"To jej żałoba" Emma Ångström

Jak dobrze znasz swojego partnera? Lindzie wydawało się, że Jasper – jej mąż – to dobry człowiek. Może nieco humorzasty, ale kto nie ma wad. Jednak zachowanie mężczyzny zaczyna ją niepokoić. Media donoszą o kolejnej napaści o charakterze seksualnym na mieszkanki Sztokholmu, a osoba z portretu pamięciowego do złudzenia przypomina jej męża, który lubi znikać nocną porą. Co zrobić? Kogo chronić? Linda staje przed ogromnym dylematem, szczególnie że nie jest pewna, czy jej dowody są wystarczające.

„To jej żałoba” to drugi tom cyklu z Eddą Nord pracującą w fundacji dla kobiet. We wstępie mówiłam o Lindzie, która będzie szukała pomocy, jednak to wątek Eddy zdominował tę część. Ci, którzy czytali „To jej wina” wiedzą, że życie prywatne tej bohaterki się posypało. Emma Ångström – autorka – poświęca sporo miejsca próbom pozbierania się Eddy. Próbom, które opierają się na zbudowaniu nowej relacji z mężczyzną. Dochodzi do tego jeszcze wątek stalkera prześladującego kobietę. Niestety wyjątkowo przewidywalny.

Pomimo że autorka porusza mocne tematy – przemoc, gwałt, stalking - „To jej żałoba” nie jest brutalną powieścią. Ångström oszczędza nam brutalnych opisów, co dla jednych czytelników będzie plusem, a dla innych wadą. Ja uważam, że można by dodać tej książce nieco mocy, bo wydaje się być napisana trochę „po łebkach”. Na okładce możemy przeczytać, że to thriller psychologiczny, jednak tu za dużo psychologii nie ma. Ledwie „naskórek”. Owszem, postacie mają różne dylematy, ale są boleśnie jednowymiarowe. Uproszczone do granic możliwości. Nie ma przestrzeni do analizowania ich wyborów, osobowości itp. Zerknijmy chociażby na postać męża Eddy, Rasmusa. Po przeczytaniu „To jej wina” liczyłam na rozwój tej postaci, na zrozumienie jego dziwnego postępowania. I co? I jajco. Zamiast odpowiedzi dostałam faceta chorągiewkę, którego postępowanie można sprowadzić do „bo tak”.

Słyszeliście o klątwie drugiego tomu? Właśnie tak się czułam czytając „To jej żałoba”. Może pierwsza cześć nie była jakaś wybitna, ale miała w sobie to coś, że dobrze się ją czytało. Drugi tom wypada na tym tle nijako. Jeżeli miałabym wyciągnąć coś pozytywnego to, że jest to książka dla osób, które nie lubią brutalnych opisów. I może też, że czyta się ja całkiem szybko. Wiem, że cykl z Eddą Nord został zaplanowany na trylogię. Nie mam pomysłu, jak Ångström chce go pociągnąć. Na razie nie widzę możliwości zaczepienia, ale może autorka mnie – i was – zaskoczy. Tego nam życzę.

[Współpraca]