Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Léopold Chauveau. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Léopold Chauveau. Pokaż wszystkie posty
"Kura i kaczor" Léopold Chauveau

"Kura i kaczor" Léopold Chauveau

Już dwa razy miałam okazję polecać wam bajki Leopolda Chauveau i w obu przypadkach robiłam to bez wahania. Również bez wahania sięgnęłam, po opowieść „Kura i kaczor”. Przeczytaliśmy ją razem z Juniorem i... pomyślałam sobie, ze robię się „stara kwoka”, którą zresztą autor rewelacyjnie obśmiewa w tej książce. Do „Kury i kaczora” musiały mnie przekonać argumenty trzech osób: Grzegorza Kasdepke, który we wstępie dzieli się pewnymi osobistymi doświadczeniami, Marii Raczkiewicz-Śledziewskiej (tłumaczki), która w posłowiu przywołuje też Rolanda Dahla i jego specyficzne książki dla dzieci, a na końcu samego Juniora. Ten ostatni powiedział najmniej, ale to jego słowa przechyliły szalę na korzyść „Kury i kaczora”. A co powiedział: „Mama, to było ekstra. Tu był krokodyl”.

Nie wiem, czy „Kura i kaczor” spodoba się współczesnym rodzicom, przyzwyczajonym do pięknych, ciepłych bajeczek. Mam ważenie, że Chauveau napisał satyrę dla satyry. Nawet mały Henio wtrąca się tu dużo mniej, niż chociażby w „Cudownych kuracjach doktora Popotama”, co niosło w sobie ładunek ciepła i bliskości. W „Kurze i kaczorze” opowieść toczy się płynnie, a bohaterowie realizują swoje pomysły. Wędrują sobie przez świat i chyba widzą niewiele dalej niż czubek własnego nosa. Mniemanie o sobie mają dosyć wysokie, ale czy są jacyś szczególni? Raczej odbijają się w nich cechy, których ludzie nie chcą u siebie widzieć np. kura jest uosobieniem matki, która bardzo puszy się przy każdym najmniejszym osiągnięciu swoich dzieci. Chwali się nimi, jakby były ósmym cudem świata.

W tej książce wyraźna jest satyra i czarny humor. W posłowiu tłumaczka przywołuje animacje z królikiem Bugsem, gdzie to iż ktoś został rozpłaszczony na naleśnika nie robiły na nikim wrażenia. Na tym polegał „fun”. I może nie z taką intensywnością, ale w tym kierunku idzie Chauveau oddając do tego całą gamę ludzkich zachowań w krzywym zwierciadle. Nie tłumaczy, nie ugładza. Wręcz wzmacnia przekaz dzięki satyrycznemu wydźwiękowi. Wierzy w inteligencję czytelnika. Bo dzieciaki są bystre i nawet nie wiemy jakim komentarzem mogą nas zaskoczyć.

Jest mi trochę wstyd, że zwątpiłam w Juniora, a przecież powinnam wiedzieć, że spodoba mu się czarny humor „Kury i kaczora”, bo odbija się w nim mój własny gust czytelniczy. Uwielbia, kiedy w bajce jest jakaś czarownica, wilka, albo inne groźne zwierzę wprowadzające ekscytujący pierwiastek makabry. Może nie powinnam używać tego słowa, bo źle brzmi w kontekście książki dla dzieci, a szczególnie opowiadając o tej bajce, bo kura i kaczor makabryczni nie są. To raczej tacy antybohaterowie, dzięki którym możemy pośmiać się z nas samych. Jeżeli mamy do siebie dystans.

[Egzemplarz recenzencki]

"Królik, królewna i marmolada" Leopold Chauveau

"Królik, królewna i marmolada" Leopold Chauveau

„(…) opowiedz mi bajkę o marmoladzie”1 zażyczył sobie Henio pałaszując wielką kanapkę. Jest to wyzwanie. Mamy bajki o zwierzętach, o rycerzach, ale o marmoladzie? Czy marmolada może być bohaterem literackim? W bajkach wszystko jest możliwe i nawet marmolada może odegrać ważną rolę. Jak z marmoladowym wyzwaniem poradził sobie Leopold Chauveau? Efekt możemy zobaczyć w opowieści pt. „Królik, królewna i marmolada”.

Zacznę od tego, że Królik nie jest królikiem. Jest to imię chłopca. (Bardzo ciekawie o genezie tego słowa pisze Maria Raczkiewicz-Śledziewska, tłumaczka książki. Warto przeczytać posłowie, bo dzięki niemu jeszcze bardziej docenimy Cheauveau jako pisarza). Chłopca, który zamiast rosnąć malał, ale z wiekiem rosłą u niego żądza przygód. Pewnego dnia podkradł ojcu chodaka i wsiadł do niego niczym do łódki. Prąd porwał go w wielki świat zostawiają za plecami tatę wykrzykującego gniewnie: „Gdzie mój chodak?! Kto mi go gwizdnął?!”2. Jednak Królik nie oglądał się za siebie. A przed sobą widzi... kaczkę. Zwierzę to nie jest może obietnicą wielkiej przygody, jednak gdyby nie ona... Starczy już tego zdradzania fabuły. Dodam tylko, że w tej bajce będzie i księżniczka, olbrzym i wyjątkowo nieogarnięty admirał. Będzie też magiczna marmolada, a kto ją zje, ten...

Bajki Leopolda Chauveau to przede wszystkim świetna zabawa. Po pierwsze bajkowa konwencja pozwala na zerwanie z wieloma regułami. Tu chłopiec może rozmawiać z kaczką, a zwykłe jedzenie może zmieniać świat. Autor skrzętnie to wykorzystuje tworząc lekko absurdalną, ale jakże uroczą i wciągającą – przez ciekawe zwroty akcji – opowieść. To jest taka historia, której się kompletnie poddajemy i jesteśmy gotowi na wszystko, a to wszystko sprawia nam wielka radość.

Mam takie wspomnienia z dzieciństwa, kiedy leżałam już w łóżku, a dziadek pytał mnie, o czym chciałabym bajkę. Proponowałam przeróżne tematy, a on w kilka sekund wymyślał zajmującą opowieść. Dokładnie takie są bajki Chauveau, nie wygładzone i ociekające brokatem, a żywe, spontaniczne. Nieco absurdalne, co dla mnie jest plusem, bo ten bajkowy absurd ukształtował moje literackie upodobania i niejako tym dla mnie są książki. Przekraczaniem granic, spuszczaniem wyobraźni ze smyczy. A także radością. Dlatego, zakochana w tej bajce po same uszy, serdecznie polecam wam „Królika, królewnę i marmoladę”.

1 Leopold Chauveau, „Królik, królewna i marmolada”, przeł. Maria Raczkiewicz-Śledziewska, wyd. Noir sur blanc, Warszawa 2024, s. 9.

2 Tamże, s. 14.

[Egzemplarz recenzencki]

„Cudowne kuracje doktora Popotama” Léopold Chauveau

„Cudowne kuracje doktora Popotama” Léopold Chauveau

Dziś opowiem wam o bajkach o zwierzętach. Słyszę już wasze komentarze, że na rynku jest takich książek mnóstwo. Nie zaprzeczę. Ale musi być tego jakiś powód, a – po drugie – publikacja, którą chciałam wam pokazać jest wyjątkowa. Léopold Chauveau wymyślił owe bajki dla swojego chorego synka. Relacja autora z odbiorcą jest wyraźnie wyczuwalna – nie tylko dzięki wstawkom z ich rozmowami. Mamy wrażenie, że te opowieści powstały spontanicznie. Czuć w nich szaleństwo i swobodę twórczą.

Książka jest zatytułowana „Cudowne kuracje doktora Popotama” i właśnie ta grupa historyjek zajmuje najwięcej miejsca. Doktor Popotam to hipopotam lekarz, wybitny specjalista, który nawet zmarłego potrafi wskrzesić. Może jego metody są niekonwencjonalne, ale jakże skuteczne. Odgryziony ogon, pęknięty, krokodyl, krótka szyja – z takimi przypadłościami Popotam radzi sobie od ręki.

Poza tym znajdziemy tu bajkę o foczce, która uciekała przed rybakiem. Dowiemy się dlaczego nie warto jeść tapirów. A na koniec Léopold Chauveau zaserwuje nam historię o olbrzymie, który stał się wegetarianinem. Tak uważny czytelniku, ostatnia bajka nie jest o zwierzątkach. Zostałam przyłapana na kręceniu.


To co łączy te wszystkie opowieści to porządna dawka absurdu. Léopold Chauveau nie zawsze przestrzega zasad, dlatego jego foczka może kilkukrotnie okrążyć ziemię, a szyja żyrafy zmienić długość dzięki odpowiedniej kuracji. Autor jest bezpośredni. Jeżeli uwięziony hipopotam chce się uwolnić z zamknięcia po prostu zjada strażnika; kiedy rekin jest głodny odgryza kawałek słonia; małpy bywają psotne i rzucają kokosami itp. Jest to może trochę inny kierunek niż ten, jaki obrali współcześni autorzy literatury dla dzieci, gdzie wszystko jest delikatne i musi przekazywać wartościowe treści. U Léopolda Chauveau jest po prostu zabawa w bezpiecznej bajkowej przestrzeni.

W dzieciństwie miałam z dziadkiem wieczorny rytuał. Kiedy go odwiedzałam zawsze opowiadał mi w łóżku bajki. Mój dziadek potrafił wymyślić bajkę dosłownie o wszystkim. Wysilałam wyobraźnie, żeby zadać mu coś trudnego, a on i tak po kilku chwilach zaczynał opowiadać. Te historie miały podobny klimat jak u Léopolda Chauveau. Tam ktoś mógł dostać rózgą, złamać, nogę, wpaść do rowu. I pamiętam, że się przecudnie przy tych opowieściach bawiłam. Czytając „Cudowne kuracje doktora Popotama” przypomniałam sobie po co właściwie czytamy dzieciom. Rozbudzamy ich wyobraźnie, ale tez nawiązujemy przepiękną relację. Relacje owianą mgiełką baśniowości i dobrej zabawy.

[Egzemplarz recenzencki]

Copyright © Asia Czytasia , Blogger