Ostatnie lato Wandalów - Jakub Urbańczyk


Żeby zdobyć królewnę, trzeba pokonać potwora (...)1

Znacie legendę o królu Kraku? A może więcej mówi wam Wanda co Niemca nie chciała? Ostanie lato Wandalów to literacka wariacja na temat naszych rodzimych baśni. Mam wrażenie, że modnym trendem stało się nawiązywanie do lokalnej prehistorii. Przyglądam mu się z ciekawością i ta ciekawość zaprowadziła mnie nad brzeg Vistly, do grupki plemion zjednoczonych pod rządami króla Kraka.


Fabuła

Nikt nie jest wieczny. Nad starym krakiem Alamundem gęstnieją mroki jesieni życia. Czas namaścić następcę i umocnić zawarte sojusze. Dwójka synów, przywódcy zjednoczonych plemion, bogowie – każdy ma własne oczekiwania, kogo widziałby na tronie. W tym świecie intryg i knowań młody Sigeryk wchodzi w dorosłość, jego ojciec Ritigern próbuje wszelkimi środkami zapewnić swojej wspólnocie polityczną stabilizację, a harda królewna Wanda stara się być czymś więcej niż tylko narzędziem do utrzymania przez jej ojca, króla, pokoju.

Ostatnie lato Wandalów i co w nim znajdziecie

Pierwszy plan to to co zdradza opis fabuły. Akcja książki to mniej więcej połowa VI w., a rozgrywka polityczna jest na miarę najlepszych współczesnych dyplomatów, tylko w bezwzględnej wersji. Dopuszczalne jest przekupstwo, manipulacja, morderstwo i wszelkie inne środki prowadzące do celu. Nie możesz być pewny, kto jest przyjacielem, a kto wrogiem. Czy podszepty zaufanego doradcy są szczera, a może chce cię skłócić z sąsiadem?

Drugi plan to to nawiązanie do wierzeń i istot magicznych. Na brzegu Vistly spotykamy wspólnie żyjących chrześcijan i wyznawców starej wiary. O ile bóg chrześcijański siedzi cicho i pozostawia swoim wyznawcom wolną wolę, to bóstwa pogańskie są aktywne. Domagają się krwawych ofiar i chcą barć udział w przełomowych, dla tych ziem, wydarzeniach.

- Dobrzy bogowie, źli bogowie- nie ma czegoś takiego. Bogowie to bogowie, rządzą się swoimi prawami. Czasem Woden przynosi mądrość, Loge zaś zniszczenie, a czasem na odwrót.2

Plan trzeci, to życie codzienne, obyczaje itp. Plan bardzo subtelny, ale bez niego powieść nie byłaby pełna. Książka została podzielona, tak jak Chłopi Reymonta, na pory roku (jesień, zima wiosna i lato). Jak łatwo się domyślić determinują one życie prehistorycznych ludów. Kiedy wyruszyć z atakiem, żeby konie nie zakopały się w błocie, czy można wysłać tylu, a tylu mężczyzn na wiec i nie opóźni to prac w polu itp. Oczywiście Jakub Urbańczyk funduje nam opisy uczt, rytuałów, zebrań, czy też zwykłego zabijania czasu, podczas oczekiwania np. na atak.

Wanda

To tylko jedna z pierwszoplanowych postaci, ale poświęcę jej krótki akapit. W świecie gdzie dziewka służy do przyrządzania strawy, tkania wełny i chędożenia, pojawia się kobieta, która ma swoje zdanie i głośno je wypowiada, a co najciekawsze ma w sobie tyle charyzmy, że mężczyźni słuchają co ma do powiedzenia.

Kiedy przeczytałam, że Jakub Urbańczyk inspirował się kroniką Wincentego Kadłubka i legendą o Wandzie co nie chciała Niemca, to wiedziała, że muszę zerknąć jak wyszła mu jego powieść. Byłam bardzo ciekawa, co mogło skłonić księżniczkę do rzucenia się do rzeki. Czy ten Niemiec był taki zły, brzydki, okrutny, a może coś gorszego?


Przy tego typu książkach należy się również zastanowić, na ile jest ona zgodna ze stanem wiedzy historycznej.

Autor napisał wspaniale posłowie, w którym prezentuje stan tej wiedzy, miejsca, w których musiał popłynąć na potrzeby opowieści, tłumaczy dlaczego postanowił uwspółcześnić język i niektóre zachowania bohaterów, a także poleca literaturę dla zainteresowanych tematem. Brawo. Widać, że Ostatnie lato Wandalów to książka dokładnie przemyślana, że temat został zbadany i skrupulatnie opracowany.

Takie posłowie powinno znaleźć się w każdej książce. Drodzy pisarze, to jest bardzo ciekawe czym się inspirujcie. Nawet jeżeli był to spacer z psem, czy piosenka w radiu, napisz, że to to cię natchnęło to stworzenia danej opowieści. Nawet jak zajmie to pół strony, to będzie to fascynujące pół strony (na pewno DUŻO bardzie niż trzy strony podziękowań dla Krysi, Andrzeja, Wiktora, Zosi, Jacka...).

Podsumowanie

Gdyby nie to, że byłam skupiona na czytaniu, piszczałabym ze szczęścia, że znalazłam tak wciągającą książkę. Fakt, że potrzebowałam chwili, żeby oswoić się z dziwnymi imionami i nazwami plemion, ale potem poszło z górki. Mąż spać, córka spać, a ja kocyk, lampka, herbatka i szalone uczty z dawnymi plemionami.

Ostatnie lato Wandalów to opowieść o bezwzględnej walce o władzę, opowieść pełna intryg, pośród, których nie wiemy, kto osiągnie cel, a kogo powieszą za zdradę. A ty po której opowiesz się stronie? Sprawdź czy uda ci się obstawić zwycięzcę tej rozgrywki.

1 Jakub Urbańczyk, Ostatnie lato Wandalów. Wandalsunta, wyd. Zysk i s-ka, Poznań 2020, s. 165.
2 Tamże, s. 162.

25 komentarzy:

  1. Nie są to klimaty, których bym szukała na półce z książkami :) dobrze jednak, że autor zaprezentował coś więcej i zawarł dodatkowe informacje :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Myślę, że mogłabym dać w tej książce szansę. Będę miała ją na uwadze. 😊

    OdpowiedzUsuń
  3. Książki o podobnych klimatach są świetnie, bardzo lubię dawne czasy. I choć historia jest nudna, tak książki historyczne (jeśli są dobrze, ciekawie napisane, oczywiście) wciągałabym bez zastanowienia. :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Też zauważyłam że dużo podobnych tematycznie książek teraz wychodzi i powiem szczerze, że wzdycham z lekką zazdrością. Szkoda, że takiego trendu nie było, kiedy ja byłam u początków podstawówki. Uwielbiałam wszelkie legendy, podania ludowe, bajki i książeczki historyczne...

    OdpowiedzUsuń
  5. Bardzo zachęcająca recenzja. Będę miała ten tytuł na uwadze.

    OdpowiedzUsuń
  6. Dostałam swoją książkową wersje i czeka na półce! Będę czytać w tym tygodniu :) Już wiem, że będę się dobrze bawić.

    OdpowiedzUsuń
  7. Uwielbiam takie lektury. A do tego jestem przecież z Grodu Kraka, to już chyba w ogóle dla mnie lektura obowiązkowa :D I do tego jest na Legimi w abonamencie! Best day ever!

    OdpowiedzUsuń
  8. Zaintrygowałaś mnie tą książką. Zapisałam tytuł i autora, by zapytać o nią kiedyś w bibliotece. Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  9. Kojarzę ta legendę więc z checia siegnelabym po ta książkę :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Nie do końca jest to książka dla mnie. Troche nie moje klimaty

    OdpowiedzUsuń
  11. Bardzo rzetelna recenzja, rzeczowa! :) Koniec końców stwierdzam, że to troszkę nie moje klimaty.

    OdpowiedzUsuń
  12. Fabuła mnie zaciekawiła. Recenzja również zachęca, więc dam jej szansę.

    Książki jak narkotyk

    OdpowiedzUsuń
  13. Rzeczywiście sporo ostatnio książek o podobnej tematyce. Niestety to nie dla mnie

    Pozdrawiam
    subjektiv-buch.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  14. naprawdę taka dobra? kurczę... a ja sobie ją odpuściłam... może to błąd...

    OdpowiedzUsuń
  15. zazwyczaj nie sięgam po takie książki, ale ta mnie zaciekawiła :D i możliwe, że się do niej przekonam :D

    OdpowiedzUsuń
  16. powiem Ci że mam ochotę rzucić wszystko i zacząć to dzieło czytać :D

    OdpowiedzUsuń
  17. Na taka dobrze przemyślaną powieść zainspirowaną legendami to ja jak najbardziej mam ochotę. Źródła inspiracji w posłowiu to całkiem dobry pomysł. Pomyślę nad tym przy następnej książce. W aktualnej byłoby to chyba zbyt zawiłe (można by drugą książkę napisać, a jednocześnie nie wiem czy ktoś chciałby to czytać xD)

    OdpowiedzUsuń
  18. Asiu, gdyby nie Twoja opinia nawet bym okiem nie rzuciła na tę książkę ;) Zaciekawiłaś mnie

    OdpowiedzUsuń
  19. Zachęciłaś mnie do przyjrzenia się tej książce :) Przy okazji na pewno po nią sięgnę :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Widzę, że również korzystasz z czytników. Bardzo szanuje!

    OdpowiedzUsuń

Copyright © Asia Czytasia , Blogger