"Dwuświat. Księga II Pokun" W. & W. Gregory

Bardzo ucieszyła mnie sprawna realizacja wydania drugiej części cyklu „Dwuświat”. Zaskoczył mnie tytuł - „Pokun”. Dałabym sobie rękę uciąć, że skądś znam to słowo i... chyba nie miałabym ręki. Kojarzy mi się ono jakimś mitycznym potworem, może demonem. Jednak „internety” zdecydowanie odesłały mnie do tej powieści. Nie wiem, dlaczego pokuny wydały mi się znajome. Wygląda na to, że są wymysłem autora „Dwuświata”. Czym są, tego dowiecie się z powieści. Ja spróbuję was zachęcić do sięgnięcia po nią.

Pierwsza część cyklu jest zatytułowana „Przedwojnie”. Czy teraz czas na wojnę? Tak. Inco i Floris się do niej szykują. Pierwsze musi poradzić sobie z brakiem zasobów, drugie z zapóźnieniem technologicznym. Tutaj muszę się na chwilę za trzymać, żeby przypomnieć, że koncepcja „Dwuświata” została zbudowana na zasadzie kontrastów. Rozwinięte Inco, którego mieszkańcy żyją w „syntetycznym” świecie – pożywne batony zamiast jedzenia, filtrowana woda – a na przeciwnym biegunie rządzone przez kapłanów Floris, w którym natura kieruje ludzką egzystencją. To drugie może sprawiać wrażenie zacofanego, jednak to będący wiele kroków dalej sąsiedzi muszą zmierzyć się ze stukami swoich poczynań. Jednym z nich jest niedobór mężczyzn. Kontrola urodzeń, nowe podatki, polityka aborcyjna nie przyniosły skutku. Chłopców rodzi się coraz mniej. O to jest ta wojna, o chłopa.

Być może pomysł na fabułę – natura kontra technologia – nie jest nowatorski, ale bardzo wdzięczny do realizacji. Ja uwielbiam wszelkie historie stworzone na tej kanwie. Podoba mi się, kiedy pisarze pokazują skutki jednego i drugiego scenariusza. „Obstawiam”, która kraina okaże się tą lepszą, w której będzie żyło się szczęśliwiej. Zastanawiam się, gdzie widziałabym siebie. Wreszcie, chcę wiedzieć, kto będzie górą w konfrontacji.

Jest to taka książka, w której ważną rolę odegrają kobiety. Wiecie już, że w Inco mamy ich nadmiar. Dostały się na szczyty władzy i... No właśnie, jak autor ocenia rządy kobiet. Inco jawi mi się światem absurdu – niczym w komedii Barei. Wiele fragmentów ma wręcz satyryczny charakter. Stworzone struktury wydają się nam chwiejne, propaganda prymitywna, niektóre z wyrażanych opinii brzmią jak słowa półinteligenta. Mówię wam, istny kabaret. Chociaż to chyba nie jest wina kobiet u steru, bo... sami wiecie, jak to w polityce. Czy lepiej wyglądają rządy kapłanów we Floris. Najwyższa kapłanka Ae, to wybitny gracz. Jest samotna w sieci intryg, ale to potężna pajęczyna i należy uważać na jej poczynania. Wie komu może powierzyć delikatną misję, potrafi manipulować wiernymi, wzbudza szacunek. Jednak i ona ulega pokusie. Będzie musiała wybrać pomiędzy władzą, a... (ciii, nie spojlerujemy).

„Pokun” ma wiele wątków. W. & W. Gregory skrupulatnie kontynuuje te rozpoczęte w części pierwszej, ale pojawiają się nowe postacie, nowe problemy również coraz śmielej eksplorujemy stworzone przez niego uniwersum. Mam wrażenie, że fabuła się nieco rozbiega, ale chyba nie jest to wielki problem dla czytelników fantastki. Czasami tak się zdarza, że przy kontynuacjach autorzy nabierają śmiałości, widzą coraz więcej wykreowanego świata i pragną pokazać go czytelnikowi. Jeżeli lubicie „wędrować” po obcych krainach spodoba wam się, że będzie mogli zajrzeć w ich wszelkie zakątki.

Drugi tom „Dwuświata” okazał się udaną kontynuacją. Różni się od pierwszej części, gdzie dominowały kwestie społeczne. Tutaj pojawia się więcej intryg, polityki, dyplomacji, działań wojennych, ale również przygody. Momentami powieść jest brutalna, a momentami zahacza o satyrę. Autor stara się równo prowadzić wszelkie wątki, dzięki czemu możemy zajrzeć w różne zakątki uniwersum. Mnie ta książka wciągnęła. A do której krainy mi bliżej? Chyba do rozwiniętego, acz absurdalnego Inco. Pomimo jego wad nie widzę się w rolniczym społeczeństwie Floris. A ty, gdzie chciałbyś/chciałabyś mieszkać?

14 komentarzy:

  1. Nie czytałem pierwszego tomu, ale tytuły Joasiu zapisuję. Ja chciałbym mieszkać na wsi ;-) . Pozdrawiam po zalatanym poranku :-) .

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie znam pierwszego tomu i chyba to nie do końca książka dla mnie.

    OdpowiedzUsuń
  3. Może kiedyś uda mi się poznać tę historię.

    OdpowiedzUsuń
  4. Jeszcze nie poznałam tej serii.

    OdpowiedzUsuń
  5. Książek nie znam, nawet o nich nie słyszałam. Jednak o zawsze mieszkałam na wsi, były krótkie epizody mieszkania w mieście i zawsze dzwoniłam do mamy z płaczem, że nie mogę wytrzymać 😅 dlatego z pewnością odnalalazlabym się wśród swoich-rolników 😄

    OdpowiedzUsuń
  6. Chętnie przeczytam, zacznę oczywiście od pierwszego tomu :)
    Mi też, ten pokun, kojarzył się z jakimś demonem- może nie mitycznym, bardziej słowiańskim ;)
    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  7. Nie znam tej serii, ale postaram się mieć ją na uwadze, jak tylko czas pozwoli.

    OdpowiedzUsuń
  8. Nie wyobrażam sobie świata rządzonego przez same kobiety, chociaż z większością facetów też byłby problematycznie xD A serii można by się przyjrzeć :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Myślę,ze mi też bliżej do Inco- książka mnie zdecydowanie zaintrygowałą( dopisałam do listy) - a pokun kojarzy mi się ze słowem pokot :-)

    OdpowiedzUsuń
  10. Myślę, że książka trafiłaby również w mój gust. Będę mieć na oku te tytuły. ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Ciekawe... ciekawe... nie powiem!
    A mi jest zawsze dobrze, wiesz ja troche kretyn jestem i wiecznie zadowolony, byle wolność była, to i w świecie post apo sobie poradzę...

    OdpowiedzUsuń

Copyright © Asia Czytasia , Blogger