Polę, aby nie wspominała o poprzedniej dżokejce, Lenie.

Trzeci tom cyklu „Pola i Lili” zatytułowany jest „Sukces”. Czy to oznacza, że Pola osiągnie sukces w zawodach, a może w życiu prywatnym, albo jeszcze w innym obszarze? Przyznacie, że jest to obiecujący tytuł, tak jak obiecujące są bohaterki cyklu. Do tego dodać muszę, że Olivia Tuffin potrafi zadbać o dramatyzm. Autorzy kryminałów mogliby brać z niej przekład, jak wprowadzać tajemnicę, ale jej sztucznie nie przedłużać. Co się wydarzyło w stajni Jonesów? Dlaczego Ola odcina się od koni, a w Lenie jest tyle jadu? Autorka idealnie zgrywa napięcie i tempo, aby dostarczyć nam emocji i radości z czytania.

Nietypowe tło cyklu – czyli stadnina i pokazy konne – też są bardzo atrakcyjne. Przenoszą nas do innego świata. Ludzi pełnych pasji, zaangażowanych w to co robią. Świata rywalizacji, która nie zawsze przebiega czystko, jednak u Tuffin to miłość do koni zwycięża. Pola jest bohaterką, która pokazuje, że zajmować się tym, co się kocha to już sukces.

Muszę pochwalić ten cykl dla młodszej młodzieży. Kocham pasję, jaka wylewa się z jego kartek. Czy to będzie pasja do koni, do rysunku, do tańca zawsze będę podziwiała ludzi z pasją. Autorka książek fantastycznie o tym opowiada, nie zapominając, że potrzebna jest też nutka dramatyzmu, aby opowieść była ekscytująca. Doskonale się to czyta.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Shy" Max Porter

Dziś opowiem wam o książce, której się nie czyta, a doświadcza. Max Porter w krótkiej powieści „Shy” wciąga nas w głąb umysłu młodego chłopaka, który kompletnie nie może poradzić sobie ze sobą i ze światem. Shy ucieka z ośrodka dla zaburzonej młodzieży w mrok nocy. Jednak nawet tam nie ma schronienia przed natrętnymi myślami. Nie ma schronienia przed samym sobą.

„Shy” to proza fragmentaryczna, chaotyczny, dzika. Tu nie chodzi o złożenie historii Shy'a, o opowiedzenie, dlaczego taki jest. Tu chodzi o wczucie się pewien stan. Poczucie tego, co targa tym chłopakiem. Zobaczenie jego gniewu i rozpaczy. Tego jak chce, aby wszyscy dali mu spokój, ale też jak bardzo chce, aby mu pomogli to jakoś poukładać. Myślę, że znamienne będzie tu podejście do matki, która jest dla niego zarówno całym złem tego świata, ale też najlepiej wie, jak ukoić nocne koszmary. To proza głośna, bo głosy w głowie Shy'a wręcz krzyczą nie dając mu upragnionego wytchnienia. To proza pulsująca. Porter kreuje bohatera zasłuchanego w rytm drum'n'bass, co idealnie komponuje się z szybkim tempem i poszatkowaną narracją.

„Shy” wcale nie jest opowieścią o patologicznej rodzinie. W tej rozsypance widać chłopaka wychowanego z miłością, którego porwała fala buntu i to, że nie umiał jej powstrzymać napędziło cała złość, która zaczęła spychać go coraz niżej. Porter pokazuje dojrzewanie jako niebezpieczny proces. U jego bohatera wymknęło się ono spod kontroli. Z jakiegoś powodu nastoletnie gniew nie znalazł ujścia i zatruł tego chłopaka.

Jeszcze raz to powtórzę: my nie mamy analizować dlaczego tak się stało. My mamy przez chwilę być Shy'em i doświadczać jego gniewu i zagubienia. Zobaczyć jakie to trudne. Kolejna scena to kolejny demon, który wyciąga szpony z otchłani. Chce się krzyczeć, aby je przegonić. I Shy krzyczy, dopóki starczy mu oddechu.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Zabić drozda" Lee Harper

Lata 30 XX wieku, małe amerykańskie miasteczko. Jean Louise – zwana Smykiem – zaczyna swoją opowieść: „Mając niespełna trzynaście lat, mój brat Jem doznał skomplikowanego złamania ręki. (…) Z biegiem lat mogąc popatrzeć z perspektywy na wydarzenia, które doprowadziły do tego wypadku, nieraz je omawialiśmy. Moim zdaniem, zapoczątkowali to wszystko Ewellowie, ale Jem, starszy ode mnie o cztery lata, twierdził, że to się zaczęło grubo wcześniej. Że to się zaczęło w czasie tamtych wakacji, gdy po raz pierwszy przyjechał do nas Dill, bo to przecież Dill nam podsunął myśl, że dobrze byłoby doprowadzić do tego, by »Dziki« Radley się ujawnił.”¹

I w tym momencie zaczyna się ta poruszająca historia. Cieszę się, że usiadłam do niej z czystą głową. Nie oglądałam adaptacji filmowej, nawet nie zerknęłam do opisu. Dałam się prowadzić Jean Louise za rękę i z jej perspektywy patrzeć na brata, ojca, szkołę, kolegów, miasteczko. Nie szukałam, nie czekałam. Właściwie nawet przez chwilę zastawiałam się, o czym Lee Harper chce opowiedzieć, ale szybko uznałam, że to przyjdzie samo. I przyszło. Atticus Finch z jego mądrością dołączył do grona moich ulubionych bohaterów literackich. A przede wszystkim widać, jak ta mądrość wspaniale kształtuje jego dzieci. Może nieco psotne i nieco pobrudzone od szwendania się tu i tam, ale jakże bystre i empatyczne.

Kulminacyjny punkt, czyli proces sądowy, w którym Atticus ma bronić czarnoskórego oskarżonego o gwałt na białej kobiecie urasta do rangi symbolu. John Grisham wyniósł na wyżyny popularności thriller prawniczy, jednak i Lee Harper nie powstydzi się spektakularnych opisów i popisów z sali sądowej. Czy Atticus Finch stoi na przegranej pozycji broniąc czarnoskórego? Na pierwszy rzut oka tak. Jednak to, co prawnik robi wykracza daleko poza salę sądową. I nie mam na myśli tu jego czynów, bo on po prostu podchodzi skrupulatnie do swojej pracy, a pewne konsekwencje, wnioski jakie ta praca wywoła.

„Zabić drozda” jest książką, która często pojawia się w zestawieniach typu „Książki, które musisz przeczytać”. Lubię odhaczać sobie takie checklisty, wiec lektura tej powieści od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie. Powiem wam, że jestem oczarowana, jak Lee Harper z historii o tym, jak chłopiec złamał rękę wydobyła wątki tolerancji, kryzysu sumienia, a to wszystko – dzięki młodej narratorce – napisała w konwencji powieści o dorastaniu. Z jednej strony „Zabić drozda” czaruje dziecięcą beztroską, z drugiej „wali po głowie” spostrzeżeniami na temat tego, jak świat jest zorganizowany ze wszystkimi uprzedzaniami, a także „wypada i nie wypada”.

1 Lee Harper, „Zabić drozda”, tłum. M aciej Szymański, 2025, wyd. Rebis, loc. 1-7 [e-book].

Czytaj więcej »

"Kura i kaczor" Léopold Chauveau

Już dwa razy miałam okazję polecać wam bajki Leopolda Chauveau i w obu przypadkch robiłam to bez wahania. Również bez wahania sięgnęłam, po opowieść „Kura i kaczor”. Przeczytaliśmy ją razem z Juniorem i... pomyślałam sobie, ze robię się „stara kwoka”, którą zresztą autor rewelacyjnie obśmiewa w tej książce. Do „Kury i kaczora” musiały mnie przekonać argumenty trzech osób: Grzegorza Kasdepke, który we wstępie dzieli się pewnymi osobistymi doświadczeniami, Marii Raczkiewicz-Śledziewskiej (tłumaczki), która w posłowiu przywołuje też Rolanda Dahla i jego specyficzne książki dla dzieci, a na końcu samego Juniora. Ten ostatni powiedział najmniej, ale to jego słowa przechyliły szalę na korzyść „Kury i kaczora”. A co powiedział: „Mama, to było ekstra. Tu był krokodyl”.

Nie wiem, czy „Kura i kaczor” spodoba się współczesnym rodzicom, przyzwyczajonym do pięknych, ciepłych bajeczek. Mam ważenie, że Chauveau napisał satyrę dla satyry. Nawet mały Henio wtrąca się tu dużo mniej, niż chociażby w „Cudownych kuracjach doktora Popotama”, co niosło w sobie ładunek ciepła i bliskości. W „Kurze i kaczorze” opowieść toczy się płynnie, a bohaterowie realizują swoje pomysły. Wędrują sobie przez świat i chyba widzą niewiele dalej niż czubek własnego nosa. Mniemanie o sobie mają dosyć wysokie, ale czy są jacyś szczególni? Raczej odbijają się w nich cechy, których ludzie nie chcą u siebie widzieć np. kura jest uosobieniem matki, która bardzo puszy się przy każdym najmniejszym osiągnięciu swoich dzieci. Chwali się nimi, jakby były ósmym cudem świata.

W tej książce wyraźna jest satyra i czarny humor. W posłowiu tłumaczka przywołuje animacje z królikiem Bugsem, gdzie to iż ktoś został rozpłaszczony na naleśnika nie robiły na nikim wrażenia. Na tym polegał „fun”. I może nie z taką intensywnością, ale w tym kierunku idzie Chauveau oddając do tego całą gamę ludzkich zachowań w krzywym zwierciadle. Nie tłumaczy, nie ugładza. Wręcz wzmacnia przekaz dzięki satyrycznemu wydźwiękowi. Wierzy w inteligencję czytelnika. Bo dzieciaki są bystre i nawet nie wiemy jakim komentarzem mogą nas zaskoczyć.

Jest mi trochę wstyd, że zwątpiłam w Juniora, a przecież powinnam wiedzieć, że spodoba mu się czarny humor „Kury i kaczora”, bo odbija się w nim mój własny gust czytelniczy. Uwielbia, kiedy w bajce jest jakaś czarownica, wilka, albo inne groźne zwierzę wprowadzające ekscytujący pierwiastek makabry. Może nie powinnam używać tego słowa, bo źle brzmi w kontekście książki dla dzieci, a szczególnie opowiadając o tej bajce, bo kura i kaczor makabryczni nie są. To raczej tacy antybohaterowie, dzięki którym możemy pośmiać się z nas samych. Jeżeli mamy do siebie dystans.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

„Fistusie i Generał w czarnym cylindrze” Filip Porębski

Czy książka to atrakcyjny prezent? Ja wiem, że tu zaglądają sami książkożercy i bez wahania krzykną: „TAK!”. Jednak kiedy pomyślimy w kontekście dla dzieci – z pewnymi wyjątkami – nie będzie to pomysł numer jeden. Hania, bohaterka powieści „Fistusie i Generał w czarnym cylindrze” Filipa Porębskiego – jakoś szczególnie nie ciszy się z książki, jaką podarowała jej Pani Bez Domu na urodziny, ale docenia ten gest. W wolnej chwili, trochę z nudów zaczyna ją przeglądać. Nagle wokół dziewczynki zaczynają dziać się niesamowite rzeczy. Z książki wylatują dziwne stworzenia, a wraz z nimi przygoda. Hania dowiaduje się od nich, że jest wyjątkowym deckiem i w związku z tym czyha na nią tajemniczy Generał. Rusza w ekspresową podróż dookoła świata, aby stawić czoła wrogowi.

Hania dosyć szybko zdobyła moją sympatię. Mało jest takich osób jak ona. Dziewczynka nie boi się działać, kiedy widzi, że komuś źle się dzieje. W pierwszych rozdziałach pamiętała, aby poczęstować znajomą bezdomną kobietę kawałkiem urodzinowego tortu, a także stanęła w obronie kolegi w szkole. Szczególnie ta druga sytuacja wymagała od niej odwagi. Czytając „Fistusie...” pomyślałam sobie, że Hania mogłaby być wzorem również dla niejednego dorosłego.

W momencie, kiedy dziewczynka otwiera książkę zaczyna dziać się magia, a także akcja nabiera tempa. Dziwne Fistusie, wyglądające jak wielkie latające jaja, porywają dziewczynkę w wir przygody. Wszystko zaczyna dziać się bardzo szybko. Jak na mój gust, aż za szybko. Zauważyłam, że w pierwszej części książki córka nieco się nudziła. Pewnie zastanawiała się po są opisywane dane sytuacje i kiedy pojawi się obiecana – okładką i opisem – magia. I nagle dostała ją z całą intensywnością. Fistusie szybko opowiedziały kim są i jak Hania je wywołała. Wytłumaczyły dziewczynce, że jest wyjątkowa i – już, teraz, zaraz – musi pędzić pokonać Generała. Następnie szalona podróż przez Europę, aby wytropić przeciwnika. I szybki finał. Finał za jakimi ja nie przepadam, kiedy ni z tego, ni z owego bohaterka czuje – po prostu czuje – że w ten sposób pokona wroga. A ja zawsze czuję niedosyt po takich zakończeniach.

Powieść dla dzieci „Fistusie i Generał w czarnym cylindrze” prezentuje dobre wzorce. Podkreśla, że trzeba działać, kiedy drugiej osobie dzieje się krzywda. Przy czym Porębski słusznie zauważa, że osoby, które tak po prostu niosą pomoc, wstawiają się za kimś są wyjątkami, albo wyjątkowe – jak autor pięknie określa bohaterkę książki. To naprawdę zasługuje na wyróżnienie. Natomiast ja trochę żałuję, że nie została rozbudowana warstwa magiczno-przygodowa. Za szybko, za krótko, a przez pozostaje wrażenie, że za płytko. Niby dostajemy kompletną historię, ale jednak ta przygoda przemyka i nie daje nam się sobą nacieszyć.

[Egzemplarz recenzencki}

Czytaj więcej »

"Gwiazdy na włoskim niebie" Jill Santopolo

Włochy, miłości i okładka kojarząca mi się z „Pamiętnikiem” Nicolasa Sparksa. To pierwsze myśli związane z powieścią Jill Santopolo pt. „Gwiazdy na włoskim niebie”. Właściwie przeplatają się w niej dwie historie miłosne. Pierwsze uczucie rodzi się w powojennej Genuii. Ona córka krawca, on syn hrabiego. Dwa różne światy, które nie powinny się tak bardzo przeniknąć. Wątek numer dwa ma miejsce we współczesnym Nowym Jorku. Cass i Luca są w sobie bez pamięci zakochani. Planują ślub, ale pewne sprawy z przeszłości ich rodzin kładą się na nich cieniem. Obserwując te dwie pary będziemy się zastanawiać, czy miłość zwycięży?

Santopolo oddała w ręce czytelników nieco nostalgiczną historię miłosna (a właściwie historie, bo przecież są dwie). Pączek akcji ładnie są zawiązuje, ale tempo jego rozwoju jest umiarkowane. Mamy tu gamę przesympatycznych, ciepłych bohaterów którym raczej się kibicuje, a wszelkie kłody, jakie spadają przed ich miłością wywołują u nas smutek, oburzenie. Fabuła właściwie jest przewidywalna, a dokładniej przewidywalny jest finał – co jest dla mnie dość dużym mankamentem powieści tego typu – jednak autorka wszelkimi sposobami próbuje nam to zrekompensować. Przede wszystkim zgrabnie oddała klimat powojennych Włoch z różnymi dylematami społecznymi i politycznymi trapiącymi tamtych ludzi i przeplotła go z obrazem współczesnego Nowego Jorku z jego tempem i nowoczesnością, ale także wielokulturowością, bo i w Ameryce bohaterowie znaleźli włoskie pierwiastki.

Chyba przywołanie „Pamiętnika” Sparksa nie było przypadkowe, bo o o obu książkach mogę powiedzieć coś podobnego. Ładne historie, ale liczyłam na więcej emocji. Generalnie nie jest źle. Santopolo bardzo pomysłowo opowiedziała historie tych dwóch par. Zastosowała ciekawe rozwiązania fabularna, aby to wszystko spiąć i pokazać siłę miłości. Nawet taka zatwardziała czytelniczka, jak ja musi przyznać, że jest to piękne. Doceniam również pracę, jaką autorka włożyła z zarysowanie tła i klimatu, nastroju opisywanych miejsc. Natomiast trochę nużyła mnie przewidywalność tej powieści i jej melancholia. I żebyśmy się dobrze zrozumieli. „Gwiazdy na włoskim niebie” to bardzo dobra książka. Chyba po prostu ja potrzebuję bardziej...

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Ho! Ho! Ho! Święta!" Agnieszka Mielech

Jasełka, świąteczne przestawienia – zwał, jak zwał, jednak jest taki zwyczaj, że w szkołach i przedszkolach dzieci przygotowują z okazji Bożego Narodzenia, jakiś program artystyczny. Nie inaczej jest w szkole Emi. Jej przyjaciółka Flora bardzo pragnie dostać ważną rolę w przedstawieniu. Stresuje się przed castingiem, ale udaje jej się dostać do obsady. Tylko, że to nie jest ta wymarzona rola. Flora ma grać renifera, bo urzekła nauczycielkę komediowymi zdolnościami. Klub postanawia wesprzeć koleżankę i ramię w ramię wystąpić z nią w zaprzęgu świętego Mikołaja.

Świąteczna edycja cyklu „Emi i Tajny Klub Superdziewczyn” zatytułowana „Ho! Ho! Ho! Święta! To rewelacyjna opowieść o wsparciu przyjaciół. Florę zjadają ambicje i stres. Tak bardzo chce dobrze zaprezentować się na castingu i podczas przedstawienia. Koleżanki i koledzy z klubu są z nią na każdym etapie. Pomagają się przygotować do przesłuchania, kibicują w jego trakcie, wymyślają, jak podnieść ja na duchu, kiedy dostaje – w jej mniemaniu – słabą rolę. To wsparcie jest ogromne. Widzi je też nauczycielka przygotowująca przedstawienie i je docenia.

Tacy przyjaciele to skarb. Zero rywalizacji, zazdrości, a zamiast tego pomoc i dobra zabawa. Bo czy musimy być perfekcyjni, aby coś dobrze wyszło? Agnieszka Mielech pokazuje w tej historii, że doskonałość nie zawsze jest w cenie, że są inne cechy, które sprawiają, że coś jest piękne, udane. Cudowna odsłona przygód Tajnego Klubu. Polecam przeczytać. Niekoniecznie tylko w okreśie świąt.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Szymek" Piotr Kościelny

Miał 15 lat i na imię Szymon. I miał dosyć. Rówieśnicy karmieni plotką i uprzedzeniami zamienili jego życie w piekło. Szymek nie prosił o pomoc. Cierpliwie czekał, aż tej cierpliwości mu zabrakło. Wybrał tory, pociąg, śmierć. Jego brat domyśla się co popchnęło Szymona do tak radykalnego kroku. Szuka zemsty. Jednak ona nie daje ukojenia, a prowadzi go na krawędź... dachu. Dwóch braci, dwa samobójstwa. Czy musiało dość do tej tragedii?

Powieść „Szymek” Piotra Kościelnego utrzymana jest w konwencji kryminału, ale ja mam wątpliwości, czy to na pewno to jest kryminał. Właściwie już od początku znamy zakończenie tej historii i dosyć szybko zaczynamy dowiadywać się, co było przyczyną desperackiego kroku tytułowego bohatera. Kolejne rozdziały przynoszą nam tylko coraz więcej szczegółów.

Mamy tu śledczego, owszem. I muszę nawet stwierdzić, że komisarz Żmigrodziki to bardzo udana postać, taki typ który świetnie sprawdza się w literaturze. Z jednej strony samotny, ale lubiany, a przyjaciele niby nie wtrącają się w to jak się stacza, ale dyskretnie się o niego martwią. Tak, dobrze przeczytaliście, pewne wydarzenie nie daje Żmigrodzkiemu spokoju do tego stopnia, że swoje myśli topi w alkoholu. Natomiast nałóg nie przysłania tego, że jest to inteligentny, a nawet nieco swojski, facet z honorem.

Jednak ja bym, chciała wrócić do Szymka i zastanowić się, czy my potrzebujemy Żmigrodzkiego, żeby historię nastolatka poznać. Nie, chłopak opowiada ją sam i to właśnie ta relacja smutnego, przerażanego nastolatka wywołuje w nas niepokój i sprzeciw. Kiedy jesteśmy świadkami kolejnych aktów dręczenia chłopaka zastanawiamy się, co one dają oprawcom. Dlaczego przez jedną plotkę przestali widzieć w koledze człowieka, dlaczego ta plotka uprawniła ich do przemocy. Opowieść Szymka jest też relacją o poszukiwani akceptacji. Widzimy, jak desperacko chwyta się wszelkich przejawów sympatii i jak bolą go odtrącenia.

Te dwie historie, Szymka i Żmigrodzkiego, toczą się niejako obok siebie. Nastolatek opowiada o sobie, a komisarz po znalezieniu ciała chłopaka zajmuje się innymi sprawami. Dwie historie, które nie są sobie kompletnie potrzebne, ale jakimś cudem zgrabnie funkcjonują obok siebie. Czy sprawia to, że obie są niezwykle wciągające? A może świetnie oddane tło lat 90-tych, które spaja je i dopełnia? Nie umiem tego rozsądzić. Mam kilka pomysłów, dlaczego Kościelny zdecydował się je połączyć w jednej powieści i żaden do końca nie usprawiedliwia takiego rozwiązania. Natomiast faktem jest, że – wbrew logice – ono działa, a my dostajemy w ręce kawał dobrej książki, w bardzo wyraźny sposób potępiającej nietolerancję. W mojej ocenie wszelkie pozytywne opinie na jej temat są uzasadnione. Sama nie mogłam się oderwać od czytania.

Czytaj więcej »

"Hala i Bas" Piotr Kulpa

Czy pamiętacie jeszcze Alę i Asa z elementarza? Dziś, co prawda, nie o nich, ale elementarz też odegrał istotną rolę w tej historii. A był oto tak. Była sobie mała Hala, która miała dziadka. Dziadek potrafił pisać, czytać i opowiadać, a wnuczka uwielbiała go słuchać. Wspólnie przeglądali stary elementarz. Dziadek był też bardzo chory, ale w przypływie impulsu adoptował psa – wielkiego, puchatego psa o imieniu Bas. Czy – tak jak Ala i As – dziewczynka i pies zostaną najlepszymi przyjaciółmi? A jakże. Parzcież to pies jej i dziadka. Okej, innych domowników trochę też.

Powieść dla dzieci „Hala i Bas” Piotra Kulpy jest napisana z perspektywy pięcioletniej narratorki. Coś na zasadzie „świat dorosłych widziany oczami dziecka”. Nie wiem dla kogo taka famuła jest ciekawsza. Dla dzieci, za które ktoś zada niezadane pytania, czy dla dorosłych, którzy będą mogli spojrzeć na świat z perspektywy dziecka? Dla mnie, jako miłośniczki pierwszoosobowej narracji, takie rozwiązanie jest jak najbardziej na plus.

Kulpa porusza w tej książce dwa tematy. Po pierwsze pies jako pupil, ale też jako obowiązek. Temat jakże wdzięczy i lubiany przez większość dzieci, ale też opiekunów, bo w takich publikacjach jasno widać i zalety, ale też o czym musimy pamiętać decydując się na zwierzaka. Po drugie ważny jest wątek rodzinny i choroba dziadka, który jest dla Hali bardzo ważną osobą. Choroby, której wnuczka nie rozumie, bo po dziadku jej nie widać. Objawia się ona pewnymi spadkami formy staruszka, ale głównie zatroskanymi minami rodziców i kolejnymi upomnieniami, aby dziadka nie męczyć. Ale ta choroba jest i podsyca wzajemną troskę.

Wiecie dlaczego trio Hala, Bas i dziadek ma tak dobre relacje? Bo znajdują czas dla siebie. Czas, którego chyba nie maja za dużo patrząc na chorobę dziadka, jednak oni potrafią ten czas spędzać wspólnie i cieszyć się nim i tym, że są razem. Kulpa pokazuje, że nie trzeba bać się smutnych wątków, takich jak właśnie choroba, że można je przedstawić w atmosferze troski i radości. Bo właśnie radość wniesie Bas w życie Hali i jej rodziny.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »