"Tysiąc pocałunków" " Tillie Cole
Kiedy mały Rune przeprowadza się do Stanów Zjednoczonych jest w nim dużo żalu i zła na rodziców, że musieli opuścić Norwegię. Do czasu aż poznaje Poppy. Dziewczynka staje się jego przyjaciółką i miłością. Spędzają razem dużo czasu i nie wyobrażają sobie życia bez siebie. Jednak Runego czeka znowu przeprowadza, tym razem w już w nastoletnim wieku. Zakochani za wszelką cenę próbują utrzymać relacje mimo dzielących ich kilometrów. Ale pewnego dnia Poppy przestaje się odzywać. Rune jest załamany. Po dwóch latach wracają do USA. Ten sam dom, ci sami sąsiedzi. I Poppy. Czy chłopak dowie się, dlaczego zerwała kontakt? Czy jeszcze będą potrafili ze sobą rozmawiać?
Dziś będzie opina z gatunku „książka, której fenomen rozumie, ale go nie czuję”. Mowa o powieści „Tysiąc pocałunków” Tillie Cole, która głośno wkroczyła w kanon literatury young adult. Jest to mega romantyczna historia. Można zatracić się w relacji pary nastolatków. Miłości „forever and ever”. Dwójki ludzi, którzy do szczęścia potrzebują tylko siebie. Natomiast nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że jest to relacja bardzo zaborcza, a przynajmniej tak akcentuje ją Tillie Cole, i chyba tylko okoliczności sprawiają, że nie wydaje się nam ona toksyczna.
Bohaterami są nastolatkowie, jednak język powieści jest mało nastoletni. Raczej piękny i górnolotny. To jak oni mówią, o tym co czują to niezła skarbnica cytatów. Natomiast w takich powieściach nie chodzi o realizm, ale o głębię, o wykrzesanie całej palety emocji, a te wszystkie „rozpadające się serca” mają te emocje nazywać i podkreślać. I pomimo że gderam, uważam, że Tillie Cole to zadanie zrealizowała. Inna sprawa, że taka formuła do mnie nie przemawia, bo nie kocham przez słowa.
Doceniam też to jak autorka zadbała o napięcie. Stopniowe odkrywanie sekretów przetkane ogromem emocji, szczególnie miłością i złością. I chyba to będzie doby moment, żeby powiedzieć słówko o bohaterach. Pokorna, mądra Poppy. Dziewczyna pogodzona z losem i chcąca spokojnie, nie raniąc nikogo przejść drogę, która jej została. I Rune. Ciągle buntujący się i miotający. To on jest motorem tej powieści, to jego emocje bombardują nas z całą mocą. My też jesteśmy pogodzeni z wątkiem Poppy, ale jego uważnie obserwujemy i zastanawiamy się, jak opisane wydarzenia na niego wpłyną. I myślę, że w całej zaborczości jest to chłopak, który może się podobać. Wyrazisty i kochający mocno i bezwzględnie. On nie widzi świata poza swoją ukochaną, jest gotów rzucić dla niej wszystko. Czy to zdrowe? - zastanawia się mój pragmatyczny umysł. A serce podpowiada, że to nie ważne, żebym po prostu zapatrzyła się w to, jak on kocha.
„Tysiąc pocałunków” to miód na serce romantyczek. Jak już wspomniałam, nie jest to literatura jaką lubię, ale też rozumiem fenomen tej książki. Ona wręcz kipi od miłości, a Tillie Cole sprytnie wymyśliła sobie okoliczności, żeby właśnie o wielkiej miłości mówić. Fajna odskocznia od codzienności, jeżeli nie zapomnimy o prozie życia. Rune i Poppy mogli, a wręcz musieli to zrobić.


Brak komentarzy:
Prześlij komentarz