Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Umberto Eco. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Umberto Eco. Pokaż wszystkie posty
"Wyspa Dnia Poprzedniego" Umberto Eco

"Wyspa Dnia Poprzedniego" Umberto Eco

„Wyspa Dnia Poprzedniego” Umberto Eco to powieść, której akcja osadzona jest w erze wielkich odkryć geograficznych. Robert, szlachcic z Piemnontu, bierze udział w badaniach nad sposobem dokładnego wyznaczenia długości geograficznej. Kiedy dochodzi do katastrofy, zostaje sam. Znajduje schronienie w statku zakotwiczonym w pobliżu tytułowej wyspy. Dlaczego została nazwana Wyspą Dnia Poprzedniego? Bo znajduje się przy granicy zmiany daty. Co urodzi się w głowie samotnego rozbitka, wyrzuconego w tak osobliwym miejscu?

Mamy tu naprawdę ciekawe przedsięwzięcie. Umberto Eco jest od razu rozpoznawalny dzięki niezwykłej erudycji, sprawnie wplecionej symbolice, a także – tak dla niego charakterystycznych – rozważaniach natury filozoficznej. I tak jak w książce „Imię róży” wplótł to wszystko w fascynującą intrygę kryminalną, tak w „Wyspie Dnia Poprzedniego” sięga po powieść przygodową, podróżniczą. Zagląda do kanon tego typu literatury i śmiało się nimi inspiruje. Można powiedzieć, że stylizuje filozoficzny traktat o poznaniu na literaturę przygodową właśnie.

Przy czym zaznaczyć tu muszę, że ze względu na sytuację bohatera, jest to tekst raczej kontemplacyjny. Powieść gęsta i powolna, przez którą się brnie, przedziera. Powieść, która wymaga od czytelnika pełnego oddania. Trochę jak jej bohater, musimy oderwać się od rzeczy przyziemnych, aby oddać się refleksji. Musimy dać się ponieść myśli, która przez tę powieść nas przeprowadzi.

Era wielkich odkryć geograficznych zmieniła świat. Czy rozbudziła w ludziach chęć eksploracji? Zapewne tak. Jednak Eco skierował tę chęć do wewnątrz. Jego odizolowany bohater odwiedza zakamarki swojego umysłu, poznaje lepiej siebie. Autor zgrabnie tworzy stosowne ku temu okoliczności inspirując się literaturą podróżniczą, ale interpretują ją w swoim stylu.

[Egzemplarz recenzencki]

"Rozważania niepoważne" Umberto Eco

"Rozważania niepoważne" Umberto Eco

„Rozważania niepoważne” czyli impresje Umberto Eco o filozofach i pisarzach. On sam pisarz i filozof – czy nie będą to złośliwe pamfleciki? Nie. Chyba powinnam zacząć, że ta książka powstałą z nudy. Dobrze słyszycie. Nawet profesorowie nudzą się na wykładach i bazgrają po marginesach zeszytu. Umberto Eco nabazgrał serię satyrycznych obrazków nawiązujących do postaci wielkich filozofów. Następnie został namówiony do napisania tekstów na ich temat. I tak powstała poezja figlarna, zadziorna i do tego inteligentna.

Umberto Eco absolutnie mnie zachwycił. Oddał w ręce czytników przesympatyczne satyryczne teksty, gdzie bawi się i słowem i wiedzą. Przekornie opowiada o wielkich umysłach, wcale nie zrzucając ich z piedestału. Aby rozkodować jego wierszyki coś tam wypada o tych ludziach wiedzieć. I na to wydawca znalazł sposób. Tomasz Stawiszyński przygotował sylwetki tych postaci już „na poważnie”, co zostało opublikowane w drugiej części książki. W razie wątpliwości można zerknąć, doszkolić się i dalej świetnie się bawić.

Kant, Hegel – jeszcze mnie wzdryga na ich wspomnienie. Joyce, Mann – czytało się, albo lepiej powiedzieć próbowało. Kafka, Arystoteles – spotkanie z nimi nie było aż tak dramatyczne Umberto Eco podchodzi do tych wybitnych postaci z dystansem. Widać, że bawi się wybornie.

[Egzemplarz recenzencki]

"Imię róży" Milo Manara, Umberto Eco [powieść graficzna]

"Imię róży" Milo Manara, Umberto Eco [powieść graficzna]

„Imię róży”, nie sposób nie kojarzyć tego tytułu. Odizolowane od świata opactwo, w którym Umberto Eco osadził akcję książki hipnotyzuje swoja surowością, ciszą i powagą, a wielowarstwowość powieści zachwyca i wątkiem kryminalnym (w którym książki odgrywają ważną rolę), i filozoficznymi wstawkami, i kontrowersyjnymi duchownymi, i wszystkim innym, co czytelnik w niej dostrzeże. Taka „magia” dobrej literatury. Muszę się wam przyznać, że u mnie zaczęło się od filmu z 1986 roku z Seanem Connery w roli Wilhelma. Potem przyszła kolej na książkę. Każde z tych mediów ma inny wyraz, akcentuje inny aspekt tej historii, ale oba są piękne i odciskają na odbiorcy swoje piętno. Za sprawą włoskiego rysownika, Milo Manary, możemy spojrzeć na „Imię róży” w nowy sposób. Oddaje on w ręce czytelników komiks (czy też ładnej można nazwać to powieścią graficzną), w którym rozrysowuje książkę Umberto Eco w kadrach. Co sądzicie o takim przedstawieniu klasyki literatury?



Powiem wam, że jestem pod wrażeniem tej publikacji. Mogłoby się wydawać, że rysunkowa forma uprości to dzieło. Nic bardziej mylnego. Niewątpliwie ci czytelnicy, których męczą opisy ucieszą się, że dostaną gotowy obraz. Natomiast twórcę tego obrazu należy docenić. Manara wspaniale oddał ducha tej powieści. Właściwie nie kojarzy się ona z kolorem. Szare mury klasztoru, mnisi w burych habitach i zima – czy to da się jakoś ożywić? A może w ogóle nie trzeba? Autor komiksu fantastycznie bawi się i światłem, ale też stylem urozmaicając go chociażby fragmentami stylizowanymi na średniowieczne freski.


Trzeba przyznać, że Manara pozwolił mi na nowo spojrzeć na „Imię róży” i je docenić. Na pewno taka adaptacja jest niezwykle pomysłowa i łączy różne rodzaje czytelników. Na pewno toruje ona drogę do odbiorcy, który trochę bał się powieści Umberto Eco, którego onieśmielała jej legenda. Ale również... Ujmę to tak, ja po komiksy sięgam sporadycznie. Coś musi mnie zaintrygować formą lub tematem, a w przypadku tego, co stworzył Milo Manara ciekawość mnie po prostu zżerała. Takich książek się nie odpuszcza.

[Egzemplarz recenzencki]

Copyright © Asia Czytasia , Blogger