"Piąta czarownica" Graham Masterton

Jeżeli miałabym wymyślić jakiś inny tytuł dla powieści „Piąta czarownica” Grahama Mastertona byłoby to „Czarownice i gangsterzy”. Może nie ocieka on finezją, ale oddaje to, co znajdziemy w tej książce. Akcja dzieje się w Los Angles. Obserwując jednego z wpływowych przestępców, w dziwnych okolicznościach, ginie trójka policjantów. Świadkowie zeznają, że chwilę przed zapaleniem się ich auta pewne kobieta wykonywała przed nim dziwne gesty. Detektyw Dan Fisher, który analizuje tę sprawę, zaczyna przypuszczać, że w grę mogą wchodzić nadprzyrodzone moce, a kolejne wydarzenia to potwierdzają. Czarownice przybyły do LA i stanęły u boku tych złych. Jakie mają plany? Jakimi metodami walczyć z magią?

Kiedy dyskutowałam ze znajomymi o tej powieści zderzyły się dwie sprzeczne opinie. Znalazłam grupę entuzjastów i takie osoby, które kompletnie nie poczuły tej historii. Ja niestety zaliczam się do tej drugiej, ale przyjrzyjmy się obu stronom, bo poniekąd rozumiem i głosy zachwytu i niezadowolenia.

„Piąta czarownica” to powieść sensacyjna z elementami nadprzyrodzonymi. Jak to u Mastertona niektóre metody mogą wydać się przesadzone, efekciarskie, jednak nie jest to najbardziej brutalna z jego powieści, a nawet powiedziałabym, że dosyć łagodna. To co może się podobać to wartka akcja, tak charakterystyczna dla tego typu książek i przeniesienie lokalnych wierzeń, mitologii, demonologii na współczesny grunt i to w iście hollywoodzkim stylu. Generalnie jest to porządna rozrywka i niekoniecznie tylko dla miłośników horrorów. Łącząc grozę z sensacją Masterton uzyskał coś uniwersalnego.

Pozwolę sobie zaryzykować stwierdzenie, że właśnie ci co czytają dużo horrorów najmniej polubią się z tą książką. „Piąta czarownica” zachwyca tempem, ale brak w niej mrocznego, przeszywającego klimatu. Ja uważam, że porządny horror nie może tak pędzić. Jego siła tkwi w ciszy, która przeszywa nas na wskroś i sprawia, że napięcie sięga zenitu. W akcji tego nie ma. Tu cały czas funkcjonuje się na adrenalinie i nie ma chwili na poczucie zagrożenia. A tak między nami, jakoś nie kupuję tych czarownic u boku gangsterów. Jest w tym coś męskiego – zresztą to częściej panowie sięgają po sensację właśnie – a dla mnie czarownictwo ma wymiar kobiecy. I tej kobiecości Masterton nie uchwycił. Dlatego cała powieść jest, w moim odczuciu, nieco płytka. Taka lektura mnie nie pociąga.

Jak widzicie mnie „Piąta czarownica” nie urzekła, a wręcz wynudziłam się przy jej czytaniu. Natomiast rozumiem komplementy, jakie czytelnicy wysyłają pod jej adresem. Ta książka to czysta rozrywka. Ma w sobie wszystkie elementy tak dla literatury sensacyjnej charakterystyczne m.in. spektakularne sceny akcji, których logiki nie ma co analizować, a należy je podziwiać. Jeżeli was cieszą takie książki i jesteście gotowi pobawić się mitologią, to pewnie odnajdziecie się w tej powieści. Jeżeli szukacie rasowego, klimatycznego horroru, wybierzcie inną książkę tego autora.

Czytaj więcej »

"Emi i Tajny Klub Superdziewczyn. Hokus-pokus" Agnieszka Mielech

Jakiego przedmiotu w szkole nie lubiliście? Flora, jedna z członkiń Tajnego Klubu Superdziewczyn, nienawidzi fizyki. Przeżywa małe załamanie, kiedy okazuje się, że znienawidzona fizyka jest wszędzie. Przydaje się do uprawnia sportu, do gotowania i podczas robienia magicznych sztuczek. A propos magicznych sztuczek. Klub dowiaduje się o Festiwalu Sztuk Ulicznych i Magii. Długo nie zastanawiają się, czy wziąć w nim udział. Tylko co mogliby zaprezentować? I dlaczego warto stosować tę nieszczęsną fizykę? Im bliżej pokazu Emi i jej przyjaciele coraz bardziej przejmują się zwierzętami pracującymi w cyrku. A że oni nie narzekają, a działają, zaczynają szykować akcję w obronie zwierząt cyrkowych. To wszystko znajdziecie w kolejnej, pełnej przygód i pomysłów części Tajnego Klubu Superdziewczyn pt. „Hokus-pokus” autorstwa Agnieszki Mielech.

Tyle już napisałam o Emi i jej przyjaciołach, że czasami brak mi pomysłów. Ale czuję, że muszę powtórzyć, jak za każdym razem, podoba mi się zaangażowanie tych dzieciaków w to, co robią. Mielech porusza w tym cyklu przeróżne tematy, tym razem to magia, cyrkowe sztuczki, i za każdym razem doskonale je prezentuje przenosząc do świata bohaterów w wieku szkolnym. Do świata bliskiego grupie czytelników, dla których ten cykl powstał. Autorka chce spojrzeć na problem ich oczami i pokazać, co można zrobić. Czasami w asyście rodziców, czasami samodzielnie, jednak na pewno warto się angażować, bo kto ma zmienić świat na lepsze jak nie my sami.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Carol" Patricia Highsmith

Jedno spojrzenie i nagle pojawia się ten niezwykły magnetyzm. Potem kartka z życzeniami i spotkanie. Niby wszystko pięknie, ale czy czasy sprzyjają temu uczuciu. Nowy Jork, końcówka lat 40-tych. Młoda Therese, pracująca w domu towarowym, dostrzega Carol. Chwila rozmowy i okazuje się, że kobieta mocno ją fascynuje i rozbudza chęć ucieczki od dotychczasowego życia.

Jak ważny w odbiorze jest czas, kiedy dana powieść powstała? Patricia Higsmith wydała „Carol” na początku lat 50-tych. Jak możemy przeczytać w jej komentarzu, nie były to czasy szczególnie przychylne związkom homoseksualnym, a ona napisała powieść o miłości dwóch kobiet i do tego tej miłości nie potępia. Owszem, tworzy skomplikowane bohaterki, które będą musiały stanąć przed różnymi dylematami, jednak samo uczucie jest czymś na swój sposób wyzwalającym. Takie podejście do tematu nie wpisywało się w ówczesne trendy literacki i moralne.

Wróćmy do mojego pytania o kontekst historyczny, a odbiór książki. Z jednej strony nie sposób jej czytać w oderwaniu od niego. Wtedy lepiej rozumiemy bohaterki, ich sytuacje, dylematy. Z drugiej strony on specjalnie nie pomaga w odbiorze, bo w końcu czytamy przez pryzmat własnych czasów i doświadczeń. W przypadku „Carol” nie do końca udało mi się wgryźć w sam wątek miłosny, w czym nie pomagało gros niedopowiedzeń i spokojne tempo – jednak i te rzeczy mają swój urok. Dostrzegłam jednak coś innego, bardzo ważnego w kontekście kobiecości i społecznych oczekiwań wobec kobiet. Therese nie jest może jakaś szczególnie charyzmatyczna postacią, ale od początku wyczuwa, że jej życie nie jest takie, o jakim marzy. Tu nie ma żadnej dramaturgii, ale jakieś subtelne poczucie, że to nie to. Spotkanie z Carol wyzwala w niej coś, uświadamia, jak bardzo chce żyć inaczej. I za to pokochałam Theresę. Za odwagę w stawieniu czoła temu, kim chce być, pomimo świata i konwenansów.

Patricia Highsmith oddała w ręce czytelników cudowną, subtelną i jakże kobiecą książkę. Analizując ją teraz odeszłabym nieco od szokującego kiedyś przewodniego wątku homoseksualnego, a skupiła się na szeroko pojętych pragnieniach własnych. Bo ta książka jest przełomowa nie tylko dlatego, iż autorka odważnie podeszłą do spraw miłości, ona jest odważna, bo rozpala w kobietach chęć do wewnętrznej rewolucji. Highsmith nie każe nam się dostosowywać i być pokornymi. Patrząc na jej bohaterki chcemy być sobą. „Carol” może przeżyć swój renesans, bo coraz więcej mówi się o tym, że kobiety mają prawo chcieć i coraz częściej uczy się je jak te pragnienia wyrażać. Piękna rzecz.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Kroniki Archeo. Zagadka Diamentowej Doliny" Agnieszka Stelmaszyk

Jakie miejsce kojarzy wam się z poszukiwaniem złota? Mnie Australia. Czy słusznie? Moje przekonanie zostało zbudowane na podstawie programów na kanałach popularnonaukowych, gdzie niestrudzeni poszukiwacze próbują się wzbogacić w palącym słońcu. Może też mieliście okazję oglądać? I myślę, że to skojarzenie nie jest takie złe, bo Agnieszka Stelmaszyk w jeden części cyklu „Kroniki Archeo” wysyła swoich bohaterów w tamte rejony (dokładniej na Tasmanię), a tytułowa Diamentowa Dolina rozpala wyobraźnię i chęć zdobycia bogactwa. Czy ona istnieje? Czy dzieci rozwiążą „Zagadkę Diamentowej Doliny”?

Autorka po rak kolejny ciekawie łączy wątek kryminalny z historią. Wychodzi od tego, że wyspa była brytyjską kolonią karną, aby szybko zbudować z intrygę, która ma swoje źródła w przeszłości, ale ciągle ściąga spragnionych bogactw śmiałków. Jak to w „Kronikach Archeo” jest dynamicznie, niebezpiecznie i merytorycznie. Poza ciekawostkami historycznymi znajdziemy tu też nieco tych przyrodniczych. Stelmaszyk pięknie prezentuje ten kontynent z wszystkimi charakterystycznymi dla niego elementami.

„Kiedy tu przypłynął, był zupełnie zdrowy. Ale pustynia i słońce całkiem odebrały mu rozum. No i ta Diamentowa Dolina!”¹ Nie bez powodu mówi się o gorączce złota. Chcąc mieć więcej, można wszystko stracić. Do tego pustynia, która nie daje taryfy ulgowej, nie pomaga. Czy w takim razie warto szukać Diamentowej Doliny? Na szczęście wy nic nie ryzykujecie, a nawet zyskacie. Zyskacie przeżycie wspaniałej przygody w egzotycznym terenie, a dzięki komentarzom autorki nawet go całkiem dobrze poznacie.

Cykl "Kroniki Archeo" znajdziecie w popularnych księgarniach.

1 Agnieszka Stelmaszyk, „Zagadka Diamentowej Doliny”, wyd. Wilga, Warszawa 2026, s. 34.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Victorian Psycho" Virginia Feito

„Czasami stworzenie Pańskie po prostu rodzi się złe i nic nie da się zrobić, nic a nic.”¹ Jak uważacie, czy człowiek jest z natury zły czy dobry? Winifredzie z powieści „Victorian Psycho” mówiono, że jest demonem nie człowiekiem, do szpiku kości zła. I ów kobieta zatrudnia się jako guwernantka u państwa Pounds. Przybywa do domu pełnego obłudy, którą komentuje, na którą reaguje na swój sposób. Dni zlewają się jeden z drugim,a w Winifredą zawadnia mrok. Kiedy przyjeżdża „jest wczesna jesień, chłód dopiero się zaczyna, a wciągu trzech miesięcy wszyscy w tym domu będą martwi.”²

Virginia Feito ściąga romantyczna zasłonę z bogatych domów. Ensor House to wspaniała rezydencja, ale za jej murami znajdziecie chłód, egoizm i obłudę. W domu nie trzeba grać, tym bardziej nie trzeba grać przed służbą. Winifreda widzi najgorsze oblicza swoich mocodawców, a Feito, w pewien makabryczny sposób bawi się konwencją wiktoriańskiej powieści ukazując rodzinę, w której wszyscy maja siebie dosyć i traktują się z pogardą.

Guwernantka sprawa wrażenie obojętnej i ta obojętność jest jest bronią. Potrafi, zachowując ustaloną formę, brutalnie skomentować rzeczywistość. Jest w tym komizm i makabra. Feito sprawia, że patrzymy z obrzydliwością na ówczesne społeczeństwo, na to jak traktują siebie nawzajem. Są dla nas śmieszni, żałośni i wstrętni. Winifredna jest demoniczna, ale też cudownie szczera i tą szczerością nas kupuje. Jakby tylko ona przejrzała na oczy w tym zepsutym świecie, a obojętność stałą się jej tarczą. Tylko czy wystarczająco mocną?

Feito rewelacyjnie zabawiła się konwencją obracając ją w kierunku horroru i uwypuklając zgnilizny. Przyznam, że jestem zachwycona. Jednak muszę też zaznaczyć, że przez znaczą cześć książki autorka wędruje od sceny do sceny, jakby chciała uchwycić makabrę sytuacji. Historia wyłania się z tego dość opornie, co dla niektórych czytelników może być minusem. Jednak kiedy się nagle wyłoni, kiedy załapiemy motywy Winifredy... Pamiętacie, jak pisałam o kryminale „Bez powrotu”, gdzie Lisa Gray jednym zdaniem zepsuła mi zabawę? Virginia Feito jednym zdaniem ją zaczęła. Sprawiła, że spojrzeliśmy na opisywany świat inaczej, a powieść przybrała jeszcze bardziej - jeżeli to w ogóle możliwe – makabryczny i tragiczny wydźwięk. Jedno zdanie stało się przyczynkiem do dyskusji o naturze człowieka i wzajemnym szacunku. Odwróciło role oprawcy i ofiary.

Jak tylko zobaczyłam zapowiedź „Victorian Psycho” wiedziałam, że choćby świat miał się skończyć, będę to czytała. I nie zawiodłam się. Odważne przełamanie konwencji makabrą okazało się udanym przedsięwzięciem. Możemy mieć wątpliwości, czy na miejscy niejako śmiać się z ówczesnych konwenansów. Odpowiem tak, jeżeli kiedyś ktoś będzie śmiał się w takim stylu z nas, to proszę bardzo.

1 Virginia Feito, "Victorian Psycho", przeł. U. Gardner, wyd. Mova, Białystok 2026, s. 173.

2 Tamże, s. 18.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Czarownictwo dla zbłąkanych dziewcząt" Grady Hendrix

Nie w każdym przypadku ciąża to błogosławieństwo. Piętnastoletniej Nevie jakiś czas udaje się ukrywać swój stan. Jednak w końcu sprawa wychodzi na jaw, a wtedy dziewczyna zostaje wysłana do przytułku dla „upadłych” dziewczyn. Tam w ukryciu poczeka na rozwiązania, a prowadząca go panna Wellwood zadba o wszelkie formalności. Po chwilowej niedyspozycji Nevie będzie mogła wrócić do swojego życia. Proste i genialne rozwiązanie, prawda? Jednak dziewczęta przekonają się, że nic nie jest takie proste. Niektóre z nich skrywają mroczą przeszłość, inne buntują się wobec planów opiekunów. Kiedy w ich ręce trafia tajemnicza księga pełna zaklęć i uroków, zaczynają testować jej możliwości. Czarownictwo wydaje się panaceum na ich problemy. Czy bycie czarownicą jest tak atrakcyjne? Czy każdy może nią zostać?

Książkę „Czarwonictwo dla zbłąkanych dziewcząt” mogłabym określić jako horror young. Młode bohaterki, ich perspektywa dość mocno wpływają na charakter powieści. Zza ich zamkniętych za murami przytułku historii wyłania się też tło, czyli Ameryka lat 70-tych. Widzimy podejście społeczeństwa do niechcianej ciąży, kiedy bohaterka w miejscu publicznym zakłada obrączkę, aby stwarzać pozory bycia zamężną, albo kiedy rodzice kolejnej dziewczyny mówią bliskich, że ta pojechała na jakiś czas do ciotki. Do tych schowanych dziewcząt dobiegają plotki o sprzeciwie wobec wojny w Wietnamie i o ruchach hippisów. One czują, że świat się zmienia i to daje im odwagę do buntu. Do tego są razem, co jeszcze wzmacnia ich odwagę i siłę.

Jak na standardy horroru Grady Hendrix umieścił w tej książce kilka akcentów, które dają optymistyczny wydźwięk. Z jednej strony są tu bohaterki pozbawione kontroli nad swoim życiem, dziewczyny za które ktoś zdecydował, ale od początku przytułek sprawa wrażenie miejsca, w którym ludzie się o siebie troszczą. Uprawianie czarownictwa teoretycznie niesie za sobą poważne konsekwencje, ale też dostrzegamy furtki, za którymi można od nich odpocząć. To co może przytłaczać to wątki obyczajowe, historie dziewczyn i reakcje bliskich na ich ciążę, a nie elementy paranormalne. Tych drugich jest dużo, a autor nawet delikatnie jest uwspółcześnia. Do tego świetnie pasują one do sytuacji bohaterek, jakby czarownice wiedziały, gdzie uderzyć. Jednak czytając tę powieść ciągle widzimy przysłowiowe „światełko w tunelu”, co w horrorach jest nietypowe.

Hendrix w „Czarownictwie...” łączy fizjologię z psychologią i socjologią. Wszelkie ciążowe niedogodności (na czele z różnego rodzaju płynami) zostają zestawione z sytuacją, z podejściem społeczeństwa do nastoletnich ciężarnych (czyli desperackiej próbie schowania tych dziewczyn). Do tego autor wykorzystuje młodzieńczą chęć buntu, aby zachęcić je do testowania czarów i budowania „siostrzanej więzi”. Nie powiem, że jest to jakaś szczególnie głęboka książka (raczej rozrywka), natomiast wszystkie wspomniane elementy doskonale ze sobą współgrają. Niby wszystko gdzieś już było, ale jednak Hednrix łączy to w coś świeżego.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Między nami chłopakami. Zabawa z naklejkami"

„Między nami chłopakami. Zabawa z naklejkami”: Powinnam”obsmarować” pomysłodawcę tego tytułu, bo nie lubię podziału na dziewczęcy i chłopięcy świat. Wolę myśleć o świecie dzieci. Zresztą, jak wiecie, mam i córkę, i syna i codziennie obserwuję, jak dopełniają swoje światy. Powinna „obsmarować”, ale jak mam to zrobić skoro Juniorowi publikacja ta bardzo się podobała. Każda z plansz była ciekawa i każdą uzupełniał z entuzjazmem. Chyba muszę przyznać, że zaproponowane tematy są jednak nieco bliższe chłopcom.

Zróbmy tak, ja wam zdradzę, jakie plansze znajdziecie w tej książce, a wy ocenicie, czy to może być coś ciekawego dla waszego dziecka. Zabawę z naklejkami zaczynamy od Dino-safari, potem przenosimy się na turniej rycerski i mecz piłki nożnej, zanurkujemy w morskie głębiny, obejrzymy pokaz lotniczy i Monster Trucków, sprawdzimy co słychać na Dzikim Zachodzie, pójdziemy na misję z tajnymi agentami, polecimy w kosmos, przetrwamy inwazję potworów, wybierzemy się na wyspę piratów, a na koniec zajrzymy do warsztatu, w którym konstruuje się robota.

Generalnie poza fatalnym tytułem (może ktoś ma propozycję lepszego), muszę napisać o tej publikacji w samych superlatywach. Zabawa z naklejkami to świetny trening małej motoryki, która jest tak ważna chociażby przy nauce pisania. Do tego kolorowe plansze zachęcają do puszczenia wodzy wyobraźni, a także ciekawych rozmów. Tu można budować całe historie. Mój synek cudownie spędza czas z takimi książeczkami.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Czerwone orchidee z Szanghaju" Julitte Morillot

Przy takich tytułach, jak „Czerwo orchidee z Szanghaju” sprawdzam symbolikę. I wyczytałam, że orchidea jest symbolem pożądania, luksusu, elegancji, a także płodności. W tym jak została potraktowana bohaterka książki próżno szukać subtelności i wyrafinowania. Natomiast kimś kierowało pożądanie i chcę dominacji. Czternastoletnia Kim Sangmi stała się narzędziem do pocieszania żołnierzy. Porwana i zmuszona do pracy. Upodlona. W swojej książce Juliette Morillot oddaje głos wojennym niewolnicom seksualnym. Dziewczynom, do których żołnierze lgnęli, a przy tym dziewczynom pogardzanym i traktowanym przedmiotowo.

Autorka pokazuje, że pierwsze połowa XX wieku to były mroczne czasy nie tylko w Europie. Okupacja Korei, wojna japońsko-chińska: W tej książce czytelnik osadczy masakry jaka wydarzyła się na Dalekim Wchodzie. Masakry napędzanej chęcią władzy, chęcią zawładnięcia, jak największej ilości terytorium i podporządkowania sobie ludzi. Doświadczy czasów, w których trzeba być czujnym, bo jeden nierożny gest może sprowadzić na nas tragedię, co jest szczególnie widoczne u azjatyckich narodowości, tak dbających o formę, etykietę.

Juliette Morillot na przykładzie Sangmi kieruje naszą uwagę na sytuację kobiet. Młoda dziewczyna, zaledwie czternastolatka zostaje brutalnie wciągnięta w mroczne zakamarki dorosłości. Pozbawiona wszystkiego z godnością na czele, o wyborze nie wspominając. Musi raz za razem poddawać się, i oddawać, swoim oprawcom.

Sangmi to sina bohaterka, obdarzona jakąś subtelną hardością. Morillot co jakiś czas daje nadzieję, że losy tej dziewczyny jakoś się ułożą, jednak czasy raz za razem zdmuchują to „światełko w tunelu”. Mówiąc prosto, to co opisuje jest straszne, ale na swój sposób podrujnowujące jest to, jak Sangmi potrafi trzymać wyprostowaną postawę i patrzeć w oczy losowi.

Zawsze kiedy czytam książki tego typu, zastanawiam się, po co sobie to robię. Losy bohaterek powieści „Czerwone orchidee z Szanghaju” rozdzierały mi serce. Płakałam, jak można robić taką krzywdę drugiemu człowiekowi. Płakałam nas losem każdego, kto doświadczył okrucieństwa reżimu. Okupacja, wojna przyniosły lata bólu, strachu i głębokie rany, zarówno fizyczne jak i psychiczne. Z drugiej strony wiem, że będę sięgała po takie książki, bo historie różnych kobiet nigdy nie będą mi obce. Solidarność każe mi dołożyć cegiełkę do ich promocji i głośno mówić o tym, że rozprawia kobiet mamy już dosyć.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Okup na Riwierze" Pip Murphy

Wakacje na Riwierze Francuskiej, marzenie. Taka przyjemność spotkała Agatę i Christie oraz ich przyjaciela Augusta, bohaterów książki „Okup na Riwierze” autorstwa Pip Murphy. Ale zaraz, czy tytuł nie wskazuje na wątki kryminalne? Dobrze kombinujecie. Ktoś porywa Augusta , aby szantażować fizyczkę Irenę Curie (córkę TEJ Curie). Przed dwiema parami sióstr pojawia się zadanie. Odgadnąć kto jest porywaczem i gdzie przetrzymuje chłopca.

Zacznijmy od wątku kryminalnego. Ależ tu bliźniczki Agata i Christie „zabłysły”. Ależ pomysłowo wpadły na dobry trop i rozpracowały porywacza. Fantastycznie też wykorzystały swoje usposobienie, aby „urobić” dorosłych. Szacunek. Rewelacyjnie skonstruowany kryminał dla dzieci.

Podoba mi się też, że Pip Murphy wprowadziła do fabuły postacie historyczne, w szczególności panny Curie. Tego typu powieści są zawsze dobrą okazją do ich prezentacji. Natomiast dla czytelnika, który jeszcze nie słyszał o Marii Skłodowskiej-Curie cały kontekst ich badań, ich fenomen może być niejasny. Warto pokusić się o jakieś wprowadzenie. My mieliśmy ten komfort, że córka czytała „Manię, dziewczynkę inną niż wszystkie” Julity Grodek, więc już te podstawy miała. Dzięki temu „Okup na Riwierze” był dla niej jeszcze ciekawszy.

Mieliśmy słynną Agathę Christie, której kryminały ciągle wciągają czytelników. A dla młodszych odbiorców wydawnictwo Tandem proponuje przygody dociekliwych bliźniaczek Agaty i Christie. Przyznam, że ta książka wypada bardzo dobrze i pod względem fabuły i jak i wydania. Rozmiar czcionki, interlinie – jest czytelnie i przejrzyście, dzięki czemu dziecko, które już w miarę poprawnie czyta może samo zmierzyć się z tą książką. Jeżeli nie chcecie, nie jest to konieczne – historia na tym nie straci – ale ja jednak pokusiłabym się o małe wprowadzanie na temat odkryć Marii Skłodowskiej-Curie i jej córek. Dzięki temu historyczne nawiązania będą bardziej czytelne.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Obietnica pod jemiołą" Richard Paul Evans

Wyobraźcie sobie taką sytuację. Siedzicie sobie i jecie lunch. Podchodzi do was nieznajomy (albo nieznajoma). Chwilę sobie miło gawędzicie, a ten (alb ta) proponują niecodzienny układ. Macie udawać, że jesteście parą. Umowa będzie szczegółowo opisywać zasady tego związku i czas jego trwania. Wchodzicie w taki układ czy nie? Oczywiście zakładając, że jesteście singlami. Elise, bohaterka powieści „Obietnica pd jemiołą” Richarda Paula Evansa, zgodziła się. Stwierdziła, że straciła w życiu tak dużo, że więcej nie może, a tajemniczy nieznajomy wzbudził w niej ciepłe uczucia. Obje nie lubią przedświątecznego okresu, a wspólne bywanie na tych wszystkich imprezach zaoszczędzi im obu przykrych komentarzy. Elise i Nicolas zawierają umowę, dzięki której ponownie zrozumieją, co to znaczy kochać.

Od początku wiemy, że w życiu głównej bohaterki wydarzyła się jakaś tragedia, a jej wspomnienie przykleiło się do niej jak cień. Dzień mija za dniem, a spotkanie Nicolasa jest jedyną ekscytującą rzeczą, jaka jej się przydarzyła od dłuższego czasu i jak się okazuje porusza on dawno zastygłe w jej sercu struny. Oczywiście zastanawiamy się nad jego intencjami. Gdyby tę książkę napisał ktoś inny, zastanawiałabym się, czy to nie jest jakiś świr. Jednak jeżeli mieliście już styczność z książkami Evansa i polubiliście się z nimi to mogę wam powiedzieć, że „Obietnica pod jemiołą” może przypaść wam do gustu. Jest to jakże charakterystyczna dla tego autora niepozbawiona dramatyzmu, ale pełna ciepła i nadziei proza. Zaskoczyło mnie, jak pisarz poprzecinał losy tej dwójki i jak sprytnie pokazał, są sobie potrzebni.

Zawsze miło spędzam czas z książkami Evansa. Mają one w sobie jakąś magię, która pokazuje, że życie jest piękne. I tak też jest w przypadku „Obietnicy pod jemiołą”. Uroniłam łezkę nad dramatem Elise, wzburzyłam się razem z nią, kiedy poznałam motywacje Nicolasa, i każdego dnia coraz bardziej się w nim zakochiwałam bojąc się, co będzie kiedy umowa się skończy.

Czytaj więcej »

"Kłopoty z traktorem" Katie Woolley

Miś Pracuś i Rechotek pomagają na farmie pana Tima. Praca idzie sprawnie, ale nagle słyszą dziwne dźwięki. Pędzą sprawić, co się stało. To traktor pana Tima utknął w błocie. Nie jest łatwo wyciągnąć tak wielką maszynę, ale Miś Pracuś wraz z przyjaciółmi nie poddają się. Różnymi sposobami próbują wyciągnąć pojazd z błota. Czy im się uda?

Na pewno jest grupa małych czytelników, którzy zobaczą traktor na okładce i już będą chcieli sięgnąć po tę książkę. Pozwólcie im, bo „Kłopoty z traktorem” to bardzo przyjemna bajka. Jej bohaterami są pracowite zwierzaki, które chętnie sobie pomagają. Katie Wooley – autora – zahacza w tej opowieści o takie wątki jak zajęcia gospodarskie, wspólna praca jak i pomoc w kłopotach.

Bardzo wdzięczne jest też tło wydarzeń, czyli farma. Pięknie prezentuje je Benji Davies na ilustracjach, które są całkiem bogate. Z przedszkolakiem można o nich pogadać. Czy ziarenka są dla kur czy kóz? Ile mamy owiec na polu? To są bardzo dobre wyzwania do rozwiązania dla malucha. Mój synek zwrócił uwagę jeszcze na jedną rzecz. Być może wykorzystacie ją podczas czytania „Kłopotów z traktorem” w waszych domach. Mianowicie do pomocy przy wyciąganiu traktora z błota zebrała się grupa zwierząt. Junior sam zainicjował rozmowę, kto jest największy i najsilniejszy. Bardzo się ekscytował, kiedy przyszedł słoń Sławosz. „Ten ma dużo siły. Przyda im się do pomocy” - stwierdził młody.

„Kłopoty z traktorem” to też śmiech. Postacie wyglądają przesympatycznie. Dobrze się z nimi czujemy. Jednak w tym miejscu chciałabym przywołać scenę, kiedy wszyscy wpadli do błota. Junior był zachwycony. Kiedy rozbawienie trochę ustało długo analizował, dlaczego właściwie się przewrócili. Czy może któreś podstawiło nogę kolegom?

Książka z cyklu „Junior poleca”. „Kłopoty z traktorem” czyli przygoda na farmie, w której bohaterowie wykażą się współpracą i pomysłowością. Miś Pracuś udowodni, że ma „łeb nie od parady” i w każdej sytuacji znajdzie jakieś rozwiązanie. Nawet kiedy chodzi o ważcy kilka ton traktor.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Wyspa Dnia Poprzedniego" Umberto Eco

„Wyspa Dnia Poprzedniego” Umberto Eco to powieść, której akcja osadzona jest w erze wielkich odkryć geograficznych. Robert, szlachcic z Piemnontu, bierze udział w badaniach nad sposobem dokładnego wyznaczenia długości geograficznej. Kiedy dochodzi do katastrofy, zostaje sam. Znajduje schronienie w statku zakotwiczonym w pobliżu tytułowej wyspy. Dlaczego została nazwana Wyspą Dnia Poprzedniego? Bo znajduje się przy granicy zmiany daty. Co urodzi się w głowie samotnego rozbitka, wyrzuconego w tak osobliwym miejscu?

Mamy tu naprawdę ciekawe przedsięwzięcie. Umberto Eco jest od razu rozpoznawalny dzięki niezwykłej erudycji, sprawnie wplecionej symbolice, a także – tak dla niego charakterystycznych – rozważaniach natury filozoficznej. I tak jak w książce „Imię róży” wplótł to wszystko w fascynującą intrygę kryminalną, tak w „Wyspie Dnia Poprzedniego” sięga po powieść przygodową, podróżniczą. Zagląda do kanon tego typu literatury i śmiało się nimi inspiruje. Można powiedzieć, że stylizuje filozoficzny traktat o poznaniu na literaturę przygodową właśnie.

Przy czym zaznaczyć tu muszę, że ze względu na sytuację bohatera, jest to tekst raczej kontemplacyjny. Powieść gęsta i powolna, przez którą się brnie, przedziera. Powieść, która wymaga od czytelnika pełnego oddania. Trochę jak jej bohater, musimy oderwać się od rzeczy przyziemnych, aby oddać się refleksji. Musimy dać się ponieść myśli, która przez tę powieść nas przeprowadzi.

Era wielkich odkryć geograficznych zmieniła świat. Czy rozbudziła w ludziach chęć eksploracji? Zapewne tak. Jednak Eco skierował tę chęć do wewnątrz. Jego odizolowany bohater odwiedza zakamarki swojego umysłu, poznaje lepiej siebie. Autor zgrabnie tworzy stosowne ku temu okoliczności inspirując się literaturą podróżniczą, ale interpretują ją w swoim stylu.

[Egzemplarz recenzencki]

Czytaj więcej »

"Afera w kosmosie" Stuart Gibbs

„Na Bazie Księżycowej Alfa dni płyną leniwie.” Mogłabym tak zacząć tę recenzję, jednak to nie prawda, bo na Bazie Księżycowej Alfa stało się coś strasznego. Jeden z Lunartów został otruty. Motyw ma praktycznie każdy, bo to najbardziej irytujący, najmniej lubiany mieszkaniec bazy. Ale żeby zaraz traktować go cyjankiem. Kto z Lunartów jest tak bezwzględny, żeby igrać z ludzkim życiem. Dowódczyni bazy prosi Dasha, który już wykazał się przenikliwością i pomógł w innych kryzysowych sytuacjach, aby miał oczy szeroko otwarte. Czy nastolatek wytropi sprawcę? Czy nie jest to zbyt niebezpieczne zadanie?

„Afera w kosmosie” to trzecia i zarazem ostatnia część cyklu „Baza Księżycowa Alfa”. Stuart Gibbs oddał w ręce czytelników trzy równe tomy przygodowo-fantastycznej powieści kryminalnej. Zawsze jak używam tylu przymiotników na opasanie typu jakiejś książki mam odczucie, że to musiało być niezłe przedsięwzięcie. Tymczasem Gibbs pisze niezwykle lekko, a nawet naturalnie, co może brzmi dziwie biorąc pod uwagę niecodzienne tło. Tu doskonale widać pracę, jaką autor wykonał od pomysłu do realizacji. Jak idea kosmicznego kryminału dla dzieci rozrosła się w mały, ale dopracowany światek. I jak widzimy po ilości przygód bohaterów, światek ten dał mnóstwo możliwości do snucia fascynujących historii.

Genialne jest to, jak Gibbs przemyca popularnonaukowe elementy na temat warunków życia w kosmosie, a także idee dotyczące życia na innych planetach. Chociażby okraszone czarnym humorem komentarze, jak beznadziejnie mieszka się na Księżycu, z jakimi niedogodnościami Lunarci muszą się mierzyć, albo dyskusje Dasha z istotą z innej planet dotykające destrukcyjnej natury człowieka. W tym cyklu tło nie jest wyłącznie tłem dla wydarzeń. To swego rodzaju kreator, przyczyna pewnych zdarzeń. Miejsce akcji określa zasady gry i ma to walor edukacyjny.

Stuart Gibbs – zapamiętajcie to nazwisko jeżeli szukacie powieści dla młodszej młodzieży. Mamy tu nastoletnich bohaterów, którzy muszą odnaleźć się w niecodziennych okolicznościach. A właściwe dla nich życie na Księżycu to męcząca codzienność. Mamy tu wciągająca intrygę kryminalna i świetnie wykorzystane zagadnienia z astronomii. Wreszcie mamy książkę napisaną „z jajem”. Jest dynamicznie, ciekawie, zabawnie i mądrze. Polecam.

Czytaj więcej »